Nvidia RTX Spark N1X in de Lenovo Yoga Pro 9n: een krachtpatser met een addertje onder het gras
5-11-2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Martin Jud
Met de RTX Spark N1X brengt Nvidia zijn eerste eigen laptopchip op de markt. In de Lenovo Yoga Pro 9n blijkt: de hardware is indrukwekkend, de software loopt achter. Een test tussen records en realiteit.
Nvidia betreedt onontgonnen terrein. Het bedrijf domineert de markt voor grafische processors en wil nu ook voet aan de grond krijgen bij laptop-SoC's. Met de RTX Spark N1X valt het AMD, Apple, Intel en Qualcomm aan. Een SoC – oftewel een System-on-a-Chip – combineert CPU, GPU en NPU op één chip. Bij de op de Arm-architectuur gebaseerde N1X komt daar Unified Memory bij, een gedeeld werkgeheugen voor CPU en GPU.
Voor dit artikel heb ik de Spark in de Lenovo Yoga Pro 9n vergeleken met de momenteel beste beschikbare laptopchips van de concurrentie. In sommige benchmarks deklasseert hij de Windows-concurrentie. In het dagelijks gebruik loopt hij echter tegen grenzen aan die minder met de hardware dan met de software te maken hebben.
Hardware-specificaties: de Lenovo Yoga Pro 9n en de Nvidia-chip in vogelvlucht
Ook al ligt de focus van dit artikel op de chip, ik wil eerst het testapparaat voorstellen.
De Yoga Pro 9n is een 15,3-inch notebook met OLED-display (2560 × 1600, 165 Hz, 1100 nits piek), 2 TB PCIe 5.0-SSD en 128 GB LPDDR5X-9400. Hij weegt 1,75 kg, heeft twee USB-C-aansluitingen (USB4), twee USB-A, HDMI 2.1 en een SD-lezer. In de hand voelt de Yoga hoogwaardig aan, het toetsenbord heeft een prettige aanslag. En wanneer ik het display voor de eerste keer openklap, merk ik direct dat het OLED-paneel een lust voor het oog is. Op het apparaat draait Windows 11 voor de Arm-architectuur.
De drie varianten van de N1X-chip
Nvidia biedt de RTX Spark in drie configuraties aan. De volledige laptopvariant, die in mijn testapparaat zit, heeft 20 CPU-kernen. Tien daarvan zijn snelle Arm Cortex-X925 voor maximale prestaties, de andere tien zijn zuinige Cortex-A725 voor lichte dagelijkse taken. Daarbij komen een Blackwell-GPU met 6144 kernen, een NPU en tot 128 GB Unified Memory. Dan is er de uitgeklede laptopvariant, die beschikt over 18 CPU-kernen, 5120 GPU-kernen en maximaal 32 GB werkgeheugen. Tot slot is er de desktopvariant met 20 kernen voor de CPU, 6144 GPU-kernen en 140 watt TDP in plaats van 80 watt bij de varianten voor laptops. Daar staat tegenover dat deze geen NPU heeft. Voor mijn test is de volledige laptopvariant relevant: dit is de krachtigste uitvoering die Nvidia momenteel voor notebooks aanbiedt.
CPU schittert bij multi-core met 20 kernen, maar is geen Apple-jager
Om de processorprestaties te meten, gebruik ik Cinebench 2024 en Geekbench 6 – de marathon en de sprint.
In de Cinebench 2024 multi-core-test behaalt de Spark met zijn 20 kernen 1695 punten.
Daarmee eindigt Nvidia op de tweede plaats – nipt voor de AMD Ryzen AI Max+ 395 en duidelijk voor Intel en Qualcomm. Alleen de Apple M5 Max blijft onbereikbaar.
Als je deze cijfers echter in verhouding zet tot het aantal kernen, relativeert de overwinning op AMD: de Spark heeft voor zijn 1695 punten 20 kernen nodig, AMD komt met slechts 16 kernen bijna in de buurt. En Apple deklasseert met slechts 18 kernen het hele veld. De Spark kan dus meekomen in multi-core-taken omdat hij simpelweg de meeste kernen in het veld heeft – niet omdat zijn individuele kernen bijzonder efficiënt werken. Voor een eerste poging is dit desondanks een solide resultaat, want de concurrentie van Intel en Qualcomm verslaat Nvidia duidelijk.
Maar wat gebeurt er als ik de 20 kernen negeer en er slechts één laat werken?
De single-core-test laat zien: ook zonder de ondersteuning van de andere 19 kernen staat de Spark voor Intel en AMD. Tegen de ARM-top van Apple en Qualcomm trekt hij echter aan het kortste eind.
Geekbench 6 schetst een vergelijkbaar, maar toch licht afwijkend beeld.
