Wanneer je plotseling alles verliest - je baan, je partner, vrienden en vriendinnen, evenals alle toekomstperspectieven - dan komt de eenzaamheid binnen. En als je moeder zich dan ook nog van het leven berooft, nadat je vader al zelfmoord heeft gepleegd, begin je vragen te stellen. Hoe ben je in deze situatie beland?

Daniel Haas' confrontatie met de eenzaamheid, die als een bepalend element door zijn familiegeschiedenis heenloopt, verandert in een bevrijdingsverhaal. Hij beschrijft hoe hij zich door wrok, angsten, zelftwijfel en wantrouwen steeds weer zelf isoleert en uiteindelijk steeds meer begrijpt waar het werkelijk om gaat: om acceptatie en welwillendheid tegenover anderen en het leven. Aan het einde staat een vooruitzicht op een leven, vrij van de ketenen van eenzaamheid, waarachter iets nieuws tevoorschijn komt: hoop op verbondenheid voorbij maatschappelijke normen en druk.