De Deathstalker V2 Pro TKL is nogal saai
Razer houdt het toetsenbord plat met de Deathstalker V2 Pro TKL. Het deel met de optische schakelaars is niet alleen plat, het ziet er ook uit als elk 0815 kantoortoetsenbord.
Ultra platte toetsenborden zijn momenteel in de mode. Alle grote fabrikanten brengen nieuwe of herziene modellen uit. Dit betekent dat de lang ongeëvenaarde Logitech G915 eindelijk wat concurrentie heeft. De TKL versie van de Deathstalker V2 - dus zonder het numerieke toetsenbord - doet veel dingen heel goed, maar zoals de meeste geprefabriceerde toetsenborden is hij zwak qua akoestiek en typegevoel. Bovendien ben ik niet onder de indruk van de vormgeving ervan.
CH-sleuteltoewijzing [[productlist:21584848]]
DE toetstoewijzing [[productlist:22873491]]
De schorpioen komt in een pak
Op het eerste gezicht ziet de Deathstalker V2 Pro TKL er heel gewoon uit. In tegenstelling tot andere gaming toetsenborden vertrouwt Razer op weinig accenten. Een nadere blik onthult de aluminium bovenplaat, die naar de onderkant toe gebogen is en waarop de schakelaars zitten. Door de afgeronde hoeken ziet het toetsenbord er minder agressief uit dan veel andere gaming toetsenborden. Het ontwerp doet geen recht aan de dreigende naam. Hij is genoemd naar de gele mediterrane schorpioen, een van de giftigste van zijn orde. Het toetsenbord daarentegen ziet er tam uit in kantoorkleding.
De TKL vormfactor maakt het toetsenbord compact. Aan de onderkant is de rand iets dikker dan aan de zijkanten en bovenkant. Aan de voorkant is het toetsenbord met keycaps 21 millimeter hoog en aan de achterkant 26,5 millimeter.
Het volumewiel en de mediaknop zijn even breed als het navigatiecluster en de pijltjestoetsen. Dit heeft een harmonieus effect. Visueel stoor ik me aan de 1u tussenruimte - 1u is de standaardmaat van een normaal toetskapje zoals de A toets - tussen de Esc en F1 toetsen. Het ziet er onharmonisch uit omdat de afstanden tussen de functietoetsen kleiner zijn. De shift-toets links, die slechts 1,25u is, stoort me niet alleen visueel maar ook bij het typen. Ik moet eerst wennen aan zijn positie heel ver naar links.
Er zit een bult aan de onderkant. Dit is nodig zodat er ruimte is voor de batterij. Het geeft het toetsenbord ook een lichte typhoek. In tegenstelling tot de bovenkant is de onderkant van plastic. Het heeft ook twee inklapbare voetjes waarmee de typhoek in twee stappen (6 of 9 graden) kan worden aangepast. Er is een garage zodat je de dongle voor de 2,4 GHz verbinding altijd bij je hebt. Het deksel ervan is echter onhandig en ziet er goedkoop gemaakt uit.
Langdradige spinachtige
Razer citeert de batterijduur als 200 uur voor donglegebruik en 220 uur met Bluetooth in het beste geval - met de lichten uit. Bij 100 procent verlichting is dat in beide gevallen iets minder dan 30 uur. Het laatste geval kan ik uit eigen ervaring bevestigen. Ik heb de 200 uur niet uitgeprobeerd. Bij 50 procent helderheid kun je in beide gevallen iets meer dan 50 uur verwachten.
Je kunt de Deathstalker via Bluetooth met maximaal drie apparaten tegelijk gebruiken. Je kunt tussen de aangesloten apparaten schakelen met drie knoppen linksachter. De verbinding via Bluetooth 5.0 is zeer stabiel. Het is echter ongeschikt voor gaming vanwege de latentie. Razer biedt een 2,4 GHz draadloze verbinding via een dongle. Ik moet de kleine UBS stekker aansluiten via de meegeleverde extender voor een stabiele verbinding. Met de 2,4 GHz verbinding krijg ik steeds onderbrekingen als ik hem rechtstreeks op de computer aansluit. Met de extender kan ik verder van de computer komen en toch een stabiele verbinding hebben. Dit is bij mij het geval met alle 2,4 GHz apparaten. Het is fijn dat Razer het noodzakelijke onderdeel meeneemt.
Een opgerolde USB-A naar USB-C kabel van twee meter wordt meegeleverd voor opladen en bedraad gebruik. Ik kan tussen de standen schakelen via een schakelaar linksachter.
Niet gekleurd
Om ervoor te zorgen dat niet alleen de behuizing plat is, maar ook de keycaps, gebruikt Razer zogenaamde low profile keycaps. Zoals de naam al aangeeft, zijn deze platter dan conventionele keycaps. De primaire en secundaire opschriften van de ABS-doppen zijn gelaserd. Dit laat de verlichting doorschijnen. De tertiaire opschriften, die nodig zijn voor de toewijzing van de CH-sleutel, zijn slechts opgedrukt. De keuze welke opschriften geëtst en welke gedrukt zijn, is niet consequent. Bijvoorbeeld, de openingsbeugel op de 8 is niet verlicht, dus staat hij in de tertiaire stand. De sluitbeugel op 9 is echter verlicht, dus op de secundaire stand.
.
Anders zijn de keycaps oké voor een prefab toetsenbord. Ze bieden een goede grip. Zoals gebruikelijk bij ABS glanzen ze binnen korte tijd door het vingervet. Ik had ze graag dikker gezien. Als ik ze met duim en wijsvinger tegen elkaar druk, vervormen ze.
Stekt niet, maar krast
Net als de keycaps zijn ook de schakelaars low profile. Razer vertrouwt op optische schakelaars. In tegenstelling tot mechanische schakelaars worden deze niet geactiveerd door een contactblad, maar door het onderbreken van een lichtbarrière. Dit elimineert de zogenaamde debouncevertraging, de tijd die bij een mechanische schakelaar nodig is totdat het signaal na triggering wordt verzonden.
De ingebouwde lineaire schakelaars - dus zonder haptische feedback - van mijn testexemplaar worden geactiveerd bij een toetsaanslag van 1,2 millimeter. In tegenstelling tot "grote" schakelaars is de totale toetsgang verkort tot ongeveer 2,8 millimeter. De kracht die nodig is om los te laten is 45 gram.
Zoals gebruikelijk voor schakelaars op geprefabriceerde toetsenborden, voelen en klinken ze krassend bij het typen. Ze wiebelen tenminste niet veel door het platte ontwerp. Persoonlijk is de sleutelreis voor mij te klein. Naast het ontwerp doet het typegevoel me meer denken aan een kauwgomtoetsenbord dan aan een mechanisch toetsenbord. Als ik helemaal naar beneden druk, voelt het alsof ik op een met een O-ring gedempte schakelaar druk. O-ringen worden op schakelaars van mechanische toetsenborden aangebracht om ze stiller te maken. Ze veranderen ook het typegevoel. Dat is prima als je dat gevoel zoekt, voor mij is het niets.
Keycaps en drukknoppen beïnvloeden de akoestiek. Zoals gebruikelijk bij prefab toetsenborden, roept het typen op de Deathstalker V2 Pro TKL bij mij eerder misselijkheid dan een hemels gevoel op. Het galmt, kraakt en rammelt bij het typen. De stabilisatoren - die dingen die de lange toetsen stabiliseren - klinken verschrikkelijk. Maar ik ben ook verwend door mijn eigen gestemde toetsenborden. Als je gewend bent aan conventionele kantoor- of gametoetsenborden, zul je hier geen last van hebben.
Het volumewiel is nauwelijks hoorbaar bij het draaien en klikt comfortabel vast. Hij kan worden ingedrukt om te dempen, maar hij is verdomd luid en doet me denken aan schakelaars bij geldautomaten. De knop links ervan reageert op meerdere malen indrukken. Druk eenmaal voor afspelen/pauzeren, tweemaal voor volgend nummer en driemaal voor vorig nummer. Deze knop is de enige die niet aangepast kan worden.
.
Zo helder als zijn naamgenoot
RGB LED-verlichting is natuurlijk verplicht voor een gamer-toetsenbord. Dit is waar de Deathstalker V2 Pro TKL schittert en zich onderscheidt van kantoortoetsenborden, althans visueel. Elke toets is afzonderlijk verlicht, en de belettering is gelijkmatig verlicht. In de Razer Synapse software kan alles naar wens worden aangepast.
In het programma kun je ook de toetstoewijzing veranderen, macro's maken of Hypershift activeren, waarmee je, net als met de Fn-toets, een tweede toetstoewijzing kunt uitvoeren. Er zijn ook verschillende stroomopties beschikbaar om de levensduur van de batterij te verlengen.
Over het geheel genomen laten de instelmogelijkheden niets te wensen over. Visueel lijkt het programma aanvankelijk duidelijk. Maar als je wat dieper in de instellingen duikt, kan het verwarrend worden - vooral met de toetstoewijzingen.
Al met al laat het programma niets te wensen over.
Een tamme schorpioen
Er valt eigenlijk weinig aan te merken op de Deathstalker V2 Pro TKL als je gewend bent aan prefab toetsenborden. Functioneel en qua afwerking is het helemaal bij de tijd voor een gaming toetsenbord. Visueel en qua typegevoel lijkt het echter meer op een kauwgomtoetsenbord zoals je dat in elk kantoor aantreft - ondanks de optische schakelaars. Als dat is wat je zoekt en je bent bereid iets minder dan 200 frank te betalen (per 28.10.2022), dan zul je blij zijn met het Razer toetsenbord. Logitech biedt een alternatief in de vorm van de G915 TKL, die een iets meer gamer esthetiek heeft, maar over het geheel genomen vergelijkbaar is.
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.
