Snel internet: federale overheid wil plattelandsgebieden ondersteunen
Omdat de uitbreiding voor bedrijven niet overal rendabel is, dreigt tien procent van de huishoudens zonder snel internet te komen zitten – de federale overheid wil nu helpen.
In 2030 is het zover: de koperleidingen, waarover nog steeds een groot deel van de internetaansluitingen loopt, zullen stap voor stap uit de vaart worden genomen. Tegen die tijd moeten alternatieve technologieën voldoende zijn uitgebouwd om de kopertechnologie te kunnen vervangen. Omdat de netwerkuitbreiding voor private bedrijven niet overal financieel rendabel is, dreigt ongeveer tien procent van alle huishoudens in Zwitserland uitgesloten te worden van snel internet. Daarom wil de federale overheid de uitbreiding nu financieel ondersteunen en heeft zij de boodschap over de wet ter bevordering van breedband aangenomen.
Zwitserland loopt achter
Vooral in landelijke, dunbevolkte gebieden is highspeed-internet nog steeds geen vanzelfsprekendheid. Ongeveer 24 procent van alle gebouwen met woon- of bedrijfsruimten is niet uitgerust met een internetsnelheid van ten minste één gigabit per seconde, noch via glasvezel, noch via moderne kabelnetwerken. In 2024 lag de uitbreiding zelfs op slechts 50 procent – het EU-gemiddelde bedroeg op dat moment 69 procent.
Wie betaalt wanneer hoeveel?
Nu moet er ongeveer 730 miljoen frank vloeien – primair naar de uitbreiding van glasvezel. Omdat dit op bepaalde afgelegen locaties naar verwachting erg duur zal worden, kan de Bondsraad volgens de wet maximumbedragen per aansluiting vastleggen. Mocht deze drempel worden overschreden, dan moet de gemeente het financiële verschil dragen – of men wijkt daar uit naar goedkopere draadloze technologieën.
Bron: https://www.uvek.admin.ch/
De aanvragen voor uitbreiding moeten door de betreffende gemeenten worden ingediend. In principe geldt: aanbieders moeten de concurrentie toegang verlenen tot de infrastructuur. Hoe de prijzen daarvoor eruit moeten zien, legt de Bondsraad op een later tijdstip vast in een verordening. De financiering is in eerste instantie opgezet voor een periode van acht jaar. Indien nodig kan de Bondsraad dit verlengen tot in totaal elf jaar, mits de middelen daarvoor nog toereikend zijn.
De federale overheid betaalt de helft van het geld via een verplichtingskrediet. De andere helft moet door de kantons worden betaald. Laatstgenoemden kunnen deze kosten geheel of gedeeltelijk doorberekenen aan de aanvragende gemeenten. Het is aan de kantons en gemeenten zelf of zij van deze steun gebruik willen maken of niet.
In een volgende stap buigen de Nationale Raad en de Kantonsraad zich over het wetsvoorstel.
Sinds ik ontdekt heb hoe ik beide telefoonkanalen op de ISDN kaart kan activeren voor meer bandbreedte, ben ik aan het knutselen met digitale netwerken. Ik knutsel al met analoge netwerken sinds ik kan praten. Winterthur door keuze met een rood-blauw hart. En koffie - voor, na, tussendoor en tijdens.
Van de nieuwe iPhone tot de wederopstanding van de mode uit de jaren 80. De redactie categoriseert.
Alles tonen
