"Adorable Adventures" in de test: lief, sfeervol en een beetje te braaf
In "Adorable Adventures" volg ik mijn neus door een prachtige natuurlijke omgeving als baby everzwijn Boris. Het is charmant, sfeervol en vaak verrassend hartelijk, maar het centrale idee slijt sneller dan ik zou willen.
Ik sta met mijn veel te korte benen in het vochtige gras. Voor me dansen lichtgevende geurdeeltjes door de lucht, ergens ritselt een struik en mijn kleine wilde zwijnenstam werkt alsof mijn hele leven ervan afhangt. Wat in zekere zin waar is. Ik ben Boris, een nieuwkomer, gescheiden van mijn familie en mijn beste kompas is mijn neus.
«Adorable Adventures» wist me in die eerste paar minuten niet voor zich te winnen met grote woorden, maar met een simpel idee: ik zie de wereld niet als een mens, maar als een klein dier dat moet vertrouwen op instincten. Elke geur wordt een geur, elk geritsel een belofte, elke stap in het hoge gras een kleine test van moed. Dit is charmant, soms bijna ontroerend, maar ook riskant. Want hoe schattig Boris ook is, een spel kan niet alleen vertrouwen op grote ogen en onhandige animaties. Op een gegeven moment moet de eerste «Oh, wat schattig» een echt avontuur worden.
Van een grote woestijndroom naar een klein dierenavontuur
Wild Sheep Studio zit achter «Adorable Adventures», een naam die bij sommigen een heel andere herinnering oproept. Het Franse team werkte ooit aan «WiLD», een ambitieus open-wereldproject voor de Playstation 4, waar in de industrie jarenlang geruchten over gingen als een belofte en dat uiteindelijk nooit is uitgebracht. Nu keert de studio terug met een veel kleiner spel: een gezellig avontuur over instinct, oriëntatie en familie.
Het is juist deze schaalverandering die nieuwsgierigheid opwekt. De grote wildernisfantasie wordt een intiem dierenverhaal. Tegelijkertijd was ik sceptisch: schattigheid, geursporen en een ontroerend uitgangspunt wekken snel sympathie op, maar dragen niet automatisch een heel spel. Als een spel bewust klein blijft, moeten de weinige ideeën des te beter werken.
De neus als belangrijkste knop
Veel van het spel hangt af van de reukzin van Boris. Met een druk op de knop worden geursporen zichtbaar die als gloeiende draden door gras, bos en grotten lopen. Dit is meer dan alleen een leuk effect, want het past meteen bij het personage: Boris oriënteert zich niet zoals een mens. Hij leest de wereld met zijn neus.
Dit werkt het beste als het spel me niet alleen leidt, maar nieuwsgierig maakt. Als een spoor kruist met een sterker spoor, zich rond rotsen slingert of me even van het voor de hand liggende pad afleidt, voelt snuffelen echt als zoeken. Maar zodra ik alleen maar een spoor van deeltjes volg, verliest het idee iets van zijn magie.
Boris zelf gedijt ook bij dit gevoel. Hij scharrelt door het gras, glijdt van kleine hellingen en wurmt zich door struiken alsof elke meter een klein avontuur is. Dit is charmant zolang de onhandigheid opzettelijk lijkt. Maar vooral met muis en toetsenbord vond ik de cameravoering vaak een vijand: te hakkerig, te onvast, te onintuïtief voor een spel dat eigenlijk wil vloeien. Met een controller voelt «Adorable Adventures» veel soepeler aan. Opeens passen beweging, camera en het onhandige ritme van Boris beter bij elkaar.
Het wordt interessanter als de paden naar kleine situaties leiden: een broer of zus die niet direct bereikbaar is, een omleiding door het terrein, een plek waar ik eerst moet uitzoeken hoe het met Boris gaat.
Als ik mijn broer Gary in een spleet aantref, is dat geen eenvoudig klikgebeuren. Ik moet eerst zijn vertrouwen winnen, een puzzeltje oplossen over zijn favoriete bessen en hem dan veilig terugbrengen naar het basiskamp. Dit zijn geen moeilijke taken, eerder zachte hindernissen. Maar ze geven de wandeling structuur en voorkomen dat ik alleen maar van geurdeeltje naar geurdeeltje ren.
Doch moet ik zeggen dat het systeem nooit helemaal tot zijn recht komt. Hoe verder het spel vordert, hoe voorspelbaarder de geursporen worden.
Tussen idylle en schroeiplekken
Gelukkig draagt de wereld iets van wat de mechanica soms achterlaat. «Adorable Adventures» haalt zijn inspiratie uit het Franse nationale park Cévennes en maakt er een verbazingwekkend mooi, harmonieus landschap van: heldere kalksteenrotsen, dichte bossen, smalle stroompjes, zacht licht, paden die op natuurlijke wijze door de omgeving lopen.
