Scheids, dat was een toetje!
In plaats van naar een voetbalwedstrijd te gaan, heb ik 90 minuten in een kattencafé doorgebracht. Een verslag over beestachtige pressing, twijfelachtige overtredingen, creatieve tactieken en onverwachte winnaars.
Soms geeft het leven je een teken: bijvoorbeeld als je motel tijdens een teamreis pal naast een kattencafé ligt. Natuurlijk was ik er ook heen gegaan als ik naar de andere kant van Hamburg had moeten rijden. Maar zo werd een omweg een vaste plek.
En dus kijk ik – terwijl een paar teamgenoten op een dinsdagavond naar een voetbalwedstrijd kijken – liever naar kattenreflexen, dozen en kisten in de Katzentempel hiernaast.
Speelopstelling
Als ik binnenkom, bekijkt een statige, grijs-witte kater me met het gezag van een aanvoerder: Herr von und zu Ottensen. Hij woont hier met vijf teamgenoten. Ik knik hem anerkennend toe en ga op de bank zitten.
«O, sorry!» Ik had Pauli, de driekleurige, bijna over het hoofd gezien. Ze vergeeft me de overtreding – in ruil voor een kort stukje crawl – en laat me tegenover haar plaatsnemen.
Daar bestudeer ik het menu. Naast een kattenontbijt, Purrschettas en een Catprese-sandwich vind ik daarop de spelregels van de kattentempel:
- Nader voorzichtig, vooral bij slapende katten
- Niet achter ze aanrennen en ze niet oppakken
- Houd het kattenluik naar de rustruimte vrij
- Niet voeren
Klinkt streng, maar eerlijk. Ik heb tenslotte al vaak meegemaakt dat mensen de grenzen overschrijden in de omgang met katten – en scheidsrechters die de andere kant opkeken. Eigenlijk zou dit de perfecte plek zijn voor een klein gedragsonderzoek … over mensen, natuurlijk.
Ik klap mijn laptop open en gluur onopvallend over de rand van het scherm.
Aftrap
1. De bedrieger
Eerst richt ik mijn aandacht op de jongeman aan de overkant. Hij gedraagt zich defensief. Als de zwart-witte Wilmi tussen zijn benen door dribbelt en aan zijn voeten snuffelt, kijkt hij maar even op. Daarna richt hij zich weer op zijn eten. Maar… wat zie ik daar? Plotseling glijdt er onopgemerkt een hand naar de gulzige kater toe. Is dat een traktatie? Ik kan het niet precies zien, maar er is hier zeker sprake van een overtreding. Dit schreeuwt om de VAR!
2. De spits
Een paar tafels verderop zijn twee oudere dames helemaal door het lint. Hun doordringende «Psssssss, pssss!» sissend geluid dringt tot bij mij door. Meneer von und zu Ottensen trekt zich walgend terug om neer te kijken op de twee onruststokers. Eén van hen begint Pauli, die in een hangmat ligt, te aaien. «Rrrrr, ik zou je wel kunnen opeten!», koert ze. Pauli geeft haar een klap met zijn poot. Zo verdedig je het strafschopgebied.
3. De tacticus
Voor me op de grond zit een Einlaufkindje voor de rood-witte poes Eppi. Het knipoogt haar kleine liefdesboodschappen toe en houdt geduldig zijn handje naar haar uit. Op een gegeven moment heeft Eppi medelijden en stoot ze haar kopje een stukje zachter dan Zidane tegen de kleine vingertjes. Het kind giechelt. Fairplay loont.
4. De pressingspeler
Iets meer pressing zie je verder naar achteren bij een tiener. De junior bewerkt de buikjes van de katten met de vasthoudendheid van een vleugelverdediger. Steeds weer ontsnapt er een verrukte „ «Ooooooi!“ uit zijn mond.». De bijna blinde kater Toni beantwoordt het enthousiasme met een verbijsterde blik en een speels beetje. Maar de jongeling laat zich niet van de wijs brengen. Giechelend pakt hij de speelhengel en probeert hij een nieuwe tactiek uit.
5. De joker
Een jonge vrouw is me tot nu toe nauwelijks opgevallen. Ze lijkt meer voor haar collega dan voor de katten mee te zijn gekomen. Met een mix van tegenzin en afkeer (ongeveer zoals ik naar voetbal kijk) observeert ze de katten vanaf een respectvolle afstand. Geen knipperen, geen aaien, geen sissen, geen snoepjes. Een klein uurtje later is zij de enige die een voltreffer heeft gescoord: Op haar schoot ligt kater Georgi.
Wedstrijdanalyse
Glimlachend klap ik mijn laptop dicht. 90 minuten zijn voorbij. Ik heb genoeg gezien. Mensen denken misschien dat ze de wedstrijd bepalen. Maar eigenlijk staan ze alleen maar aan de zijlijn. De katten beslissen zelf wie er aan de beurt is en wie de wedstrijd vanaf de reservebank volgt.
Ben jij ook al eens in een kattencafé geweest? Vertel over je ervaringen in een reactie.
Ik hou van alles met vier poten of wortels - vooral van mijn asielkatten Jasper en Joy en mijn verzameling vetplanten. Mijn favoriete bezigheden zijn rondsnuffelen met politiehonden en kattencoiffeurs op reportages of gevoelige verhalen laten opbloeien in tuinbrocki's en Japanse tuinen.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
