Een visueel meesterwerk: "MIO: Memories in Orbit".

Kevin Hofer

19-1-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Foto's: Kevin Hofer

Een creatief bewegingssysteem, uitdagende gevechten en een van de mooiste grafische stijlen die ik in lange tijd heb gezien. "MIO: Memories in Orbit" biedt alles wat een eersteklas Metroidvania nodig heeft.

Schijnbaar gewichtloos beweegt Mio zich door ijzige grotten, vurige industriële complexen en de ruïnes van een enorme stad. Mio is tenger. Als ze honderd verdiepingen naar beneden springt en de grond raakt, gebeurt er niets. Dit maakt haar heel anders dan andere hoofdpersonen in Metroidvania's, waar de hele wereld schudt als ze de grond raken.

Anders leent «MIO: Memories in Orbit» veel van andere vertegenwoordigers van het genre. Maar het doet dit zo goed dat het resultaat nog steeds een geweldig spel is. Vooral de kunststijl zal me bijblijven.

Een ruimteschip vol geheimen

«MIO: Memories in Orbit» speelt zich af aan boord van een vergeten ruimteschip met de naam «The Vessel». De AI-beheerders hebben gefaald. Nu is het aan de robot Mio om het overwoekerde schip, dat nu wordt overspoeld door gestoorde machines, te doorkruisen.

Doel: Herleef de herinneringen van Het Schip en voorkom een volledige systeemuitval.

Het verhaal ontvouwt zich in korte dialogen en documenten vind ik. Leuk: Bepaalde dialogen zijn op muziek gezet, wat niet gebruikelijk is in het genre. Als Metroidvania-fan hou ik wel van dit soort verhaallijnen. Over het algemeen is het verhaal cool, maar ik heb het al in andere vormen meegemaakt en het blaast me niet omver. De sterke punten van het spel liggen echter ook ergens anders.

Een visueel meesterwerk

«MIO: Memories in Orbit» is een lust voor het oog. Ik ben dol op de handgetekende grafische stijl. De wereld waarin Mio leeft is een schetsboek dat tot leven komt in glorieuze technicolour. Als ik langs een enorm standbeeld loop, kan ik het niet helpen om even stil te staan en me te vergapen aan het landschap. Het is verbazingwekkend wat het kleine team van Douze Dixièmes visueel heeft bereikt. Er is ook een soundtrack die perfect bij het landschap past, maar op de achtergrond blijft.

De enscenering van het spel is ook geweldig filmisch. Bijvoorbeeld wanneer Mio haar haar/kabel uitrekt om een deur te openen of wanneer de camera uitzoomt en een panoramisch beeld van de omgeving geeft. Gaaf: Elke eindbaas komt op zijn eigen manier de arena binnen. Sommige springen van de achtergrond naar de voorgrond, andere komen van de zijkant of door een gat in de vloer.

Een spel moet meer zijn dan alleen mooi. En dat is waar «MIO: Memories in Orbit» echt schittert. De loop van de gameplay is ongelooflijk verslavend en de spelmechanieken hadden me vanaf de eerste seconde te pakken.

bewegen als een spin

Mio beweegt zich voort met haar kabelharen, die zich bijna als spinnenpoten uitstrekken. Zoals typerend is voor het genre, breiden haar vaardigheden zich voortdurend uit, waardoor ze toegang krijgt tot voorheen afgesloten gebieden. Ze kan zich bijvoorbeeld naar tegenstanders toe trekken en zo lange afstanden in de lucht afleggen. Later kan ze zich ook kortstondig aan muren en plafonds vastklampen of zweven. Dit alles is alleen mogelijk zolang het uithoudingsvermogen aanhoudt. Natuurlijk zijn er ook klassieke platformelementen: Mio kan dubbelspringen en vanaf het begin door de levels rennen.

De mechanica is ingenieus en uitdagend tegelijk. Ik moet mijn uithoudingsvermogen in de gaten houden en bepaalde bloemen in de omgeving activeren om de balk bij te vullen. Dit betekent springen tijdens het klimmen, een van deze helende bloemen raken met een stootaanval en me vervolgens razendsnel weer vastklampen aan de muur of het plafond voordat ik doodval. Later moet ik op deze manier verschillende mechanieken combineren. Het draait allemaal om precisie en timing.

De gameplay is soms frustrerend - vooral als ik weer faal. Als ik virtueel doodga, respawn ik altijd bij het laatste savepunt. Deze zijn zeldzaam en gaan meestal gepaard met lange walkbacks. Ze zijn in ieder geval niet zo uitgebreid met eindbazen als in «Hollow Knight: Silksong».

Zo irritant als de walkbacks is dat ik mijn verzamelde Nacre, de valuta in het spel, kwijtraak als ik doodga. Ik kan de machines ze tenminste laten comprimeren tot een tweede vorm van valuta, die bij me blijft als ik sterf. Dat lijkt me onnodig ingewikkeld.

Maar het is ontzettend leuk om de omgeving te verkennen. Overal valt wel iets te ontdekken. Ik moet de paden door het ruimteschip precies onthouden. Ik zie alleen een kaart bij de savepunten. Dankzij de lichtvoetige stijl en de precieze besturing van Mio ben ik zelfs blij met backtracking.

Goede Metroidvania-standaard

Mio wordt niet alleen sterker door nieuwe vaardigheden, maar ook door aanpassingen. Simpel gezegd is dit haar uitrusting. Ik vind ze door op verkenning te gaan of door ze in de winkel te kopen. Ik kan echter niet zoveel modificaties installeren als ik wil, ik ben beperkt door de opslagcapaciteit van Mio. Dit kan worden uitgebreid.

Ik ken soortgelijke systemen van andere Metroidvanias. Het werkt en maakt individuele builds mogelijk, maar komt niet in de buurt van de complexiteit van andere vertegenwoordigers van het genre, zoals «Silksong».

Aanlokkelijke gevechten

De verscheidenheid aan vijanden en hun movesets is ook niet vergelijkbaar met «Silksong». In elk nieuw deel staan er nieuwe tegenstanders op me te wachten. Toch kom ik altijd oude bekenden tegen of heb ik de indruk dat ik al een of twee aanvallen heb gezien. Maar sinds het vervolg op «Hollow Knight» heb ik waarschijnlijk wat onrealistische verwachtingen qua omvang. Vergeleken met andere Metroidvania's biedt «MIO: Memories in Orbit» veel variatie. De vijanden zijn met veel oog voor detail ontworpen.

Nog belangrijker dan de variatie: de gevechten zijn leuk. In het begin zijn de meeste vijanden een beetje te makkelijk om met een combo te verslaan. Later neemt de moeilijkheidsgraad echter toe en moet ik zelfs bij standaard tegenstanders alles uit de kast halen en zowel aanval als verdediging goed plannen.

De eindbazen zijn ook lastig. Zelfs bij de eerste moet ik hun moveset zorgvuldig bestuderen en leren wanneer ik welke aanval moet gebruiken. Ik heb maar één eindbaas de eerste keer gedood. Qua ontwerp zijn de eindbazen bijna net zo ingenieus als de omgeving. Ze variëren van een deur tot een hertachtig wezen tot enorme robots. Het is een waar genoegen om het tegen de slechteriken op te nemen.

Kevin Hofer

Senior Editor

kevin.hofer@digitecgalaxus.ch

Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren