Ik wilde alleen maar een beetje haken... en nu wil ik ze allemaal
13-11-2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Anna Sandner
Verzamelen, haken, knuffelen – dat is het motto van de Amigurumi-Yarnie-sets. Ik heb de dino en de capibara uitgeprobeerd en laat zien hoe goed deze kleine diertjes te haken zijn en waar de zwakke punten van de sets liggen.
Voordat ik vele jaren geleden mijn eerste amigurumi tot leven wekte, moest ik eerst eeuwig zoeken naar een geschikt haakpatroon. Iets moois vinden was nog niet zo makkelijk. Talloze haakuren en -dieren later is het aanbod aan patronen enorm gegroeid en zijn zelfs complete haakpakketten allang geen zeldzaamheid meer.
In al die variëteit vielen de Yarnies van Topp Kreativ mij op. 20 verschillende amigurumi-dieren, zo klein dat ze in een hand passen. Aanleiding genoeg om weer eens de haaknaald ter hand te nemen en de pakketten uit te proberen.
Verzamelen, creëren, knuffelen
«Collect.Create.Cuddle» staat als motto op het Yarnies-patronenboek, dat patronen bevat voor een hele amigurumi-dierentuin.
Het gaat dus niet alleen om het haken, maar ook om het verzamelen – en natuurlijk om het knuffelen met de voltooide diertjes. Passend bij het boek zijn er haakpakketten in kleurrijke bollen die doen denken aan overmaatse capsules uit speelgoedautomaten. Alleen zit daarin geen kant-en-klaar minifiguurtje, maar het materiaal om zelf te haken.
Dergelijke pakketten zijn praktisch als je een overzichtelijk, afgerond project wilt aanpakken of iemand blij wilt maken met een schattig cadeau. Dat brengt echter ook behoorlijk wat frustratiepotentieel met zich mee als bijvoorbeeld niet alles wat je nodig hebt inbegrepen is, of als de handleiding niet voor zich spreekt.
Alles in het pakket?
Om te testen heb ik twee haakbollen onder handen genomen: de capibara en de dino. De verzameldrang steekt de kop op zodra ik de automaatbollen zie. Nog voordat ik begin, spelen mijn gedachten met het idee om ze allemaal te bestellen. Maar één voor één.
In het dino-pakket zitten naast het benodigde chenillegaren (aquamarijn, crème en roze) en de vulwatten ook twee knutselogen in zwart, een kleine haaknaald (met sleutelring) en een stukje papier met een QR-code die naar de handleiding leidt.
In het capibara-pakket is in plaats van de knutselogen een stukje zwart borduurgaren bijgevoegd, verder vind je hier ook chenille (nougat, bruin, oudroze), vulwatten, een mini-sleutelhanger-haaknaald en de bijbehorende QR-code.
Eerst ben ik verbaasd dat dit daadwerkelijk allemaal in dat kleine bolletje past. Dan volgt direct de zorg dat de chenille en vulwatten misschien niet genoeg zouden kunnen zijn. Het ziet er zo weinig uit. Maar het zat dan ook stevig in de bol gepakt, dus ik blijf hoopvol.
Zacht, pluizig, verwarrend: aan de slag met het garen
Nu kan het beginnen. De QR-code leidt me naar een pdf met dezelfde handleiding als in het boek. Ik geef echter de voorkeur aan de gedrukte variant. Goed dat ik het boek heb aangeschaft. Want als ik creatief bezig ben, wil ik niet constant op mijn telefoon kijken. Hier had ik een gedrukte versie in het pakket fijn gevonden. Zou die ten prooi zijn gevallen aan de beperkte ruimte in de bol?
In de pdf en in het Yarnies-boek vind ik bovendien de basisinstructies voor de beschreven haaksteken. Hier worden bijvoorbeeld de magische ring of het haken van de pootjes en oortjes nog eens gedetailleerd beschreven.
Ik ben direct overtuigd van het ongelooflijk zachte chenillegaren. Mijn voorpret op de knuffeldino die in wording is, groeit. En het is een zintuiglijk genot om met dit materiaal te haken. Heel makkelijk maakt de pluizige chenille het project echter niet. Wie zich als absolute beginner aan het pakket waagt, moet zich voorbereiden op enkele pogingen. Want: de afzonderlijke steken zijn in de pluizige massa moeilijk te identificeren. Als het aantal steken aan het einde van de ronde niet klopt, is de fout hier zelfs voor een geoefend haakoog moeilijk te vinden.
En precies zo begint het bij mij natuurlijk. In ronde drie klopt mijn steken aantal voor de eerste keer niet met het patroon. Ik ga een beetje op zoek naar de fout, haal uiteindelijk alles weer uit en begin opnieuw. Na enkele rondes klopt er alweer iets niet. Deze keer haal ik het meteen uit voordat ik me verlies in het onmogelijke tellen van de knuffelsteken. Nu nog eens met wat meer geduld.
Van een valse start naar een voltooide dino
Na de valse start verloopt de rest eindelijk soepel wat betreft het juiste aantal steken en ik haak snel vooruit. De handleiding is overzichtelijk, het lichaam is snel gemaakt en alle «bijzondere» stappen zijn goed uitgelegd. Na nog geen twee uur is het eerste werk voltooid: de kleine, knuffelige dino zit klaar gehaakt op mijn hand en kijkt me met zijn zwarte knoopogen aan. I like! Daarmee is ook duidelijk dat mijn aanvankelijke zorg dat het materiaal niet genoeg zou kunnen zijn, ongegrond was.
Ook met de capibara kom ik aanvankelijk goed vooruit. Alleen bij de voetjes heb ik de handleiding iets aangepast, zodat ze aan de voorkant parallel aan de armpjes gehaakt zijn. Of ik daar verkeerd heb gehaakt, de handleiding foutief is, of de voetjes echt zo bedoeld waren, kan ik niet zeggen. Maar mijn resultaat stelt me definitief tevreden: capibara en dino zijn zo zacht als gehoopt en echte knuffelbeestjes geworden.
In het pakket zit overigens garen van Rico Design:
Twee dingen die ik heb gemist
Een klein beetje kritiek heb ik echter nog. Want: twee dingen mis ik in het pakket. Bij de capibara moet ik aan het einde oogjes borduren. Een passende naald daarvoor zit echter niet in het pakket. Hier kan ruimtebesparing waarschijnlijk niet de reden zijn dat daarvan is afgezien. Net als een steekmarkeerder, die ik bij het haken in rondes absoluut nodig heb. Natuurlijk, ik kan gewoon een restje draad aan het begin van de ronde gebruiken om het te markeren. Maar dat glijdt er makkelijk uit en zodra ik het begin van de nieuwe rij eenmaal kwijt ben, is het weer: alles uithalen. Twee piepkleine voorwerpen dus die ik definitief nog in het pakket had gepropt.
En ook de meegeleverde sleutelhanger-haaknaald heeft me niet overtuigd. Simpelweg omdat ik er niet goed mee kan haken. Mijn vingers verkrampen omdat het ding gewoon te kort is en dus wissel ik na enkele rondes naar een normaal geproportioneerde naald uit mijn voorraad. Dat mag bij kleinere handen minder een probleem zijn. Ik gebruik de mini-haaknaald waarschijnlijk eerder als sleutelhanger.
Amigurumi-verslavingsgevaar: welk dier komt als volgende?
Na de twee pakketten staat voor mij vast: dino en capibara zullen zeker nog meer gezelschap krijgen. De dieren zijn snel en ongecompliceerd gehaakt, ongelooflijk zacht en gewoon te schattig.
Eenmaal gehaakt zijn ze een lief cadeau voor kinderen in de vrienden- en familiekring. De haakpakketten op hun beurt zijn een leuk idee als je een afgerond mini-project wilt of op zoek bent naar een klein cadeau voor haakfans. Nu moet ik alleen nog beslissen met welk dier ik verder ga…
Anna Sandner
Senior Editor
Anna.Sandner@galaxus.deWetenschapsredacteur en bioloog. Ik hou van dieren en ben gefascineerd door planten, hun mogelijkheden en alles wat je ermee kunt doen. Daarom is mijn favoriete plek altijd buiten - ergens in de natuur, het liefst in mijn wilde tuin.
Achtergrond
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
