Een kok en een architecte eten in bed – ik doe niet mee
Tijdens de Milan Design Week hebben een kok en een architect een prachtige slaapkamer gebouwd, waarin eten er nog nooit zo verleidelijk uitzag. Ik was helemaal weg van. Toch blijft eten in bed voor mij een slecht idee, hoe mooi de kamer ook was.
Voor het project «Room self-service» hebben vijf kook-design-duo's in opdracht van Ikea elk een kamer inclusief menu ontworpen. Architect Charlotte Taylor en kok Ben Lippett namen nota bene de slaapkamer voor hun rekening – de enige plek in huis waar je niets anders zou moeten doen dan slapen. Hun kamer: een trattoria die zich in een dekbed heeft genesteld. Hout, warme metalen, goudkleurig licht.
Op het bed: een kom pasta, gevouwen als beddengoed, in een bouillon die volgens Lippett vier uur kookt. Toen ik kwam om te fotograferen, was de kom al weg. Te veel mensen, te groot het risico op vlekken. Wat overbleef was alleen het decor eromheen.
Bron: Ikea
Waarom juist nu hierover nadenken
De dagen worden korter. We hangen weer meer in bed. En het griepseizoen begint – met thee, soep en zakdoekjes op het nachtkastje in plaats van in de keuken. Juist nu stelt zich weer de vraag die Taylor en Lippett romantiseren: moet het bed nu ook nog een eetplek worden?
Mooi is niet hetzelfde als goed
Mooi is de kamer, mooi is het gebaar, geen twijfel mogelijk. Lippett verwoordt het zelf treffend: «We hebben nog nooit zo weinig tijd aan koken besteed als vandaag. Deze bouillon heeft vier uur nodig. Als je dus de tijd neemt voor zoiets – zeker als je die met iemand deelt – is dat een enorm cadeau.» Klopt. Een kom is in bed ook makkelijker in balans te houden dan borden en bestek.
Toch: leuk en mooi betekent niet hygiënisch. Ik zie kruimels tussen de kussens, sausvlekken op het laken, en mijn maag draait nu al om. Voor een goede nachtrust heb je een schone kamer nodig. Geen kamer waarin ik 's nachts op etensresten lig. Daar komt bij: liggend eten geeft mij bijna altijd brandend maagzuur, lang voordat ik überhaupt moe ben. En als ik in bed eet, onthoudt mijn hoofd: hier gebeurt ook overdag wat – de rust is weg. Niet voor niets geldt in slaaptherapie: het bed is alleen om in te slapen.
Het bed als podium, niet als vaste eettafel
Wat Taylor en Lippett hebben bedacht, is geen alledaagse tip. Het is een gedachte-experiment: hoeveel zorg zit er in een maaltijd als je er de tijd voor neemt? Het designmagazine Dezeen schrijft dat de twee een slaapkamer hebben gecreëerd die eten in bed herdefinieert als een dagelijks ritueel in plaats van als een incidentele luxe – een coconachtige ruimte met planken en verplaatsbare meubels voor de afwisseling tussen rusten en eten.
Juist daar ben ik het niet mee eens: als eenmalig ritueel, gevierd met vier uur bouillon en gezelschap – graag. Als dagelijkse routine, op een willekeurige maandag met een dienblad op het dekbed – nee.
Chaos met herkenningswaarde
Charlotte Taylors handschrift is onmiskenbaar: boeken die eerder gestapeld dan gesorteerd lijken. Tijdschriften die opengeslagen blijven liggen, alsof er net iemand is opgestaan. Al in haar tentoonstelling «Home from Home» in Kopenhagen heeft ze precies dat tot haar handelsmerk gemaakt.
Ook in Milaan blijft ze zichzelf trouw: kussens liggen scheef, de pyjama ligt achteloos op het bed. Gezellig, niet perfect. Precies zoals zij het graag heeft.
Waar mijn mening zijn grenzen bereikt
Ik heb alleen gefotografeerd, niet gegeten. Mijn mening komt voort uit het kijken, niet uit eigen ervaring. En: voor speciale gelegenheden, ziektedagen of als bewust geënsceneerd moment met z'n tweeën mag «eten in bed» zeker. Mijn kritiek geldt het bed als vaste eettafel, niet het ontbijt in het weekend.
Hoe denk jij erover: croissantkruimels in bed – romantiek of nachtmerrie? Laat het weten in de reacties.
Als een cheerleader vier ik goed design en breng ik je alles bij wat met meubels en interieur te maken heeft. Regelmatig cureer ik eenvoudige maar verfijnde interior-ontdekkingen, spoor ik trends op en interview ik creatieve geesten over hun werk.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
