'Ocarina of Time' maakt me weer een verwonderde tiener
"Nog één keer die game spelen zoals vroeger, toen het magisch was" – dat denk ik vaak over geliefde games. Maar eigenlijk lukt dat nooit. Totdat Nintendo met de "Ocarina of Time"-remake op de proppen komt.
Iets meer dan een week geleden is «The Legend of Zelda: Ocarina of Time» verschenen voor de Switch 2. De remake van het 28 jaar oude N64-origineel wordt fantastisch ontvangen – en dat zegt niet alleen de Metacritic-score van 96 uit 100 punten, maar ook Nintendo zelf: de game is in de eerste vier dagen na de release meer dan 5,2 miljoen keer verkocht. Daarmee katapulteert het zichzelf naar de eerste plaats van alle spellen die Nintendo tot nu toe voor de Switch 2 heeft uitgebracht.
Dat stemt me vrolijk, want ook ik breng momenteel elke vrije minuut door in Hyrule. Voor mij was «Ocarina of Time» in 1998 een spel dat me na aan het hart lag, hoe sentimenteel dat ook klinkt. Het maakte mijn middagen na schooltijd zoeter en stimuleerde mijn fantasie. En het was het eerste spel dat me volledig meevoerde naar een andere, driedimensionale wereld. Wekenlang zat ik vol bewondering voor de beeldbuis-tv en bewonderde ik de graphics, die me mooier leken dan de werkelijkheid.
Maar de techniek stond ook bij de ontwikkeling van games niet stil. De laatste keer dat ik het origineel speelde was drie jaar geleden en oh boy, wat ziet dat spel er voor mijn aan grafische hoogstandjes gewende ogen op de schermen van nu verschrikkelijk uit. Wat vroeger voor mij de perfecte en technisch tot dan toe ongeëvenaarde fantasiewereld was, is vandaag de dag opgeblazen pixelbrij. Alleen daarom al kon het origineel bij mij geen nostalgie meer oproepen. Het is niet meer hetzelfde, ook al is het hetzelfde.
Bron: Nintendo
Nintendo presteert iets bijzonders
De aankondiging van de remake wekte bij mij enerzijds lage verwachtingen: alsjeblieft, verpest het niet, alsjeblieft, verpest het niet! En anderzijds waren ze juist hoog: het is «Ocarina of Time». Dat moet een echte knaller worden. Als Nintendo alleen met opgepoetste texturen komt, staan fans van over de hele wereld met fakkels en hooivorken voor het hoofdkantoor in Japan.
En wat levert Nintendo daadwerkelijk? Een game die zelfs mijn wildste dromen ver overtreft. De mist, de lichtinval, de liefdevolle details, de sfeervolle soundscape, de nieuwe stemmen voor de dialogen! Ik raak niet uitgepraat over hoe geweldig het is.
De remake is niet zomaar een fan-service om nog eens winst uit een klassieker te persen. Het is een spel waar bijna 30 jaar later echt hart en ziel in is gestoken, en dat merk je in elke hoek van de wereld. YouTube staat vol met video's die kleine details laten zien die je in het spel simpelweg over het hoofd zou kunnen zien.
Alles blijft bij het oude nieuwe
Nintendo slaagt er daadwerkelijk in om een spel tegelijkertijd vertrouwd en nieuw te laten aanvoelen. Aan de basisopzet van het spelontwerp verandert niets. Maar het geraamte is grondig, doch behoedzaam aangekleed: er zijn talloze nieuwe tussenfilmpjes, een heleboel extra dialoogregels voor de bewoners van de wereld, ongelooflijk mooi en individueel vormgegeven kerkers en niet in de laatste plaats Navi, mijn schattige fee-begeleider.
Ze gedraagt zich nu niet meer als een irritante betweter, maar komt steeds weer met onopvallende opmerkingen waarmee ze het gebeuren becommentarieert. Soms grappig, soms brutaal, soms empathisch – in ieder geval met karakter. Heel veel liefde voor Navi!
Bij het originele spel hoorde het onvermijdelijke feit dat de ophaalbrug van Hyrule-stad bij zonsondergang omhoog ging en wie niet binnen was, bleef buiten. Hoe vaak ben ik destijds tijdens de laatste zonnestralen niet door de velden gerend om niet buitengesloten te worden. Dat is verleden tijd: de ophaalbrug blijft nu open. Ik mis hem niet.
En tot mijn verrassing hebben alle bewoners in Hyrule-stad en Kakariko nu ook een echt dagritme. In beide plaatsen heerste vroeger ofwel diepe nacht of klaarlichte dag. Nu zijn ze opgenomen in de dag-nachtcyclus en zie ik hoe wachters hun post verlaten om naar bed te gaan. De pleinen en straten lopen leeg en nachtbrakers duiken op. Tegenwoordig eigenlijk niets bijzonders, maar een grote stap voor «Ocarina of Time».
Wat absoluut bijzonder is, is de nieuwe optie om Ocarina-liedjes niet met knoppen op de controller te spelen, maar ze simpelweg te neuriën. Dat moet ik eerst activeren in de opties, maar daarna is het een oog- of liever gezegd mondopenende ervaring. De pakkende melodieën heb ik sowieso constant in mijn hoofd en zo zit ik dadaaadaaa-dadaaadaaa-end in de woonkamer en vraagt mijn man me wat er met me aan de hand is. Er is niets aan de hand, ik ben de Held van de Tijd en heb de macht om dingen in het spel te beïnvloeden door te neuriën. Dat is geweldig!
Nostalgie of kinderlijk enthousiasme?
Ik had nooit gedacht dat ik als vroeger urenlang doelloos door het «Ocarina of Time»-Hyrule zou dwalen. Gewoon omdat het zo mooi is en omdat ik niet los kan laten. Dagelijkse zorgen verdwijnen terwijl ik op Epona de zonsondergang tegemoet rijd, struiken wegmaai en stenen optil. Heb ik al gezegd dat ik het geluid fijn vind als gevonden magiekruiken op de grond ploffen? Hoe gevonden robijnen in verschillende kleuren schitteren?
Ik wil zo lang mogelijk in Hyrule blijven. Luisteren naar het ruisen van de wind en het getjilp van vogels en de knisperende fakkels in een ondergrondse gang. Kijken naar de bedrijvigheid op het marktplein. En rillingen krijgen bij het bewonderen van de ijskristallen in de bevroren Zora-grot.
Dat uitgerekend een Nintendo-spel me met volle kracht een van de mooiste huidige spelwerelden in mijn gezicht slingert, stond niet op mijn bingokaart voor 2026 (of welk jaar dan ook). Hoewel ik het verhaal en de locaties ken, zijn ze toch ook nieuw en zo prachtig vormgegeven dat ik net als vroeger vol bewondering voor de televisie zit en niet naar bed wil.
Voelt zich net zo thuis voor de spelcomputer als in de hangmat in de tuin. Houdt onder andere van het Romeinse Rijk, containerschepen en sciencefictionboeken. Bovenal speurt hij naar news uit de IT-sector en slimme dingen.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen