De wereld van "Marathon" is te goed voor een extractieschutter

Domagoj Belancic

10-3-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Foto's: Domagoj Belancic

Bungie's nieuwe online shooter "Marathon" ziet er adembenemend uit. Des te frustrerender dat ik deze wereld niet kan verkennen in een singleplayer campagne.

Er woedt een storm op de planeet Tau Ceti IV. Zware regen klettert tegen neonkleurige gebouwen die er uitzien als vreemde objecten in het dorre buitenaardse landschap. Links en rechts van me slaat de bliksem in, die het post-apocalyptische landschap in een flits verlicht.

Ik pauzeer even - wow, dat ziet er geweldig uit.

Dankzij de ongunstige omstandigheden blijf ik me een weg door de storm vechten. De missie: een terminal hacken in een topgeheim laboratorium. Mijn munitievoorraad is al behoorlijk uitgeput en mijn bepantsering is gehavend. In de verte hoor ik schoten en explosies. Daar wil ik niets mee te maken hebben.

Ik bereik het onderzoekslab. In een kist vind ik benodigdheden voor mijn shotgun. Gelukkig maar, want drie moordlustige killer robots bewaken de terminal. Ik val aan vanuit een hinderlaag. Ik elektriseer de blikken met mijn speciale vaardigheid en schiet ze rustig weg. Als de klus geklaard is, hack ik de terminal en download belangrijke informatie.

Dat is gelukt. Nu moet ik alleen nog snel een extractiepunt vinden om veilig van de planeet af te komen.

Maar ik wil nog niet weg. Want zodra ik de missie heb volbracht, word ik uit deze prachtige droom gerukt en beland ik in een troosteloze live service werkelijkheid.

«Marathon» stelt me voor een vreemd dilemma: ik hou van de inhoud, maar ik wil het niet ervaren in het beperkende korset van een online multiplayer game.

Cool verhaal, bro

Het uitgangspunt van het verhaal van «Marathon» grijpt me meteen aan. Ooit was er een menselijke kolonie op de verre planeet Tau Ceti IV. Vandaag de dag getuigen alleen ruïnes en patrouillerende beveiligingsrobots daarvan. Ik kruip in de huid van een «runner» die zijn bewustzijn uploadt naar een cybernetisch omhulsel om de planeet te verkennen.

Mijn doel is om waardevolle grondstoffen terug te vinden en informatie over de ondergang van de kolonie veilig te stellen. Want wat er precies is gebeurd op Tau Ceti IV is onduidelijk. Bewijsmateriaal wijst op buitenaardse aanvallen en interne menselijke conflicten. Misschien zitten er ook afvallige AI's achter - zoals in de originele «Marathon» trilogie uit de jaren negentig.

Ik liefde zulke mysteries. Het doet me dan ook des te meer pijn dat ik deze geheimen niet kan ontdekken in een singleplayer campagne. In plaats daarvan serveert «Marathon» me het verhaal tussen korte multiplayer-games in verhaalfragmenten en liefdeloze lore dumps.

«Marathon» is een extraction shooter. Dit betekent dat het in elke multiplayerwedstrijd de bedoeling is om zoveel mogelijk waardevolle buit op een kaart te verzamelen. Als ik sterf, ben ik alles kwijt. Als ik veilig van de planeet afkom, houd ik alles. Tussen de runs door (de term voor de excursies naar Tau Ceti IV) nemen verschillende rivaliserende facties contact met me op met verschillende missies. Sommigen willen dat ik waardevolle gegevens steel op de volgende reis, anderen willen dat ik apparatuur vernietig.

Ik word ook (veel te zelden) beloond met informatie over het achtergrondverhaal.

Als live service-titel heeft «Marathon» als doel om me zo lang mogelijk aan de controller gekluisterd te houden. Logischerwijs krijg ik maar mondjesmaat informatie. Bungie moet het verhaal immers over maanden of zelfs jaren kunnen vertellen.

Ik begrijp de uitgangssituatie. En toch kan ik het niet laten om te fantaseren over een theoretische verhaalcampagne.

Stel je voor: Dit bloedstollend spannende verhaal, verteld in een perfect tempo, verhalende campagne voor één speler. Ik moet denken aan titels als «Metroid Prime». Geïsoleerd op een buitenaardse planeet vol beestjes en robots die me willen vermoorden. Door aanwijzingen in de omgeving ontdek ik stap voor stap wat hier is gebeurd. Ik ben niet gebonden aan loopjes van twintig minuten en liefdeloze lore dumps die me als muren van tekst in menu's worden gepresenteerd. In plaats daarvan ontdek ik in mijn eigen tempo aantekeningen van overlevenden, luister ik naar audio logs, los ik puzzels op en vecht ik tegen killer robots.

Ah, het zou zo leuk kunnen zijn.

Veel te mooi voor multiplayer

Naast het verhaal is het me ook opgevallen hoe ongelooflijk gaaf de spelwereld eruitziet. Bungie heeft hier een visueel sciencefiction meesterwerk gecreëerd - veel te mooi om te worden verspild in een live-player titel.

Ik hou vooral van de manier waarop het spel speelt met belichting en kleur. De buitenaardse werelden baden in een licht dat duidelijk niet aards aanvoelt. Kijk eens naar deze groene gloed op de kaart «Dire Marsh». Absolute cinema.

In interieurs voegen kleurrijke lampen een surrealistische sfeer toe aan het decor. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe gaaf het eruitziet op mijn OLED TV van 83 inch.

Kleinere details zijn ook indrukwekkend - vijanden die zijn neergeschoten laten een kenmerkend blauw spoor van bloed achter als ze dekking zoeken. Logisch: het zijn tenslotte maar cybernetische omhulsels en geen echte mensen van vlees en (rood) bloed.

Bouwen, containers en kabels vormen spannende contrasten met felle, oververzadigde kleuren waarmee ik me kan oriënteren. Dit onderscheidt «Marathon» van de gebruikelijke shooter- en sci-fi eentonigheid en creëert een unieke sfeer.

Ook de soundtrack klopt van mijn sokken. Een onaardse soundscape van dreigende bassen, doordringende synthesizergeluiden en verontrustende zang.

Het voelt anders dan alles wat ik eerder in gamesoundtracks heb gehoord.

Ik zou er alles voor over hebben om alleen al in deze unieke sciencefictionwereld te kunnen duiken. De visuele taal van het spel - opvallende contrasten, felle kleuren - schreeuwt om een spelwereld vol geheimen. Alles ziet er zo verdomd spannend uit. Wat zit er verborgen in dit opvallend felgekleurde gebouw? Wat is dat rode ding dat boven het moeras zweeft? Wat wacht er op me aan het einde van deze onheilspellend verlichte gang?

Het liefst zou ik al deze vragen in mijn eentje beantwoorden en de sfeer van dit kleurrijke sci-fi universum opsnuiven. Zonder vervelende medespelers die rondrennen als springpoppen, gevallen vijanden plagen en in mijn oor schreeuwen. Zonder me na elke run door irritante live service menu's te moeten worstelen, die me uit de ervaring halen. Zonder tijdslimiet. Alleen ik en de spelwereld. Alleen ik en Tau Ceti IV.

Hoop voor de toekomst

Ik bid tot de live-dienstengoden dat «Marathon» een succes wordt. Misschien zal Bungie het immense potentieel van dit universum erkennen en ons meer singleplayer games geven die er volledig gebruik van maken.

Gegeven moet worden dat de kans hierop klein is. Bungie staat nu immers synoniem voor live-games. Maar je mag dromen. Net zoals de mensheid ooit droomde van een nieuw begin op Tau Ceti IV. En tot die tijd blijf ik me een weg vechten door korte multiplayerspellen en verwarrende menu's. In de hoop dat Bungie zich ooit realiseert hoeveel meer er in deze wereld zit.

Domagoj Belancic

Senior Editor

Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.ch

Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.

---

Opinie

Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren