"Craftlings": Bouwstrategie tussen puzzel en planning

Kim Muntinga

21-1-2026

Vertaling: machinaal vertaald

"Craftlings" combineert puzzellogica met constructie en grondstoffenbeheer in strikt gestructureerde levels. In plaats van de personages rechtstreeks te besturen, geef ik vorm aan paden en processen, terwijl kleine arbeiders zelfstandig handelen. Wat in eerste instantie lijkt op een moderne "Lemmings" ontvouwt zich als een systeemspel over infrastructuur en productieketens.

Mijn eerste paar minuten met «Craftlings» voelen als een onverwachte herinnering uit mijn kindertijd. Instinctief denk ik aan «Lemmings»: die schattige maar wereldvermoeide personages die blind vooruit rennen totdat je ze redt of met ze faalt. Maar «Craftlings» is meer dan alleen nostalgie. Het is «Lemmings», dat volwassen is geworden en plotseling een hele economie simuleert.

Ik zit daar, kijk naar mijn kleine werkers en probeer zunächst vergeblich om ze in een productieve richting te sturen. Het beslissende moment komt wanneer ik grondstoffen probeer te transporteren over verschillende niveaus. Beneden kappen mijn Craftlings hout, terwijl verderop steen wordt gedolven. Maar alles blijft eerst gescheiden.

Het is pas wanneer ik een goederenlift bouw om materialen omhoog te transporteren dat de tandwielen langzaam beginnen te draaien. En als ik uiteindelijk een vrachtballon installeer die ook de grondstoffen naar beneden transporteert, voelt het alsof ik een functionerende mini-industrie heb gecreëerd.

Opeens loopt alles als vanzelf: Hout beweegt naar boven, wordt verder verwerkt, nieuwe gebouwen worden gemaakt en mijn Craftlings bewegen niet langer chaotisch, maar als radertjes in een goed geoliede machine.

Ik zit op een stoel en ga zitten.

Ik zit voor het scherm en grijns: het is geweldig als een ingewikkeld plan eindelijk werkt.

Waar gaat «Craftlings» eigenlijk over?

De kern van «Craftlings» is een hybride strategiespel dat puzzellogica combineert met bouw- en grondstoffenbeheer. In plaats van een grote stad te besturen, stuur ik een groot aantal kleine, eigenzinnige wezens door beperkte, duidelijk gestructureerde levels. Het spel vereist minder snelle reflexen dan een slimme vooruitziende blik: Ik ontwerp paden, verdeel werk en schep de voorwaarden om een systeem überhaupt te laten functioneren.

De Craftlings zijn geen personages met een eigen persoonlijkheid, maar eerder bewegende elementen in een groter geheel dat ik stap voor stap vormgeef. Ze volgen eenvoudige regels en bewegen zelfstandig.

Het strategiespel is voornamelijk gemaakt als soloproject onder het label Ariano Games. De ontwikkelaar woont nu in Duitsland en is zelf verantwoordelijk voor het concept, het programmeren en het spelontwerp, hoewel hij op bepaalde gebieden wel externe ondersteuning heeft gekregen, zoals voor afzonderlijke grafische taken.

Inhoudelijk is «Craftlings» veel uitgebreider dan het beperkte concept in eerste instantie doet vermoeden. Het spel bevat twaalf onafhankelijke levels in drie verschillende biomen, elk met zijn eigen ruimtelijke logica en uitdagingen. Er zijn ook meer dan 25 standaardgebouwen en verschillende taakspecifieke structuren die kunnen worden gebruikt om transport, productie en verdediging uit te breiden. Volgens de ontwikkelaars kunnen degenen die grondig spelen meer dan 20 uur aan gameplay verwachten.

Game mechanics: observeren in plaats van controleren

Het spelen van «Craftlings» voelt als een mix van bouwpakket en productielogistiek in beweging. Ik bestuur de personages niet vrij met de muis, maar ik kan wel hun rijrichting veranderen. Dit geeft me meer invloed dan het op het eerste gezicht lijkt. Toch blijft het basisprincipe hetzelfde: ik geef in de eerste plaats vorm aan hun omgeving, niet aan elke afzonderlijke stap.

Concreet betekent dit dat als ik wil dat mijn Craftlings hout hakken, ik eerst een toegankelijk pad naar de groep bomen moet creëren. Zodra ze het hout hebben opgepakt, dragen ze het met zich mee totdat ze een geschikt afgiftepunt hebben bereikt. Zelfs als ik nog geen definitieve plek voor ze heb ingericht. Dit maakt het proces flexibeler, maar ook onvoorspelbaar: ik kan bronnen in beweging houden, maar moet vroeg of laat een verstandige route voor ze openen om terug te keren voor verdere verwerking.

Het spel gedijt op zulke zichtbare kettingreacties. Ik zet werkstations op, verbind ze met paden, ladders of liften en kijk dan hoe de Craftlings zich gedragen. Er komt veel vallen en opstaan bij kijken: processen werken niet altijd meteen, tenminste niet bij mij. Steeds weer merk ik dat een pad ongunstig ligt, dat er een knelpunt ontstaat of dat materialen in cirkels worden vervoerd. Dan pas ik mijn productieketens stap voor stap aan tot ze echt werken.

Het wordt spannend zodra er meerdere processen parallel lopen. Terwijl sommige van mijn personages grondstoffen verzamelen, dragen anderen ze door de levels, wachten op afzetpunten of keren terug omdat ik van richting ben veranderd.

Ik spring voortdurend heen en weer om mijn productieketens aan te passen.

Ik spring voortdurend heen en weer tussen verschillende delen van de kaart, corrigeer knelpunten en pas paden aan. Hierdoor voelt «Craftlings» minder als een statische puzzel en meer als het organiseren van een levende, licht chaotische operatie die alleen werkt als mijn infrastructuur goed is.

Vechten als extra gameplay-element

Naast constructie en logistiek bevat «Craftlings» ook een gevechts- en verdedigingsaspect dat in latere levels prominenter wordt. Ik kan vier verschillende soorten krijgers trainen om mijn gebied te beschermen tegen vijandelijke aanvallen. Deze eenheden kunnen gericht worden ingezet en vullen de infrastructuur aan in plaats van deze te vervangen.

In de loop van het spel verschijnen er ook vier unieke eindbazen, elk met hun eigen aanvalspatronen en tactische vereisten. Dit verbreedt de focus van pure productieoptimalisatie naar een balans tussen constructie, transport en verdediging.

Levelontwerp: slim met eerlijke progressie

De levels in «Craftlings» lijken op het eerste gezicht eenvoudig, maar blijken al snel slim ontworpen puzzelkamers te zijn. Elke map is duidelijk gestructureerd: verschillende hoogtes, aparte gebieden en natuurlijke barrières die me dwingen na te denken over verbindingen in plaats van er gewoon bovenop te bouwen. Ze bieden uitdagingen die ik moet oplossen met beperkte middelen. In latere delen betekent dit niet alleen efficiënte logistiek, maar ook het gericht inzetten van militaire eenheden.

Ik vind het vooral leuk dat de uitdagingen niet alleen moeilijker worden, maar ook in kwaliteit veranderen. In de eerste levels moet ik eenvoudige paden maken en grondstoffen bij elkaar brengen. Later komen daar complexere verticale structuren bij, langere transportroutes of situaties waarin meerdere productielijnen tegelijk moeten draaien. Ik leer het spel dus niet door tutorials, maar door steeds uitdagendere situaties.

Tegelijkertijd blijft de progressie eerlijk. Ik word zelden in het diepe gegooid. Nieuwe mechanismen verschijnen eerst in eenvoudige vormen voordat ze worden gecombineerd in ingewikkeldere opstellingen. Als ik faal, is dat meestal niet omdat de regels onduidelijk zijn, maar omdat ik mijn planning moet heroverwegen.

Wervelende pixels met een stevige beat

Optisch presenteert «Craftlings» zich als een moderne interpretatie van klassieke 2D pixelart. De wereld is duidelijk leesbaar, kleurrijk en tegelijkertijd niet overladen. Heuvels, bomen, platforms en gebouwen onderscheiden zich duidelijk van elkaar, zodat ik me zelfs in complexere levels snel kan oriënteren.

Ik vind het vooral leuk hoeveel beweging er in beeld is. De Craftlings scharrelen rond, dragen grondstoffen of klimmen ladders op en af. Deze constante activiteit geeft de wereld een levendige drukte zonder dat het chaotisch of vermoeiend voor de ogen wordt.

De soundtrack ondersteunt dit gevoel op een aangenaam ingetogen manier. De muziek is rustig, ritmisch en nooit opdringerig. Het motiveert me zonder me op te jagen en past goed bij een spel waarin reflectie en observatie belangrijker zijn dan snelle reacties.

De geluidseffecten zijn ook functioneel en goed gecoördineerd. Het bonken van hout, het rammelen van een lift of het zachtjes zweven van een vrachtballon zorgen voor akoestische feedback die me helpt processen bij te houden zonder me te bombarderen met overdreven geluiden.

Al met al creëert «Craftlings» een ontspannen sfeer die de concentratie bevordert: Ik voel me niet onder druk gezet, maar eerder uitgenodigd om mezelf onder te dompelen in een klein, druk systeem en het stap voor stap te optimaliseren. De bediening is ook duidelijk en wijst zichzelf grotendeels uit.

«Craftlings» kreeg ik van Ariano Games voor de PC. Het spel is sinds 15 januari beschikbaar voor de PC.

Kim Muntinga

Editor

Kim.Muntinga@galaxus.de

Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren