Dryll: Deze sportdrank brengt me in verwarring
De voormalig profvoetballer en ultraloper André Schürrle heeft een sportdrank genaamd Dryll gelanceerd. Met een hoog zoutgehalte en een interessante smaak. Toch zorgt het drankje bij mij voor gefronste wenkbrauwen.
Een sportdrank die niet overdreven zoet is? De smaken «Salty Cherry», «Salty Peach» en «Salty Watermelon» klinken veelbelovend. Want van de gebruikelijke siroopachtige sportdranken heb ik allang genoeg.
Elektrolyten in blik
Om te testen heb ik van de importeur vier blikjes Dryll gekregen in de bovengenoemde smaken. Salty Peach zit er zelfs twee keer bij. «Performance Hydration» staat er op het blik, wat losjes vertaald kan worden als «prestatiegerichte hydratatie». In het Engels klinkt het natuurlijk cooler, ook al is Dryll een Duits bedrijf.
Een blikje van 330 milliliter bevat volgens de fabrikant 500 milligram natrium, 300 milligram kalium en 60 gram magnesium. Vooral het natriumgehalte springt eruit en zou precies datgene moeten zijn wat Dryll onderscheidt van andere dranken. Daarom is het de moeite waard om de ingrediënten eens goed te bekijken.
Sportdranken zouden volgens gangbare aanbevelingen 400 tot 800 milligram natrium per liter vloeistof moeten bevatten. Dryll bevat 1500 en daarmee twee tot drie keer zoveel.
Natrium komt in dranken en voedingsmiddelen meestal voor als natriumchloride, oftewel: zout. Met vier blikjes Dryll zou je je volledige dagelijkse zoutbehoefte hebben gedekt – op voorwaarde dat je niets anders consumeert. Geen brood, geen kaas, geen worst, geen olijven en ook niets anders dat ook maar een snufje zout bevat.
Veel zout – is dat goed?
De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) adviseert om maximaal vijf tot zes gram zout per dag te consumeren. In Zwitserland en Duitsland liggen de waarden daar aanzienlijk boven: volwassenen in Zwitserland consumeren volgens de Zwitserse zoutstudie 2022/23 gemiddeld 8,7 gram zout per dag. Daarmee zitten ze ongeveer 75 procent boven de aanbevolen maximumwaarden. Ook in Duitsland ligt het zoutverbruik volgens cijfers van de Duitse Vereniging voor Voeding bij 70 procent van de vrouwen en 80 procent van de mannen boven het maximum van de WHO.
Bij sporters ligt dat anders: tijdens het zweten verliezen ze natrium en andere elektrolyten. Als het natriumgehalte te sterk daalt, kan dit leiden tot prestatieverlies en zelfs ernstige beperkingen. De waterhuishouding raakt verstoord door het natriumtekort en het bloedvolume daalt. Wie bij langdurige inspanningen water zonder elektrolyten drinkt, riskeert hyponatriëmie, ook wel bekend als watervergiftiging. Dit kan leiden tot bewusteloosheid en zelfs de dood.
Dit komt echter zeer zelden voor en is meestal eerder het gevolg van te veel water dan van te weinig zout. Alleen bij inspanningen van meer dan twee uur en bij hevig zweten (1,2 liter per uur) worden zouthoudende sportdranken aanbevolen.
Bovendien heeft zout in de bodybuilder- en fitnesswereld de laatste tijd de reputatie gekregen van een prestatiebevorderend middel, omdat het de spiergroei zou bevorderen en de insulinerespons positief zou beïnvloeden. Het onderzoek ondersteunt deze benadering echter momenteel niet.
Elektrolytendranken kunnen in de darmen bijzonder goed worden opgenomen als de natriumconcentratie tussen de 500 en 700 milligram per liter ligt, oftewel ongeveer een derde van wat Dryll biedt. De vloeistofopname zou verbeterd moeten worden door een koolhydraatgehalte van vier tot acht procent. Dryll bevat geen koolhydraten. De zoetheid wordt verkregen door de zoetstof stevia.
