Waarom apps van camerafabrikanten niet beter zijn
Zelfs in 2023 is een stabiele verbinding tussen je smartphone en camera niet vanzelfsprekend. Nu ik erover nadenk, waarom niet?
In theorie zijn smartphone apps waarmee je je camera kunt bedienen geweldig. Ze maken een directe draadloze verbinding tussen je apparaten mogelijk, waardoor je snel je vakantiefoto's kunt delen of je smartphone kunt gebruiken als ontspanner op afstand. De werkelijkheid ziet er vaak anders uit. Het kan ontelbare pogingen kosten om de verbinding tot stand te brengen, om deze vervolgens willekeurig te verbreken. In mijn ervaring zijn zulke verbindingsproblemen geen uitzondering, maar regel.
Ik ben niet de enige. In een artikel op dpreview.com onderzoekt Richard Butler waarom camerafabrikanten nog steeds niet in staat zijn om zoiets banaals als een stabiele Wi-Fi-verbinding te regelen. Zijn analyse lijkt me plausibel. Hieronder zal ik de redenen die hij noemt in mijn eigen woorden samenvatten.
Redenering #1: smartphone besturingssystemen
In het geval van Android-telefoons hebben camerafabrikanten te maken met een grote verscheidenheid aan apparaten, fabrikanten en Android-versies. Daardoor kunnen camerafabrikanten lang niet alle combinaties van apparaten en systemen testen. In het Apple ecosysteem is de situatie duidelijker, maar er zijn nog andere problemen. Blijkbaar is het voor camera's nog steeds niet mogelijk om de NFC-connectiviteit van de iPhone te gebruiken. Daarnaast hadden apps lange tijd niet de mogelijkheid om Wi-Fi-instellingen te wijzigen. Dat is sindsdien mogelijk, maar alleen als je het zo instelt. Dit verhoogt de veiligheid, maar voorkomt dat de camera-app volledig automatisch een verbinding tot stand brengt.
Redenering #2: camerafabrikanten zijn geen softwarebedrijven
Een camera is een stuk hardware. Natuurlijk zit er ook software in, waarvan het belang in de loop der jaren steeds groter is geworden. Maar in de kern zijn camerafabrikanten nog steeds hardwarefabrikanten en investeren ze relatief weinig in softwareontwikkeling.
Dit geldt niet alleen voor smartphone apps. Elke camera heeft een eigen besturingssysteem dat draait op een gespecialiseerde processor; in tegenstelling tot een smartphone worden er geen standaardcomponenten gebruikt. De camerafabrikanten staan er hier alleen voor.
In de jaren negentig heb ik verschillende smart tv-platforms en telefoons met eigen besturingssystemen getest. Dat gaf me ervaring uit de eerste hand met wat er gebeurt als hardware-gerichte bedrijven zelf software en complete besturingssystemen ontwikkelen. Ze voelden hakkerig, traag, foutgevoelig en zelden intuïtief aan. Android heeft deze fabrikanten een grote dienst bewezen. Maar er is nog niets vergelijkbaars in de camerasector.
Redenering #3: de lange levensduur van camera's
De derde reden die Butler aanhaalt is dat camera's meestal vijf, tien of zelfs meer jaar worden gebruikt - in tegenstelling tot smartphones. Daarom ondersteunen camera's vaak geen nieuwe, snellere draadloze standaarden. Het basisprobleem is echter hetzelfde als uitgelegd onder Reden #1. Namelijk dat de camera compatibel zou moeten zijn met de meest uiteenlopende generaties smartphones en hun besturingssystemen.
Dingen worden beter - langzaam
Er is vooruitgang. Als je een nieuwe camera koppelt aan een huidige smartphone, werkt de verbinding nu vrij goed en blijft deze stabiel. Tenminste, meestal. Maar het tempo van de vooruitgang ligt laag en ik betwijfel of dat snel zal veranderen.
Alles zelf ontwikkelen wordt steeds moeilijker voor fabrikanten, omdat de eisen aan software steeds hoger worden. Fabrikanten zouden moeten overwegen om standaardcomponenten in hun camera's te verwerken. Bijvoorbeeld ARM-gebaseerde chips en een systeem met een Linux kernel - met andere woorden, iets dat lijkt op een afgeslankte versie van Android. Nu kan ik niet zeggen of dit technisch haalbaar is. Maar het zou economisch zinvol zijn. Fabrikanten zouden zo waarschijnlijk beter en goedkoper aan toekomstige eisen kunnen voldoen.
Mijn belangstelling voor computers en schrijven leidde me relatief vroeg (2000) naar de technische journalistiek. Ik ben geïnteresseerd in hoe je technologie kunt gebruiken zonder gebruikt te worden. In mijn vrije tijd maak ik graag muziek waarbij ik mijn gemiddelde talent compenseer met een enorme passie.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
