Review
"Project Hail Mary" is voor mij de beste film van het jaar
van Luca Fontana
NASA-missie "Artemis II": eerste bemande reis naar de maan in meer dan 50 jaar
2-4-2026
Vertaling: machinaal vertaald
De ruimte roept weer! Meer dan 53 jaar na Apollo vliegen mensen voor het eerst weer naar de maan. "Artemis II" is gelanceerd en is bedoeld om te laten zien of de technologie en de bemanning klaar zijn voor missies voorbij de aarde.
In de nacht van 2 april 2026 steeg een raket op van lanceerplatform 39B op het Kennedy Space Center in Florida en schreef geschiedenis. Om 0:35 uur Midden-Europese tijd ontstaken de motoren van het Space Launch System en vertrokken vier astronauten voor het eerst in meer dan een halve eeuw naar de maan. De NASA missie «Artemis II» is opgestegen.
De datum is belangrijk: de laatste persoon die voet zette op de satelliet van de aarde was Eugene Cernan in december 1972 aan boord van «Apollo 17». Sindsdien is de maan een bestemming gebleven die de mensheid alleen vanuit de verte heeft bekeken. Nu, meer dan 53 jaar later, komt daar verandering in.
We hebben een prachtige maansopkomst, we gaan er recht op af.
De bemanning van de «Artemis II»
Aan boord van de Orion-capsule zijn vier astronauten, waarvan de samenstelling bewust is gekozen door NASA.
Bron: NASA
Commandant Reid Wiseman, een gepensioneerde kapitein van de Amerikaanse marine, leidt de missie. Piloot Victor Glover is de eerste zwarte astronaut die naar de maan vliegt. Missie specialist Christina Koch is de eerste vrouw ooit die naar de maan vliegt. En de Canadees Jeremy Hansen is de eerste niet-Amerikaan in de geschiedenis van de bemande maanreizen. Voor hem is het ook de eerste ruimtevlucht ooit.
Wat deze missie eigenlijk doet
De vraag die centraal staat in de missie is: zal het systeem werken onder echte omstandigheden met mensen aan boord?
De missie is bewust geen landingsvlucht. In plaats daarvan zal de bemanning in de Orion-capsule een baan om de maan maken in een karakteristieke achtvormige baan en na ongeveer tien dagen terugkeren naar de aarde. Wat op het eerste gezicht weinig spectaculair lijkt, is eigenlijk een cruciale uithoudingstest voor bemande ruimtereizen voorbij de baan van de aarde.
Tijdens de vlucht worden alle kritieke systemen onder echte omstandigheden getest: het levensinstandhoudingssysteem, de navigatiesoftware, communicatie over extreme afstanden en het vermogen om het ruimtevaartuig handmatig te besturen. De afstand is bijzonder uitdagend: op de zesde dag van de vlucht bereikt Orion zijn verste punt: meer dan 400.000 kilometer van de aarde. Dit betekent dat de missie zelfs het record overtreft dat de bemanning van «Apollo 13» in 1970 vestigde (400.171 kilometer).
Een bijzonder moment staat Orion te wachten.
Er wacht de astronauten een bijzonder moment aan de andere kant van de maan. Daar wordt het radiocontact met de aarde even verbroken. Dit zal een geplande maar indrukwekkende staat van volledige isolatie zijn.
Met mensen aan boord nemen de eisen aanzienlijk toe in vergelijking met onbemande testen. Het hitteschild van de Orion is het belangrijkste aandachtspunt: het moet bestand zijn tegen temperaturen tot 2.800 graden Celsius bij terugkeer in de aardatmosfeer. Ook de stroomvoorziening, het besturingssysteem en de levensondersteuning worden tot het uiterste gedreven. De missie wordt gedragen door de Orion.
De missie wordt gedragen door het Space Launch System (SLS), een van de krachtigste raketten ooit gebouwd. Het combineert een enorme draagcapaciteit met absolute betrouwbaarheid, omdat zelfs de kleinste fouten ernstige gevolgen kunnen hebben in een bemande vlucht.
Technologie uit Duitsland draagt de missie
Europa - en Duitsland in het bijzonder - speelt een sleutelrol in «Artemis II». Het middelpunt van de Orion-capsule is de European Service Module (ESM): deze voorziet de astronauten van aandrijving, elektriciteit, water en zuurstof. Het wordt gebouwd en geassembleerd bij Airbus Defence and Space in Bremen, met onderdelen uit elf Europese landen.
Bron: NASA
Daarnaast draagt het Duitse lucht- en ruimtevaartcentrum (DLR) vier geavanceerde stralingsdetectoren bij. De M-42 EXT apparaten meten de kosmische straling tussen de aarde en de maan met een ongeëvenaarde resolutie. Centrale onderdelen van het sterrennavigatiesysteem komen ook uit Duitsland, om precies te zijn uit Jena. En de Berlijnse satelliet Tacheles, ontwikkeld door de start-up Neurospace, test elektronische componenten voor toekomstige maanrovers onder echte stralingsomstandigheden in de Van Allen-gordel.
Een hobbelige weg naar het lanceerplatform
De lancering op 2 april was allesbehalve een uitgemaakte zaak. NASA had oorspronkelijk «Artemis II» gepland voor september 2025. Daarna volgde het ene uitstel na het andere: Problemen met het hitteschild van de Orion capsule - ontdekt na de onbemande «Artemis I» missie in 2022 - dwongen tot uitgebreid onderzoek en een aangepaste terugkeerbaan. Tijdens de generale repetitie in februari 2026 lekte er te veel vloeibare waterstof uit het systeem tijdens de tankproef en werd het aftellen afgebroken. Verdere problemen met de heliumstroom en de batterijen volgden.
De laatste avond van de lancering verliep ook niet helemaal vlekkeloos: tien minuten voor de geplande tijd stopte Mission Control het aftellen kort omdat sensorgegevens een anomalie vertoonden. Kort na de lancering viel ook de spraakverbinding tussen de bemanning en het grondstation weg: De astronauten konden Houston horen, maar Houston kon de astronauten niet horen. Het probleem werd snel opgelost. Negen minuten na de lancering bereikte Orion zoals gepland een baan om de aarde en 26 minuten na de lancering werden de zonnepanelen van de ESM uitgeklapt.
Vooruitkijkend: Maan, Mars en een race
«Artemis II» is de tweede stap van een groter programma. «Artemis I» heeft het systeem in 2022 onbemand getest. De volgende belangrijke mijlpaal is «Artemis III»: voor het eerst sinds het Apollo-tijdperk moeten astronauten weer op de maan landen. Er staat een missie naar de Zuidpool op het programma, een tot nu toe onontgonnen gebied dat van bijzonder wetenschappelijk en technologisch belang wordt geacht vanwege mogelijke afzettingen van waterijs. NASA is ook bezig met een missie naar de Zuidpool.
NASA zet ook vaart achter de bouw van het Gateway maanruimtestation met «Artemis IV». Het is de bedoeling dat het dient als infrastructuur voor de lange termijn in een baan om de maan: als overslagcentrum voor landmissies en als platform voor onderzoek en voorbereiding op toekomstige missies in de diepe ruimte.
De maan is geen eindbestemming, maar een tussenstap. De technologieën die daar worden ontwikkeld en getest zullen later de weg vrijmaken voor bemande missies naar Mars. Tegelijkertijd wint het programma ook aan geopolitiek gewicht, niet in de laatste plaats door parallelle ambities van China.
Omslagfoto: NASA
Mijn interesses zijn gevarieerd, ik geniet gewoon graag van het leven. Altijd op zoek naar nieuws over darten, gamen, films en series.
Nieuws en trends
Van de nieuwe iPhone tot de wederopstanding van de mode uit de jaren 80. De redactie categoriseert.
Alles tonenDeze artikelen kunnen je ook interesseren
2 opmerkingen
later