Alice wacht. Ze wacht op Rio, een telefoontje, een verklaring, waar hij is. Soms gaat ze hem zoeken, soms stapt ze in haar roestige auto om zelf te verdwijnen. De kunstacademie, waar ze elkaar hebben ontmoet, is lang geleden, het succes bleef uit. Rio verliest zich in kleinschalige criminele praktijken rondom zijn drugsverslaving, deal na deal houdt hem de stof op de been. Alice werkt als serveerster, klampt zich vast aan onafgemaakte liefdesliedjes en verdedigt met haar wankele Fiat de laatste rest façade tussen vervallen panden en raves, gevangenis en sociale dienst. De wending wordt pas mogelijk wanneer vriendinnen ingrijpen.

Zeven jaar later staat Alice voor Rio's deur om met hem over vroeger te praten. Ze werkt aan een roman, wil haar verhaal begrijpen. Maar de herinnering blijft onbetrouwbaar, en Rio worstelt met de interpretatiekracht van de verteller. Alice wijkt uit naar de verbeelding, maar ook daar loeren de oude ondiepten van hun relatie.

Opmerkelijk licht en met een subtiele humor vertelt Sarah Elena Müller over deze hopeloze liefde en de macht en machteloosheid van het vertellen.