In de multi-core-test behaalt de Spark 19 785 punten – en valt daarmee achter AMD terug. Geekbench is geen enkele marathon, maar een aaneenschakeling van korte sprints. AMD kan zijn kernen in deze korte bursts agressiever laten klokken, terwijl de Spark lijkt te zijn afgesteld op stabiliteit op de lange termijn. De Spark is momenteel geen sprinter, maar een duursporter.
In de single-core-test van Geekbench staat hij met 3154 punten eveneens, net als bij Cinebench, op de derde plaats – zij het iets duidelijker achter Qualcomm dan eerder bij de marathon.
iGPU: sterk tegen AMD, Intel en Qualcomm – kansloos tegen Apple
De pure grafische prestaties meet ik met Geekbench 6 GPU – de enige benchmark waarvoor vergelijkingswaarden voor alle concurrenten beschikbaar zijn. Belangrijk voor de context is dat ik uitsluitend geïntegreerde grafische oplossingen (iGPU's) vergelijk, geen dedicated grafische kaarten. Het resultaat is een donderslag bij heldere hemel. De Spark deklasseert de gehele Windows-concurrentie.
Vooral tegen AMD wordt dit duidelijk: de Radeon 8060S, die tot dezelfde APU-familie behoort als die in de Steam Deck, gold maandenlang als het summum van iGPU's. Maar de Spark behaalt bijna het dubbele aantal punten. De Blackwell-architectuur met 6144 kernen maakt hier het verschil.
Maar tegen Apple ziet de Spark geen land. De M5 Max deklasseert het veld. Nvidia's intrede is een krachtig statement tegen AMD, Intel en Qualcomm, maar tegen Cupertino is het (nog) niet genoeg.
Synthetische benchmarks zijn echter één ding. Of deze prestaties ook terug te zien zijn in echt grafisch werk of games, is een andere vraag. Het antwoord daarop is ingewikkeld.
Gaming: tussen 60 FPS en een zwart scherm
Na de pure rekenbenchmarks wil ik weten hoe de Spark presteert bij het gamen. Het begin is 3DMark Fire Strike, dat een typische 1080p-game-scène onder DirectX 11 simuleert en het samenspel van CPU en GPU op de proef stelt. Apple ontbreekt hier, omdat de test niet beschikbaar is onder macOS.
Het resultaat is ontnuchterend: de schijnbaar gigantische voorsprong uit de Geekbench GPU-test krimpt ten opzichte van AMD tot nul. Beide leveren een nek-aan-nekrace, Intel en Qualcomm blijven op achterstand. De reden voor Nvidia's nuchtere resultaat zal zijn dat AMD's volwassen x86-drivers efficiënter werken dan de nieuwe ARM-benadering.
3DMark is een goede indicator, maar geen echte game. Dus start ik de in-game benchmark van «Cyberpunk 2077» in 1440p, met hoge details, zonder raytracing en frame-generatie. En plotseling doet Apple ook weer mee – «Cyberpunk» is een van de weinige AAA-games die beschikbaar is voor de Mac. Een kleine sneer naar de gamebibliotheek van Cupertino is op dit punt toegestaan.
De benchmark draait met gemiddeld 60 beelden per seconde. Daarmee laat de Spark niet alleen Intel en Qualcomm ver achter zich, maar verslaat hij ook de AMD-concurrent met 20 procent. 60 FPS in een AAA-titel op een ARM-Windows-laptop met geïntegreerde graphics – dat is een prestatie. Toch behoort de kroon ook hier aan Apple.
Bron: Screenshot / Martin Jud
Kort daarna komt de euforie bij het starten van «Red Dead Redemption 2» abrupt ten einde. De launcher opent, bij het starten van de game schiet een laadbalk van links naar rechts, een eerste beeld flitst voorbij – en de game crasht. Dit alles gaat gepaard met een foutmelding: «Je computer voldoet niet aan de aanbevolen minimale vereisten voor het videogeheugen van de grafische kaart.»
Bron: Screenshot / Martin Jud
Ik zit voor een notebook met 128 GB werkgeheugen, dat ook als videogeheugen dient, en een game uit 2018 vertelt me dat dit te weinig is. De oorzaak zal een fout in de Vulkan-interface onder Windows on ARM zijn.
De hardware is klaar voor gaming, maar het ecosysteem niet. Dat blijkt niet alleen bij mij. Ook in andere tests met de N1X treden frame-drops op. In «Age of Empires IV» werd een 99th-Percentile Frame Time van bijna 78 ms gemeten. Het beeld heeft op de slechtste momenten dus bijna vijf keer zoveel tijd nodig als nodig zou zijn voor vloeiende 60 FPS. Het goede gemiddelde maskeert dergelijke haperingen.
Voor mij betekent dit: wie een laptop wil voor incidenteel gamen, kan ondanks de indrukwekkende Cyberpunk-cijfers momenteel beter nog voor AMD kiezen. Niet omdat de hardware beter is, maar omdat x86-games simpelweg werken.
NPU: theoretisch sterk, praktisch (nog) ongemeten
Een blik op het officiële datasheet laat zien dat Nvidia in de N1X een NPU heeft ingebouwd, oftewel een Neural Processing Unit voor AI-taken. Een geïsoleerde prestatie-indicatie voor deze NPU ontbreekt echter. Onder het punt «AI Performance» noemt Nvidia slechts een totale prestatie van 1 petaflop, die is samengesteld uit de AI-rekenkracht van CPU, GPU en NPU. Hoe krachtig de NPU alleen is, blijft dus in het duister.
Wat deze NPU in het dagelijks leven oplevert, is desondanks uit te leggen. Het is geen vervanging voor CPU of GPU, maar een aanvulling voor gespecialiseerde langdurige taken zoals live-ondertiteling of achtergrondvervaging. Deze taken voert hij uit met aanzienlijk minder energie- en warmteverbruik. Dat ontziet de accu en houdt de ventilatoren stil – een tastbaar voordeel voor een notebook.
Hoe goed de NPU van de Spark werkelijk is, valt momenteel niet te meten. De gangbare benchmark Geekbench AI ondersteunt de NPU van de N1X nog niet.
Energiebeheer: ondanks grote accu minder accuduur dan de concurrentie
In de Yoga Pro 9n zit een 92,5 Wh-accu. Daarmee heeft de notebook bijna de dubbele capaciteit van veel concurrenten aan boord. Je zou denken dat dit ruim voldoende is voor een lange dag zonder stopcontact. Om te zien hoeveel daarvan overblijft bij licht gebruik, heb ik de video-playback-test van PCMark 10 uitgevoerd. Hierbij wordt een video afgespeeld bij een gestandaardiseerde schermhelderheid van 200 nits totdat de accu leeg is.
De Yoga houdt het 12 uur en 53 minuten vol. Dat klinkt in eerste instantie als veel, maar is een bittere teleurstelling. De Microsoft Surface Laptop met de Qualcomm Snapdragon X2 Elite X2E-78-100 en een aanzienlijk kleinere 54 Wh-accu haalt bijvoorbeeld 19 uur en 28 minuten. Ondanks bijna de dubbele accucapaciteit gaat de Nvidia-chip dus aanzienlijk korter mee dan de concurrentie.
De reden hiervoor zal in het energiebeheer liggen, want de N1X klokt in ruststand en bij lichte taken blijkbaar niet zo ver terug als de Snapdragon. De software-volwassenheid blijft dus ook hier achter bij de hardware.
Conclusie: een eerste stap, nog geen gamechanger
De RTX Spark N1X laat indrukwekkend zien waartoe Nvidia's hardware in staat is. Bij de CPU bewijst hij een solide duursporter te zijn, bij de iGPU deklasseert hij de gehele Windows-concurrentie, en in «Cyberpunk 2077» bewijst hij dat 60 FPS in een AAA-titel op een ARM-laptop met Windows mogelijk zijn.
Maar de software trekt steeds weer aan de noodrem. Dat begint bij de games. «Red Dead Redemption 2» crasht bij het opstarten, en in andere games lopen de frame-tijden ondanks een goed gemiddelde uit de hand. Het zet zich voort bij het stroomverbruik, waar de enorme accu desondanks minder accuduur levert dan de concurrentie. En het culmineert in het inzicht dat de x86-concurrentie van AMD in de praktijk simpelweg werkt, terwijl Nvidia nog moet vechten tegen de nukken van Windows on ARM en de emulatie.
Voor gebruikers die ook af en toe willen gamen, is de Spark momenteel nog geen aanbeveling. Voor content creators ligt de zaak anders. Wie profiteert van de 128 GB Unified Memory en de krachtige iGPU, krijgt hier een spannend voorproefje van de toekomst.
De Spark is dus nog geen gamechanger, maar het is het eerste serieuze bewijs dat Nvidia's datacenter-DNA op de laptop kan werken. Als Microsoft, Nvidia en de game-ontwikkelaars het ecosysteem onder controle krijgen, zou deze eerste stap al snel een grote aanval kunnen worden. Wie bereid is de kinderziektes voor lief te nemen, krijgt vandaag al een stukje toekomst.
Martin Jud
Senior Editor
martin.jud@digitecgalaxus.chDe dagelijkse kus van de muze stimuleert mijn creativiteit. Als ze me vergeet, probeer ik mijn creativiteit terug te winnen door te dromen, zodat het leven mijn dromen niet verslindt.
Achtergrond
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen