We hebben verleerd om met de stervenden te rouwen. Sterker nog: we laten hen in hun laatste tijd vaak alleen. Maar waarom verdringen we het afscheid nemen zozeer? Waarom is rouw een toestand die we zo snel mogelijk willen overwinnen? Sterbebegleiterin Sabrina Görlitz schrijft wijs, liefdevol en genadeloos over de gevoelens aan het einde van een leven. Ze vertelt over haar eigen pijn toen ze haar vader naar de dood begeleidde, en over de ontroerende momenten met stervenden, wiens levenservaringen ze als verhalenverzorgster op de palliatieve afdeling opschreef. Daarbij vraagt ze zich ook af hoe ze haar eigen kind kan voorbereiden op haar eigen sterven op een dag. Op een ontroerende manier moedigt dit vertelboek stervenden en hun naasten aan om alle gevoelens te voelen die gevoeld moeten worden. We mogen en moeten de dood woorden geven en hem zo samen verdragen.