"Getest: prachtig vijver-bouwspel met diepgang
12-6-2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Lorenz Keller
Het charmante spelmateriaal van "Koi" ziet eruit als lichte kost. Maar in de doos zit een strategisch bordspel dat concentratie vereist. Waarom ik het leuk vind.
Het vergt veel uithoudingsvermogen om te beginnen. Ik moet moeizaam meer dan 250 tegels, munten en decoraties uit de gestanste kartonnen schijven persen en in elkaar zetten. De 21 kleurrijke vissen op transparante acrylplaten zijn mijn hoogtepunt, maar ik verwijder een beschermfolie van de voor- en achterkant van elke koi. Vervelend.
Ik heb minstens een half uur nodig om me voor te bereiden op het eerste spel. Het bestuderen van de handleiding van 15 pagina's duurt net zo lang.
Ik realiseer me: ondanks de speelse vormgeving, het vijverlandschap en de koi, is het spel geen lichte kost, maar een titel voor ervaren bordgamers vanaf 12 jaar.
Een leven van meditatie of werk
Gelukkig is het spelprincipe veel minder ingewikkeld. Het doel is om mijn vijver zo aan te leggen dat hij meer overwinningspunten oplevert dan de projecten van de andere spelers. Om dit te doen, kies ik elke beurt tussen twee acties: «mediteren» of «werken».
Mediteren: Ik pak een van de actiekaarten die op een van de vijf velden liggen. Afhankelijk van waar de kaart ligt, krijg ik munten, vijvertegels of de actieoptie om een koi te kopen met mijn geld. De kaarten zelf hebben ook een effect: sommige breiden mijn voorraad uit, andere geven me materialen. De kaarten met assistenten zijn ook belangrijk, want die helpen me in de tweede beurt variant.
**Werk:**De vijvertegels die ik krijg bij het mediteren komen in mijn voorraad terecht. Ik kan deze beurt nu gebruiken om mijn vijver uit te breiden, die bestaat uit de vijf bronvelden aan het begin. Ik kan echter maar één tegel plaatsen, tenzij ik assistenten heb. Deze maken elk een extra actie mogelijk, zodat ik in het beste geval met meerdere helpers het hele bij ons op voorraad liggende kamp in één beurt kan leegmaken.
Er zijn punten voor alles
De crux van het eenvoudige spel: elke actie in het spel levert aan het eind punten op, maar ik moet beslissen welke strategie tot de overwinning leidt.
Ik kan me bijvoorbeeld richten op een vijver met zoveel mogelijk koi. Ik plaats ze naast waterlelies en zorg ervoor dat er overal watertegels omheen liggen - want dat levert me meer extra punten op. Of ik kan de oever uitbreiden met lantaarns en dan overwinningspunten verzamelen voor de langst mogelijke waterweg direct voor de lantaarn.
Er zijn drie extra opdrachten zodat niemand zich hoeft te vervelen. Als ik aan bepaalde voorwaarden voldoe, zoals drie waterlelies naast elkaar, krijg ik automatisch meer overwinningspunten.
Als alle kaarten in omloop zijn of alle koi zijn geplaatst, is het spel afgelopen en worden alle overwinningspunten geteld. Dit is zo ingewikkeld dat de uitgever een voorgedrukt scoreblok heeft meegeleverd. Ik denk dat dat goed is, want zo wordt er niets vergeten.
Dit spelconcept heeft voor- en nadelen. «Koi» biedt afwisseling en elk spel is anders. Omdat de kaarten telkens in een andere volgorde worden opengelegd en omdat drie van de tien extra opdrachten willekeurig worden weergegeven. Spelers moeten echter ook heel flexibel kunnen en willen reageren. Wie bouwt zonder plan - of te hardnekkig vasthoudt aan een plan - zal snel gefrustreerd raken.
Als iedereen deze leercurve eenmaal onder de knie heeft, zijn de spellen mooi uitgebalanceerd, spannend tot het einde en zo close dat iedereen alweer uitkijkt naar de volgende ronde.
De kwelling van het kiezen
De spelers hebben eigenlijk weinig interactie met elkaar. Iedereen breidt zijn eigen vijver uit. Alleen als anderen de gewenste kaart onder je neus vandaan grissen, is er een beetje confrontatie. Toch heb ik nooit het gevoel dat ik alleen speel. Omdat ik maar één actie tegelijk kan uitvoeren, schakelt het snel heen en weer.
Het auteursteam heeft ook iets aangepaste regels opgenomen voor een solospel. Ik probeer in mijn eentje zoveel mogelijk overwinningspunten te verzamelen. Ik geniet ook van deze variant en het is bijna meditatief - als ik niet constant verwend zou worden.
Dit is ook precies wat ik nodig heb.
Dit is ook precies wat degenen in de testrondes overweldigde die niet regelmatig strategiespellen spelen. De vele wegen naar overwinningspunten betekenen ook veel kaarten, tegels en decoraties. Zelfs als de regels worden uitgelegd, zullen beginners ten einde raad zijn met deze berg materiaal - hoe mooi het ook is.
Ik heb echt genoten van deze combinatie van een licht thema en een uitdagend strategie- en opzetspel. «Koi» is een visueel genot, maar daagt ook de hersenen uit.
Zelfs ervaren spelers zullen zich ergeren aan het ontwerp van de doos. De Kosmos uitgeverij stopt alles gewoon in een doos en doet er een paar plastic zakjes bij. Deze zijn echter bij lange na niet genoeg voor alle stukken, zodat ik elke keer als ik het spel start moeizaam moet zoeken naar stukken. De in elkaar gezette decoraties hebben ook de neiging om weer uit elkaar te vallen. En er is maar net genoeg ruimte voor al het materiaal in de doos.
Ik had graag een paar frank meer betaald en een doos gekregen met vakjes voor alle stukken, die ook gebruikt kan worden als voorraad tijdens het spel. Het in elkaar zetten en uit elkaar halen kost te veel tijd.
Conclusie
Vijverbouw voor gevorderden
Het thema is bedrieglijk: "Koi" is niet alleen meditatieve tuinbouw, maar ook strategisch werk voor logistici en planners. Iedereen die hiervan houdt, zal blij zijn met de prachtige presentatie. Vooral de vissen gedrukt op acrylplaten zijn een lust voor het oog.
De spellen zijn steeds anders en liggen aan het eind vaak erg dicht bij elkaar. Want je krijgt voor bijna alles overwinningspunten: soms is het bouwen van een vijver met veel vissen kansrijker, soms wint degene die op de bonusdecoraties springt.
Aftrekpunten zijn er voor de tekortkomingen in het doosconcept en voor het feit dat de instapdrempel voor minder ervaren bordspelliefhebbers vrij hoog is. Als je de eerste paar spellen doorzet, krijg je een leuk, evenwichtig en spannend bouwspel.
Pro
- mooi materiaal
- coherent thema
- Grote variabiliteit van de batches
- Goed uitgebalanceerd
Contra
- Te kleine doos
- Montage en demontage duurt te lang
- Hoge instapdrempel
Lorenz Keller
Senior Editor
Lorenz.Keller@digitecgalaxus.chGadgets zijn mijn passie - of je ze nu nodig hebt voor het kantoor thuis, voor het huishouden, voor sport en plezier of voor het slimme huis. Of natuurlijk voor de grote hobby naast het gezin, namelijk vissen.
