Een klein stadje in Zwitserland. Een huishouden met een vrouw en haar zoon. Er is geen man, er zijn mannen. En er is altijd een gebrek aan geld, en nog meer aan tederheid. De moeder van Lukas Bärfuss was een vrouw zonder opleiding en zonder perspectieven, maar met een onverzadigbaar verlangen naar vrijheid. Het kind zag ze als een keten, ze had dit leven niet gekozen. Een ravenmoeder, zo noemde ze zichzelf; haar zoon belandde op straat. Ze had alleen het wapen van de machtelozen, de boze mond. En op latere leeftijd had ze geen andere uitweg dan de armoedemigratie naar de Dominicaanse Republiek, vanuit een van de welvarendste landen ter wereld, waar de oude dag onbetaalbaar voor haar was. De zoon moest zich vroeg oefenen in de kunst om zijn moeder te overleven. En vandaag stelt hij, schrijvend en zich herinnerend, de vraag waar in een ellendig leven de persoonlijke verantwoordelijkheid eindigt en die van een hele samenleving begint.