Heette ze echt Esther, de grootmoeder van de vader, die in 1941 alleen achterbleef in het appartement van de gevluchte familie in het bezette Kiev? De Jiddische woorden die ze vol vertrouwen tot de Duitse soldaten op straat richtte - wie heeft ze gehoord? En toen de soldaten de Babuschka "met slordige routine" neerschoten - wie stond er bij het raam en keek toe? In Kiev en Mauthausen, Warschau en Wenen onthult Katja Petrowskaja fragmenten van een gebroken familie-mosaïek - stof voor een epische roman, verteld in beknopte verhalen. De auteur schrijft over haar reizen naar de locaties, reflecteert op een versplinterde, getraumatiseerde eeuw en brengt figuren in beeld wiens gezichten niet meer herkenbaar zijn. Ongeloof, gewetensbezwaar en een gevoel voor humor komen in elke zin van dit indringende boek naar voren.