"Mouse P.I.": Boomer schutter in Disney gedaante

Simon Balissat

14-4-2026

Vertaling: machinaal vertaald

"Mouse P.I." is een liefdesverklaring aan film noir, tekenfilms uit de jaren 30 en retro shooters. Het wilde mengsel werkt beter dan maïzena in een fondue. Je moet echter wel van de zwart-wit cartoonlook houden.

Het zijn de jaren dertig. Jack Pepper is privédetective, hij drinkt te veel en zijn successen zijn bescheiden. Dus komt de zaak van een vermiste goochelaar goed van pas. Tijdens een show verdween goochelaar Steve Bandel in het niets en sindsdien is er geen spoor meer van hem te bekennen. Oh, en belangrijk om te vermelden: Bandel, Pepper en alle andere personages in «Mouse P.I.» zijn muizen in een zwart-witte tekenfilmwereld. Vanuit een eerstepersoonsperspectief onderzoek ik een zaak die steeds meer in de war raakt.

Corrupte politieagenten, sekteleden en fascisten van de GMP (Grand Mouse Party) zijn erbij betrokken, de laatste een duidelijke toespeling op de GOP (Grand Old Party), zoals de Republikeinen in de VS ook wel worden genoemd. De politie achtervolgt schijnbaar zonder reden spitsmuizen, sluit ze op en ontvoert ze. Thema's die zeer actueel zijn. Het spel werd geïntroduceerd in 2024, vóór de tweede verkiezing van Donald Trump als president van de VS en de acties van zijn militante immigratiedienst ICE.

Het is allemaal kaas

Het is meteen duidelijk: wat op het eerste gezicht lijkt op een kopie van de eerste Mickey-films is eigenlijk een bijtende film noire satire met charme, humor en een politieke boodschap.

Het thema muis, en vooral het thema muis-lik-kaas, loopt als een draad van een fonduevork door het verhaal. Het begint al met de naam van de hoofdpersoon: Pepper Jack is een kaas uit de VS. In plaats van alcohol is fondue het verslavende drankje bij uitstek. Dit zorgt soms voor een glimlach, maar komt vaak zo flauw over als Luzern roomkaas. Veel verfrissender zijn de popcultuurreferenties die door het spel zijn verspreid. Het Thompson machinepistool in het spel, Tommy Gun genaamd, heet James Gun, een toespeling op regisseur James Gunn. Jack becommentarieert zijn acties herhaaldelijk met teksten uit bekende liedjes. Hij vindt zijn spontane uitroep «Runaway Train, never come back» zo slecht dat hij zeker weet dat niemand deze regels ooit zal kopiëren. Well...

En dan zijn er nog de bijna eindeloze verwijzingen naar tekenfilms van Disney, Looney Toons en dergelijke. Piano's en aambeelden verpletteren vijanden, een bezem wijst ons de weg alsof hij ontsnapt is uit de tovenaarsleerling in Fantasia. En in één scène eet Jack een blik spinazie en gebruikt dan zijn spieren om blauwe ogen uit te delen, net als Popeye.

Mooi uiterlijk, vooral tijdens eindbaasgevechten

In termen van gameplay is «Mouse P.I.» voor het grootste deel een boomer shooter. Snelle actie met wapens als pompactie, pistool, machinegeweer of raketwerper staat centraal. «Doom» doet je de groeten. Gesloten deuren waarvan ik de sleutel moet zoeken of vaten die ontploffen als ik ze raak, zijn rechtstreeks gestolen van de voorvader van het genre.

De personages in de 3D-wereld zijn ook tweedimensionale sprites, wat zowel het tekenfilm- als het «Doom» gevoel versterkt. Dit is waar «Mouse P.I.» zijn sterke punten uitspeelt. Het is altijd geweldig om het vlees van de ribben van een fascistische muis te etsen met het borstelpistool totdat er alleen nog een rammelend skelet over is.

De eindbaasgevechten, die meestal aan het einde van de levels wachten, zijn echt te gek. Ze vereisen vaak vaardigheid en strategie in plaats van saai schieten. De cartoonstijl komt hier echt tot zijn recht, de eindbazen zijn prachtig geanimeerd en de gevechten zijn uitstekend gechoreografeerd. Alles wordt begeleid door een swingende soundtrack uit die tijd, die ik uren na het spelen nog steeds in mezelf neurie.

Niets nieuws in het Westen, en dat is maar goed ook

Er is een vleugje moderniteit: de wapens kunnen worden geüpgraded, er is een leuke minigame met honkbalkaartjes, want dit behoort al sinds Gwent in «The Witcher 3» tot het ABC van het moderne gamedesign, en er kunnen zijmissies worden voltooid. « Mouse P.I.» is ook niet zo lineair als «Doom». Ik link aanwijzingen op een prikbord. Als ik er genoeg heb verzameld, ontgrendel ik nieuwe locaties, die ik vervolgens naar believen in mijn auto kan rondrijden. Dit suggereert tenminste een beetje vrijheid, maar het maakt niet uit, want de keuze van locaties heeft geen effect op de rest van het verhaal.

Dit maakt «Mouse P.I.» voor mij een bijna perfecte boomer shooter, naast de bekende pixelvisuals van andere vertegenwoordigers van het genre. Ik hou van de film noir setting, ik hou van de cartoon graphics en ik hou van de verhalende stijl. Daarom is «Mouse P.I.» als een fondue moitié moitié op een koude winteravond, die ik naar binnen blijf schuiven tot het laatste beetje kaas is weggepoetst.

Simon Balissat

Teamleader Editorial

Simon.Balissat@digitecgalaxus.ch

Toen ik ruim 15 jaar geleden het familienest invloog, moest ik plotseling voor mezelf koken. Maar het duurde niet lang of deze noodzaak werd een deugd. Vandaag de dag is het rammelen met die potten en pannen een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik ben een echte foodie en verslind alles, van junkfood tot met sterren bekroonde gerechten. Letterlijk. Ik eet veel te snel. meer

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren