
Nyxi Hyperion 3 getest: eindelijk comfortabele Joy-Cons – met een los detail
Ik vind de Switch 2 fijn. Maar na langere sessies in de handheld-modus worden de dunne Joy-Cons ongemakkelijk. Nyxi doet dat met de Hyperion 3 een stuk beter, maar niet perfect.
Wie langer dan een half uur in de handheld-modus op de Switch 2 speelt, kent het probleem: de behuizing en de Joy-Cons zijn dun, de actieknoppen klein, de sticks kort en een echt D-pad ontbreekt. Sinds de lancering ben ik daarom op zoek naar een alternatief. Ik gebruik de Hyperion 3 van Nyxi nu enkele weken en heb daarmee mijn spelcollectie doorgespeeld, van «Hollow Knight» en «Final Fantasy 7 Rebirth» tot «Mario Kart World». Het apparaat is aanzienlijk comfortabeler dan de Joy-Cons, maar perfect is het niet.
Bekende vorm, aanzienlijk meer grip
Al bij het uitpakken maakt de Hyperion 3 een goede indruk. Hij ligt prettig in de hand en voelt vanaf het begin comfortabeler aan dan de Joy-Cons. De sticks lopen soepel, de knoppen klikken stevig – daarover later meer.

Het ontwerp is eenvoudig. De contouren van de grepen zijn licht gebogen, waardoor ze goed in de handen vallen. De onderkant is licht opgeruwd voor betere grip. Over het algemeen is het fijn om met de controller te gamen – of het nu voor de tv is of in de handheld-modus. In de handheld-modus moet ik echter eerst wennen aan het extra gewicht en de grotere breedte. Met de Hyperion is mijn Switch 2 een flink apparaat – één controller weegt alleen al ongeveer 102 gram. Een Joy-Con 2 weegt slechts 67 gram.

Veel knoppen die geprogrammeerd kunnen worden
Naast de standaardknoppen – inclusief een C-knop (voor chat), die bij controllers van derden zelden wordt ingebouwd – is er een turboknop aan de voorkant van elke Joy-Con en programmeerbare GL/GR-knoppen aan de achterkant met macro-ondersteuning. Deze programmeer je ofwel via een toetsencombinatie (handleiding hier) of met de mobiele app Keylinker (Android en iOS). De app werkt, maar is onoverzichtelijk. Ik gebruik liever de toetsencombinaties.

Het D-pad kan worden verwisseld, een tweede opzetstuk wordt meegeleverd, hoewel beide varianten in het dagelijks gebruik nauwelijks verschillen. Vermeldenswaardig is nog de meegeleverde oplaadkabel. Deze is met één meter aan de korte kant.
RGB: mooi, maar eigenzinnig
Mijn witte testexemplaar, de controller is ook in het zwart verkrijgbaar, oogt op het eerste gezicht eenvoudig. Pas de RGB-verlichting – een ring rond de sticks en een streep langs de binnenkant – onderscheidt hem van andere modellen. De lichtring kan individueel worden gekleurd of uitgeschakeld. De lichtstreep geeft de verbindings- en batterijstatus aan, wat nuttig is, maar in donkere kamers stoort. Als de RGB wordt uitgeschakeld, gaat de statusstreep ook uit. De batterijduur wordt door de fabrikant geschat op zes tot acht uur, de oplaadtijd bedraagt twee uur. Dat komt in mijn tests aardig overeen.

Het middenstuk: goed idee, wankele uitvoering
Beide controllers kunnen magnetisch met het middenstuk worden verbonden tot een klassieke controller, vergelijkbaar met de officiële Nintendo-grip. Het verschil: het middendeel heeft een eigen USB-C-oplaadpoort, zodat ik de grepen tijdens het gebruik kan opladen. Alternatief werkt dit afzonderlijk via een poort aan de onderkant, net zoals gebruikelijk direct op de Switch 2 in de handheld-modus. Het middenstuk werkt ook met de originele Joy-Cons – als minimalistische reiscontroller niet slecht.
De ontgrendelingshendel aan de achterkant voelt bij het losmaken van de Switch 2 of het middenstuk precies zo aan als bij het origineel. Minder overtuigend is echter de magnetische verbinding op het middenstuk zelf: in directe vergelijking zitten de grepen op de Switch 2 merkbaar steviger. Juist bij verhitte gamesessies zou hier een strakkere oplossing wenselijk zijn.

Microschakelaars en magnetische sticks: de grote sterke punten
Actieknoppen, triggers, achterknoppen en D-pad maken consequent gebruik van microschakelaars. Dat maakt de invoer scherp en direct – in de test het hoogtepunt van de Hyperion 3. Wie het liever stiller heeft, bijvoorbeeld met membraanknoppen zoals op de Switch 2 Pro-controller, zal hier minder gelukkig mee zijn.

Ook de sticks overtuigen: dankzij Tunneling Magnetoresistance-technologie (TMR) zijn ze driftvrij en lopen ze soepel. Ze zijn bovendien hoger gebouwd dan de originele sticks. Dat is positief merkbaar in de precisie.
Een 9-assige gyrosensor is eveneens ingebouwd en werkt zowel in de handheld-modus als gedockt betrouwbaar. Bovendien kan de Switch 2 met de Hyperion 3 uit de stand-bymodus worden gewekt, wat niet elke controller van derden kan.
De verbinding in de gedockte modus is altijd stabiel en de invoervertraging bevindt zich binnen het gebruikelijke Bluetooth-bereik. In de handheld-modus merk ik geen input lag.
Deze functies ontbreken
Een muismodus ontbreekt, wat gezien het zeldzame gebruik te overzien is. Eveneens ontbreekt NFC, waardoor er geen Amiibo-figuren kunnen worden gescand – voor mij eveneens verwaarloosbaar.

Duidelijker is dat de haptische feedback in de vorm van HD Rumble 2 ontbreekt. In plaats daarvan wordt klassieke, lineaire vibratie gebruikt. Die vind ik standaard te agressief en weinig afgesteld. Gelukkig kan de intensiteit worden verminderd of volledig worden uitgeschakeld.
Inmiddels heeft Nyxi een Ultra-variant van de Hyperion 3 uitgebracht. Deze voegt alle functies onder het punt «Deze functies ontbreken» toe aan de controller. Zodra ik mijn handen op deze versie krijg, zal ik een update leveren.
Conclusie
Comfortabele Joy-Con-vervanger met een wankel detail
Pro
- aanzienlijk comfortabelere grip dan de originele Joy-Con
- driftvrije TMR-sticks
- knapperige microschakelaars
- programmeerbare GL/GR-toetsen
Contra
- Controllers zitten merkbaar losser op de grip dan op de Switch 2
- hoge prijs
- geen HD Rumble 2
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.