Deze natuur is niet alleen een feel-good achtergrond. De bosbrand die Boris van zijn familie scheidde, ligt als een schaduw over de reis. Het maakt het stuk niet somber, maar het geeft het wel een melancholische ondertoon. Tussen alle warme kleuren en vredige geluiden is er altijd een herinnering waarom Boris überhaupt alleen reist.
Ik voel de sfeer het sterkst in het geluid. Wind, insecten, getjilp in de verte en het geritsel onder de hoeven van Boris lopen aangenaam door elkaar. De muziek blijft ingetogen en laat ruimte voor de natuur. Er zijn momenten dat ik dit gewoon op me in laat werken en ervan geniet.
Max (afkorting van Maxime), de parkwachter, geeft dit dierenverhaal een menselijk kader. Zijn Engelse commentaarstem (ingesproken door Joshua Manning) reageert op de ontdekkingen van Boris en klinkt vaak als zorgvuldige observaties uit een natuurdagboek: warm, aandachtig, nooit spottend. Het werkt goed wanneer hij begeleidt in plaats van uitlegt. Dan vult zijn stem het stille perspectief van Boris aan zonder het te overstemmen.
Soms echter glijdt de vertelling te veel af naar documentaire en commentaar op dingen die ik liever zelf had ontdekt. Dit is niet permanent storend, maar het laat wel zien hoe voorzichtig een spel moet zijn dat zo zwaar leunt op instinct en sfeer.
Een korte excursie, geen lange mars
Na ruim drie tot vier uur was de belangrijkste reis van Boris voor mij voorbij. Dat is kort, maar niet automatisch een probleem voor dit spel. Sterker nog, ik had het gevoel dat «Adorable Adventures» het beste werkt binnen dit compacte kader. Het centrale idee had waarschijnlijk niet langer standgehouden. Daarvoor slijt het gesnuffel te vroeg en blijven de puzzeltjes te voorzichtig.
Ik vond het leuk dat de zoektocht naar de broers en zussen van Boris niet gewoon een simpele checklist is. Het spel probeert elk van hen op zijn minst een beetje karakter te geven: de verlegen zus die eerst zachtjes verleid moet worden; de brutale broer die een sportieve uitdaging nodig heeft. Dit zijn geen diepgaande karakterstudies, maar kleine portretten. En ze zijn genoeg om ervoor te zorgen dat de ontmoetingen niet inwisselbaar aanvoelen.
Ik had de neiging om de nevenactiviteiten mee te nemen als ze onderweg waren. Fototaken, verzamelbare geuren, Maxime's dagboek, parkonderhoud of tijdraces trokken me niet hard genoeg om alles specifiek door te werken. Ze werken goed als ze mijn focus op mijn omgeving verscherpen: een foto hier, een geur daar, een kort moment waarin ik me meer bewust word van een plek.
Als je alles wilt zien, duurt het ongeveer zes uur. Voor twintig euro is dat niet veel, maar zelfs een kort boek dat je niet snel zult vergeten rechtvaardigt zijn prijs. Bij «Adorable Adventures» voel ik de krapte echter duidelijker, omdat het centrale idee al vroeg slijt.
«Adorable Adventures» werd mij ter beschikking gesteld door Wild Sheep Studio voor de PC. Het spel is sinds 30 april verkrijgbaar voor de pc, PS5 en Xbox Series X|S.
Conclusie
Een korte reis met een grote neus
"Adorable Adventures" is een prachtig, warmhartig knus avontuur dat vooral overtuigt als ik in het rustige ritme kom. Boris is meteen een sympathiek hoofdpersonage, de wereld is sfeervol vormgegeven en het idee om een landschap te lezen via geuren in plaats van klassieke waymarks past wonderwel bij het dierenperspectief.
Het spel kan dit idee echter niet volledig benutten. De geursporen worden na verloop van tijd voorspelbaar, de puzzels blijven erg voorzichtig en de nevenactiviteiten geven me zelden een sterke reden om langer in de wereld te blijven. De camerabeweging met muis en toetsenbord verstoort ook herhaaldelijk de flow, terwijl het spel veel ronder aanvoelt met een controller.
Desondanks vond ik het leuk om de reis van Boris te volgen. "Adorable Adventures" is geen groot wildernisepos, maar een korte, liefdevolle excursie door een prachtige natuurlijke omgeving. Voor twintig euro is de omvang krap, maar wie op zoek is naar een ontspannen, sfeervol spel voor een avond of twee, krijgt een avontuurtje met hart, hoeven en een heel goede neus.
Pro
- Boris is een sympathieke hoofdpersoon met veel charme
- Geurzin komt sterk overeen met het dierperspectief
- Prachtig, harmonieus natuurlijk landschap
- Ontmoetingen met broers en zussen bieden emotionele ankers voor de reis
- Compacte speeltijd past in principe in het concept
Contra
- Geursporen worden na verloop van tijd voorspelbaar
- Puzzels blijven heel licht en voorzichtig
- Secundaire activiteiten motiveren slechts in beperkte mate
- Camerabesturing met muis en toetsenbord vaak lastig
- Een strakke scoop voor twintig euro
Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen