
Review
Kaartenthriller op het veld: Waarom "Nootmuskaat!" helaas alleen op de bank zit
van Kim Muntinga

Denk jij ook wel eens terug aan de groezelige videotheken uit de jaren 90 terwijl je op Netflix doomscrollt? Met "Retro Rewind" kun je dat gevoel opnieuw beleven.
Aan het eind van de jaren tachtig erfden we de oude videorecorder van mijn oma - niet om een trieste reden. Ze genoot waarschijnlijk van haar pensioen met een nieuw high-end apparaat met automatische opname en slow-motion functie. Ze had tenslotte ook kabeltelevisie en wij hadden maar een antenne met zes kanalen. Mijn broer en ik waren des te blijer dat we eindelijk videocassettes konden huren. Dit opende een hele nieuwe wereld voor ons. Er waren maar weinig plekken aantrekkelijker dan de videotheek.
«Retro Rewind» richt zich op mensen zoals ik die soms terugverlangen naar de goede oude videotheek. Ik krijg de sleutels van mijn winkeltje. Ik verzorg mijn klanten daar van acht uur 's ochtends tot tien uur 's avonds - tot twaalf uur in het weekend. Het spel is een van de virtuele werksimulaties zoals «Powerwash Simulator», «Snowrunner» en co. Het zijn escapistische spellen waarin je zogenaamd saaie alledaagse klusjes doet. Een eigen videotheek was nooit mijn droom, maar het nostalgische gevoel raakt me recht in het hart.

Mijn werkdag begint met het inboeken van geretourneerde videocassettes. Vanuit een eerste-persoonsperspectief scan ik individuele cassettes. Als er een te laat wordt teruggebracht, wordt dit in het systeem genoteerd - en de volgende keer dat de klant langskomt, in ik de herinneringskosten. Sommige films zijn gereserveerd en die leg ik apart. De rest leg ik terug in de schappen. Aanvankelijk heb ik alleen horrorfilms op voorraad - de hoeksteen van elke videotheek. Er valt dus niets te sorteren. Als ik een schap vul met slechts één genre, wordt het automatisch dienovereenkomstig gelabeld.
Als alle films zijn opgeborgen, open ik mijn videotheek. Pas dan begint de tijd te dringen. «Retro Rewind» is een ontspannen spel. Er is bijna nooit echte drukte - ik mag niet in het rood staan. Ik deel flyers uit om klanten te trekken. De inloopruimte voor de videotheek is erg beperkt. Ik loop tegen een onzichtbare muur aan nog voordat ik bij het volgende gebouw ben en het spel vertelt me dat ik mijn videotheek niet onbeheerd kan achterlaten.

De eerste klanten staan al bij de kassa. Als ik op hun VHS-banden klik, scan ik ze; nog een klik int hun geld en de kassa gaat open. Ook hier is het spel mild. Ik kan alleen het juiste bedrag teruggeven. Voor klanten die films te laat of beschadigd terugbrengen, kies ik in een dialoog of ik hun slappe verontschuldigingen accepteer of de herinneringskosten incasseer. Sommigen accepteren het niet en stormen de videotheek uit - maar niet zonder eerst alle films op de grond te gooien.

Na een succesvolle dag sluit ik de voordeur en maak ik de balans op. Het geld dat ik heb verdiend, gebruik ik om nieuwe films te kopen op de computer in de achterkamer. Meestal koop ik bundels - die bieden het meeste waar voor je geld. Ik kan ook specifieke films kopen met sterren en tags zoals «oud» of «goede recensies». Deze worden vaker gehuurd. Er hangt een kalender naast de computer. Daarop kan ik de dag van de week zien en welke evenementen er aan komen. Op vrijdag de 13e worden 50 procent meer horrorfilms gehuurd. Dus is het de moeite waard om er nog een paar te bestellen. Op Thanksgiving daarentegen zijn drama's erg populair en worden er 25 procent meer chocoladerepen gekocht.

De snackplank is een van de vele inrichtingen die ik in de loop van de tijd vrijmaak. Ik bepaal zelf met welke zoete en hartige hapjes ik hem vul. Er zijn ook planken van verschillende grootte voor films en later ook drankkastjes en spelcomputers.
Er komen regelmatig nieuwe filmgenres bij. Elke film heeft een bijpassende kleur hoes om je te helpen bij het opbergen. Alle films zijn fictief. Dat betekent niet dat ik niet toch voor de illustere namen en illustraties zou gaan. «Een wetenschapper en zijn paddenstoel», «De bles hotdog rider», «Cupcake shark bait», «De melk vs de craken» klinken duizend keer spannender dan de zoveelste real-life Disney remake.
En zelfs zonder een geschikt kamertje met een gordijn is porno razend populair. Ik haal ze alleen bij de louche cassettehandelaar in de achtertuin. Ik weet niet precies wat er bedoeld wordt met titels als «The saucy soldier delivery» of «Keeping my clairvoyant oiled up», maar ik ben al een beetje opgewonden.

Net als in het spel vliegen de uren in het echte leven voorbij zodra ik begin met «Retro Rewind». De lus van spullen opbergen tot geld innen en het steeds opnieuw inrichten en upgraden van de videotheek geeft enorm veel voldoening. Visueel is het geen lust voor het oog, maar de eenvoudige graphics hebben hun eigen charme. En de soundtrack is 's avonds moeilijk uit mijn hoofd te krijgen.

Als het werk te veeleisend wordt, huur ik medewerkers in en wijs ik hen taken toe. Hier besef je dat «Retro Rewind» geen bedrijfssimulatie is. Er is maar één kassa. Dat is de bottleneck. Ik kan mijn videotheek uitbreiden en vullen met steeds meer films, maar de winst neemt slechts geleidelijk toe. Bovendien is het voor mij moeilijker om te zien of mijn werknemers stiekem weer staand een dutje doen. Waar betaal ik ze eigenlijk voor?

«Retro Rewind» is beschikbaar voor PC.
De gameplay van "Retro Rewind" is niet veeleisend. Het spel draait om flair en het plezier om nieuwe dingen vrij te spelen en je eigen videobibliotheek uit te breiden. Naast decoraties zoals UFO's, doodskisten en kartonnen standaards, kan ik muren en vloeren kleuren met verschillende patronen. Een verlicht bord hier, een deurmat daar, plus een tapijt met popcornbakken en filmcassettes.
Na ongeveer 20 uur is alles ontgrendeld. Op zijn laatst ben ik dan op. Het spel zou complexer moeten zijn om leuk te blijven. De tweemansstudio Blood Pact heeft al nieuwe functies aangekondigd, zoals een reparatiestation. Hoeveel er nog bijkomen hangt waarschijnlijk af van het succes van het spel.
Pro
Contra
Ik ben gek op gamen en diverse gadgets, dus bij digitec en Galaxus waan ik me in het land van overvloed - alleen krijg ik helaas niets gratis. En als ik niet bezig ben met het los- en weer vastschroeven van mijn PC à la Tim Taylor, om hem een beetje te stimuleren en zijn klauwen uit te slaan, dan vind je me op mijn supercharged velocipede op zoek naar trails en pure adrenaline. Ik les mijn culturele dorst met verse cervogia en de diepe gesprekken die ontstaan tijdens de meest frustrerende wedstrijden van FC Winterthur.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen