1228 onderdelen, heel veel paars en een raadselachtige hamburger: Olivia Rodrigo's Lego-set getest
1228 onderdelen, 229 pagina's aan instructies en een album op repeat: ik heb me gewaagd aan Olivia Rodrigo's 'Dual Guitar' Lego-set. Tussen te veel paars, vastgeplakte minionderdeeltjes en een reuzenvlinder die me bijna tot wanhoop drijft, rijst de vraag: overtuigt de set mij zowel als fan als als Lego-bouwer?
Eerst even dit: ik bouw zelden met Lego, maar sinds het nieuwste album van Olivia Rodrigo ben ik op zijn minst een «Livie», een fan. De laatste keer dat ik een Lego-set bouwde was vijf jaar geleden – de Zweinsteinexpres, om precies te zijn. Dat was makkelijk. Olivia's gitaar ziet er daarentegen ingewikkelder uit. De gitaar is tweekleurig en bestaat uit twee delen. Volgens Lego toont het de twee kanten van Olivia Rodrigo: de rockkant met de elektrische gitaar en de zachte kant met de akoestische gitaar. Eerlijk gezegd, als Lego dat niet had geschreven, had ik het op het eerste gezicht niet zo geïnterpreteerd. Ik dacht gewoon dat het er cool uitzag. Blijkbaar ben ik toch niet zo'n grote fan als ik dacht.
De uitgangssituatie
Ik besluit om de Lego-set op de grond te bouwen. Zo deed ik dat als kind, en zo doe ik dat nu als volwassene ook. En dan het grote moment: de verpakking openen en de tien zakjes sorteren – het voelt een beetje als Kerstmis. Alleen begint het werk dan pas.
Wacht, stap 0.5 vergeten: de plaat opzetten – «you seem pretty sad for a girl so in love», Rodrigo's nieuwste album. Ik vraag me af hoe vaak ik deze plaat zal horen voordat ik klaar ben met de gitaar. Zal ik haar geluid op een gegeven moment zat zijn?
Nu gaan we echt aan de slag en sla ik de handleiding open. Met 229 pagina's is hij zo dik als een tijdschrift. Geen reden om overweldigd te raken, ik doe het stap voor stap.
Het begin is altijd moeilijk
Mijn eerste gedachte toen ik zakje één opende: «Behoorlijk veel paars!» Het schiet lekker op, maar aan het einde van het eerste zakje blijven er onderdelen over – reserveonderdelen, zo blijkt later. Het blijkt: onderdeeltjes sorteren zorgt voor een goed overzicht. Het is weliswaar tijdrovend, maar gestructureerd.
Inmiddels ben ik klaar met zakje twee en draait het album al voor de tweede keer. Ik merk dat ik me lange tijd niet kan voorstellen wat ik daar nu eigenlijk aan het bouwen ben. Trust the process, toch? Na zakje twee begint de gitaarbuik langzaam vorm te krijgen. Als beloning haal ik een kop koffie en verheug ik me op het derde zakje – want nu komt het eerste Olivia-figuurtje. Met de rode glitterjurk en de megafoon is het een eerbetoon aan haar «guts»-tour van 2024. Olivia knipoogt naar me en steekt haar tong uit. Ik zie het als een motiverend gebaar.
Nu komt die kaptafel en ik ben niet overtuigd. Wat is dat bruine ding rechts van de spiegel? Een hamburger, een trommel, een krukje op de verkeerde plek of toch make-up? Een zoekopdracht naar het «bruine ding» laat zien: het is een hamburger. Olivia Rodrigo eet er een na elke belangrijke show. Lief detail, daar was ik zelf niet opgekomen. Wat ik dan weer wel leuk vind: de tekst op de spiegel, een verwijzing naar Rodrigo's «guts»-album en de gitaarstandaard voor haar elektrische gitaar.
Ik merk dat ik slordig word: mijn nauwkeurigheid neemt na twee volledige albumrondes en volle concentratie af. Ook mijn mise-en-place is niet meer wat het geweest is. Maar ik vecht door en zie mijn vooruitgang.
Voorzichtige tussenbalans halverwege
De akoestische kant van de «Dual Guitar» is klaar. Dit na drie uur en 40 minuten. Na het album voor de tweede keer volledig te hebben beluisterd, heb ik mezelf getrakteerd op Olivia Rodrigo's set op het «Daisy Chain Fields»-festival. Het laatste uur heb ik zonder muziek doorgebracht, rust en concentratie zijn troef. Achteraf gezien merk ik dat ik meer pauzes had moeten nemen. Daar was ik waarschijnlijk te optimistisch. Dat is waarschijnlijk ook aan de gitaar te wijten. Omdat het twee gitaarhelften zijn, liet ik me verleiden om de ene in één sessie te bouwen. Olivia Rodrigo zou zeggen: «It was a bad idea, right?»
Nieuwe dag, nieuwe energie
Ik ben terug! Vol energie begin ik aan zakje zeven, kan de kleur paars weer zien en heb me (opnieuw) op de grond geïnstalleerd. En Rodrigo's nieuwste album staat ook weer op. De motivatie maakt echter snel plaats voor frustratie: ik heb twee kleine onderdeeltjes per ongeluk te stevig op elkaar gedrukt en krijg ze niet meer uit elkaar. Daar moet ik met een pincet bij helpen. Deze stenenwipper had ik helemaal in het begin in mijn hand, daarna is hij in de vergetelheid geraakt. Deze onderdeeltjes – over het algemeen mijn aartsvijanden – zien er na de operatie met de pincet wat gehavend uit. Ik neem me nogmaals voor om de instructies goed te bekijken en niet te haasten. Het album is opnieuw afgelopen. Ik heb nu echter geen zin meer in muziek op de achtergrond.