Deze drank brengt me in verwarring
Ik heb al één blikje Dryll opgedronken. Salty Peach. En ik moet toegeven: de combinatie van zoet, zuur en een beetje zout bevalt me wel. De drank heeft iets fris, opwindends en stimuleert mijn smaakpapillen op een onverwachte manier.
Omdat het in een blikje zit en koolzuur bevat, valt het voor mij in de categorie «alledaagse drank». Daarvoor vind ik het zoutgehalte echter definitief te hoog. Dat is niet alleen mijn persoonlijke smaak: studies hebben aangetoond dat een extra zoutinname buiten de training om voor atleten geen voordeel oplevert.
Dus giet ik de drank over in een flask en neem ik hem mee tijdens een loop van 10 kilometer. Koolzuur verdraag ik slecht tijdens het hardlopen. Dus schud ik de zachte fles en laat ik de bubbels ontsnappen. Op het blik staat dat Dryll ijskoud het lekkerst is. In het hardloopvest wordt de drank onvermijdelijk warm. De smaak lijdt eronder, maar is nog steeds beter dan die van veel andere sportdranken.
Ik maak de 330 milliliter daadwerkelijk leeg tijdens de tien kilometer. Dat is meer dan ik normaal drink. Ik vermoed dat de smaak motiveert om door te drinken en dat het zout mijn dorst stimuleert. Verder kan ik geen effect vaststellen. Het magnesium en kalium dat ook in de drank zit, veranderen mijn prestaties niet.
Of ik voor zo'n korte afstand echt zoveel elektrolyten nodig heb, weet ik niet. Daarvoor zou een zweettest nodig zijn, zoals je die kunt doen bij een prestatieanalyse. Of met een apparaat dat het zoutgehalte van je zweet continu meet. Deze apparaten bevatten sensoren die het mineraalgehalte en de aanbevolen hoeveelheid elektrolyten direct en in real-time naar je smartphone of sporthorloge sturen. Daar zullen er in de toekomst meer van komen. Een paar prototypes heb ik op de recente sportbeurzen al kunnen bekijken.
De volgende poging
Uit ervaring weet ik dat ik geen bijzonder zouthoudend zweet heb. Zelfs bij lange, hete races zijn er bijna geen zoutranden op mijn sportkleding te vinden. En toen ik tijdens een trail in de zomer een zouttablet slikte, klaagde mijn maag direct.
Als sportdrank is Dryll daarom voor mij niet bijzonder geschikt. Zeker omdat het geen koolhydraten bevat die een energieboost geven en de opname van vloeistof bevorderen. In plaats daarvan is Dryll gezoet met stevia. Er is echter ook een poedervorm van Dryll en die is zonder koolzuur. Zodra we die in ons assortiment hebben, is het zeker het testen waard.
In het weekend stond er weer eens een langere loop op het programma: 27 kilometer met 550 hoogtemeters. Dryll had ik niet bij me. Maar nauwelijks thuis aangekomen, pakte ik een blikje uit de koelkast om het elektrolyten- en vloeistofverlies aan te vullen. Hier kwam het zoutgehalte en de frisse smaak goed van pas. Overigens eet ik na zware inspanningen graag een normale maaltijd, die mijn elektrolytenbalans sowieso weer aanvult.
Conclusie
Interessante smaak, onduidelijke toepassing
Pro
- interessante smaak
- hoog aandeel elektrolyten
Contra
- eerder een lifestyle- dan een sportdrank
- Koolzuur is ongeschikt voor veel duursporten
- te hoog zoutgehalte voor dagelijks gebruik
- geen koolhydraten voor een betere vochtopname
Onderzoeksduiker, outdoorgids en SUP-instructeur - ik ben graag in, op en rond het water. Meren, rivieren en de oceaan zijn mijn speeltuinen. Voor een ander perspectief bekijk ik de wereld van bovenaf tijdens het trailrunnen of het vliegen met drones.