Nu komen er meer stickers aan de beurt. Ook hier merk ik: stickers recht plakken hoort absoluut niet tot mijn sterke punten. Even overweeg ik om ze met de pincet te plaatsen, maar besluit dat toch niet te doen. Ik ben tenslotte niet in de operatiekamer en een beetje creatief individualisme mag best.
De lichamelijke spanning wint uiteindelijk van mijn koppigheid: ik verhuis naar de tafel. Er volgen twee vrolijke verrassingen: het tweede Olivia-figuurtje is er en het is tijd om de twee gitaarhelften te verenigen! Bij dit figuurtje zie ik de zachte kant, met de witte jurk en de akoestische gitaar. De outfit doet denken aan haar optreden op het Glastonbury-festival vorig jaar.
Tijdens het bouwen vraag ik me steeds af: wie ontwerpt zoiets? Hoe word je Lego-ingenieur of Lego-designer? Wie is het genie erachter dat ervoor zorgt dat aan het einde alles op de millimeter op elkaar past? Een korte zoekopdracht levert me de antwoorden: de creatieve modelontwerpers ontwerpen de sets. Ze komen uit de architectuur, het industrieel ontwerp of direct uit de Lego-fanscene. Voor het millimeterwerk zijn dan werktuigbouwkundig ingenieurs of materiaalkundigen verantwoordelijk. Zij zorgen ervoor dat de ene steen precies op de andere lijkt – met een minimale afwijking van 0,002 millimeter.
Ik zit in de eindsprint. Maar de volgende uitdaging wacht al: de gitaarsnaren zijn aan de beurt. En hier moet ik improviseren. Ontbreken er onderdelen om de snaren samen te voegen? Ik blader terug. Inderdaad te voorbarig gehandeld: de twee uiteinden van de snaren zijn niet identiek. Dus moet ik alles weer uit elkaar peuteren en opnieuw opbouwen. Perfect ziet het er weliswaar niet uit, maar dat laten we nu zo staan.
Het einde nadert
Gelukkig! Het lijkt erop dat Lego me de eindsprint nogmaals wil bemoeilijken, want er volgen nogmaals stickers: ik moet er 13 aanbrengen! Achteraf blijkt: niet de stickers zijn het probleem, maar het bevestigen van de elementen aan de gitaar. De module met de voornaam «Olivia» wil niet vastklikken. Ik controleer de handleiding – nee, dit keer ligt het niet aan mij. De afstand is simpelweg niet groot genoeg. Ik verschuif de positie iets en zie daar: het past. De estheet in mij is niet gelukkig, maar zand erover. Bij de tekst «Rodrigo» werkt het meteen.
Het pièce de résistance is de reuzenvlinder – hij kost me mijn laatste zenuwen: de vele kleine onderdeeltjes moeten in elkaar worden gezet en vastgeperst en vallen voor mijn gevoel tien keer weer uit elkaar.
De gitaar staat!
Het is gelukt en ik ben gesloopt. Na maar liefst zes uur en ongeveer 15 minuten. De gitaar is aanzienlijk groter dan ik had verwacht. Het meetlint laat zien dat hij bijna 60 centimeter hoog is. Met een breedte van meer dan 23 centimeter neemt de gitaar wel wat ruimte in beslag, maar hij past goed als decoratief element bij mijn platencollectie. Hoewel de «Dual Guitar» open haar volledige potentieel en details toont, vind ik haar gesloten mooier. Open is ze me bijna iets te wild. Wat me van de details het meest aanspreekt? De twee minigitaartjes en de twee figuurtjes. Ook de vlinders als verwijzing naar haar album «Sour» en de kaptafel – afgezien van het krukje-hamburger-trommelding – zijn geslaagd. Wat me dan weer irriteert, zijn het mechanisme en de zichtbaarheid van de kaptafel: je kunt hem naar buiten schuiven, maar slechts tot de helft. En echt zichtbaar is hij vanwege de reuzenvlinder ook niet.
De prijs van 88,90 frank vind ik redelijk: je investeert weliswaar veel tijd in het bouwen, maar hebt aan het einde twee producten in één: de gesloten en de geopende gitaar.
Zal het weer jaren duren voordat ik de volgende Lego-set bouw? Nee, absoluut niet. Het was leuk. Nog vermakelijker zou het waarschijnlijk als teamwerk zijn geweest. En opgedeeld in meerdere sessies. Wat zeker helpt: een «Livie» (Olivia Rodrigo-fan) zijn en haar muziek op de achtergrond laten draaien. En het beste: haar geluid komt me ook na drie volledige rondes van haar nieuwste album niet de keel uit.
Conclusie
Vermakelijk, maar tijdrovend
Pro
- zowel open als gesloten een geweldig decoratief element
- goed afgewerkte en gedetailleerde elementen en minifiguren
- Overzichtelijke en begrijpelijke bouwhandleiding
Contra
- erg veel lila en violet, op den duur eentonig
- veel kleine, onhandige onderdelen
- vereist het nodige geduld en doorzettingsvermogen
- veel stickers, alleen al 13 voor de naam
- de vlinder bedekt de uitschuifbare garderobe
Gepassioneerde lezer en luide lacher. Een boek mag nooit ontbreken in mijn tas, en ja, altijd een fysiek exemplaar. Van Taylor Jenkins Reid tot Kristin Hannah, van biografieën tot sciencefiction en fantasy: als de wereld van boeken je interesseert, dan ben je hier aan het juiste adres.
