Professioneel hardloopster Kim Schreiber: "Een boek schrijven was lang mijn droom"
18-9-2026
Vertaling: machinaal vertaald
Professioneel hardloopster Kim Schreiber heeft haar eerste boek 'Off Track' gepubliceerd. Naast persoonlijke ervaringen bevat het portretten van grootheden uit de trailrun-scene en beschrijvingen van iconische routes. Hoe ze haar twee passies, hardlopen en schrijven, combineert, vertelt ze in dit interview.
Kim (Kimi) Schreiber is naast haar professionele hardloopcarrière freelance tekstschrijver en auteur. Ze loopt al acht jaar voor het internationale Adidas-trailrunningteam en behoort volgens de UTMB-Index tot de besten ter wereld. Kim woont in München en host samen met haar vriendin en hardloopcollega Ida-Sophie Hegemann de trailrunning-podcast «Höhenmeter pro Kilometer». In dit interview vertelt ze me over de grootste hoogtepunten en uitdagingen van haar carrière.
Je bent auteur en professioneel trailrunner. Beide zijn veeleisende beroepen. Hoe is het om die combinatie te leven?
Kim Schreiber: Heel goed. Het was lang een droom van mij om een boek te schrijven. Misschien klinkt het een beetje stom, maar soms is het voor mij niet genoeg om te zeggen: «Ik ben professioneel trailrunner». Daarom vind ik het mooi om daar nog aan toe te kunnen voegen: «En nu ook kersvers auteur».
Hoe ziet dat er in het dagelijks leven uit?
Ik ben er absoluut blij mee. Hardlopen en schrijven verrijken mijn leven in gelijke mate. Dat was op de universiteit al zo. Als ik mijn hoofd vol had van het studeren, ging ik hardlopen. Daarna kon ik weer stilzitten en me concentreren. Dat is nog steeds zo. Als ik die beweging niet zou hebben, zou ik zeker niet zoveel kunnen schrijven.
Bron: Dan King
Terug naar het begin. Hoe ben je bij trailrunning terechtgekomen?
Mijn moeder liep veel hard. Ik heb het eigenlijk van haar afgekeken. Toen ik in 2016 naar Bamberg verhuisde, werd ik lid van een hardloopvereniging. Een vriend van toen, die trailrunner was in het Adidas-Terrex-team, nam me mee naar het Frankische Zwitserland. Hij dacht dat het hardlopen op trails me wel zou bevallen. Maar eigenlijk deed ik dat al langer, zonder te weten dat het zo heette. Ik heb altijd graag in het bos gerend en ben ook veel in de bergen geweest. Dus trailrunning was altijd al een beetje onderdeel van mijn hardlopen, zonder dat ik het bewust zo noemde.
Je bent veel onderweg, voor trainingen en wedstrijden. Bijvoorbeeld op Madeira of in Zuid-Afrika. Is trailrunning voor jou ook een manier om de wereld te ontdekken?
Ja, absoluut. Er zijn veel plekken, bijvoorbeeld in de VS, in Californië, die ik door het hardlopen heb mogen leren kennen en die ik zonder de sport waarschijnlijk nooit had gezien. Ik leer ook nieuwe mensen en culturen kennen. Juist in Zuid-Afrika, in Kaapstad, is er een community die ontzettend warmhartig is en me meteen verwelkomde. Al deze ontmoetingen en vriendschappen die ik door het hardlopen heb gesloten, zijn een heel groot geschenk.
Bron: Callwey
Wat betekent de hardloopsport voor jou?
Het heeft me altijd een welkome pauze van mijn dagelijks leven gegeven. Het was ook mijn toevluchtsoord in een tijd waarin ik erg onzeker was en nog niet echt wist wat ik eigenlijk van het leven wilde. In die tijden heeft het hardlopen me altijd vergezeld. Natuurlijk is het inmiddels veel meer dan dat. Ik heb door de sport mijn sponsors gevonden en verdien er mijn geld mee. Het heeft zoveel deuren voor me geopend, bijvoorbeeld naar een podcast en nu ook naar een boek.
Je behoort volgens de UTMB-Index tot de top 1 procent van de vrouwen. Wat waren je mooiste successen tot nu toe?
Dat zou ik niet aan één wedstrijd vastmaken. Het is eerder de som van alles wat er tot nu toe door het hardlopen is ontstaan. Ik was een tijdje ontevreden en altijd op zoek. Inmiddels ben ik aangekomen en ben ik gelukkig in München. Als een wedstrijd een keer niet zo goed loopt, krijg ik niet meteen een existentiële crisis, en dat is voor mij al een extreem mooi succes. Als ik nu teleurgesteld ben omdat het niet zo goed is gegaan, weet ik dat dat komt omdat ik er met zoveel passie bij betrokken ben.
Zijn er races waar je met extra plezier aan terugdenkt?
De Schnalstal-Trail was erg veeleisend en erg alpien. Ik dacht dat het parcours me totaal niet lag en aan het eind van de dag finishte ik de 51 kilometer met 4500 hoogtemeters als eerste vrouw. De Schnalstal-Trail en de Koasa-Marsch waren beide races die ontzettend veeleisend waren en die goed waren voor mijn zelfvertrouwen. Ook bij de Broken Arrow in de VS en in Zuid-Afrika had ik echt goede races. Dat zijn allemaal echt toffe ervaringen.
Bij de Koasa-Marsch in Tirol ben je als eerste in het algemeen klassement geëindigd op de 55-kilometer-afstand. En daarbij nog 3900 hoogtemeters afgelegd. Hoe heb je dat ervaren?
Het parcours is ongelooflijk mooi en brutaal. Ik had een echt goede dag. In 2017 liep ik bij de Koasa-Marsch mijn eerste trailrace ooit. En dan in 2025 bij de jubileumeditie winnen, was wel iets bijzonders.
Een ander succes vierde je in Zwitserland. Bij de Swiss Canyon Trail liep je op de 31-kilometer-afstand ook naar de eerste plaats.
De Swiss Canyon Trail was ook daarom belangrijk, omdat het daarvoor bij de Transvulcania op La Palma niet helemaal zo goed was gegaan. De 31-kilometer-afstand bij de Swiss Canyon winnen, betekende daarna veel voor me. Het was erg heet en het was een super snelle race. De starttijd in de middag ligt me eigenlijk helemaal niet. En dan was het zo'n goede race. Wat ik bij de wedstrijden in Zwitserland fijn vind, is dat er naast het prijzengeld altijd toffe prijzen zijn, bijvoorbeeld kaas. Ik kom heel graag naar Zwitserland, omdat ik me daar altijd gewaardeerd voel, dat was tot nu toe bij elke race zo, ook bij de Davos-X-Trails 2025.
Bron: My Visual
De OCC, een 55-kilometer-bergmarathon op het traject Orsières - Champex - Chamonix en onderdeel van de UTMB Finals, is een van de belangrijkste races van het seizoen. Die ligt nu ook achter je. Hoe heb je de race ervaren?
Dit jaar wilde ik dit jaarlijkse hoogtepunt lichter aanpakken en mezelf toestaan om de uitdaging wel aan te gaan, maar daarbij niet mijn liefde voor het hardlopen te verliezen. Dat is gelukt. Helaas had ik weer eens te kampen met kramp. Desalniettemin is de finish als 12e vrouw er een waar ik tevreden mee ben. Tijdens het lopen was ik in het hier en nu, kon ik de sfeer en het unieke decor in me opzuigen en erin opgaan. Daar ben ik achteraf erg dankbaar voor.
Wat was de belangrijkste les die je tot nu toe bij trailrunning hebt geleerd?
Het valt me nog steeds niet zo makkelijk, maar voor mij is het: niet te veel naar de anderen kijken. Het is me al vaak overkomen dat ik te snel van start ging omdat ik naar de anderen keek of volledig afweek van mijn strategie en mijn onderbuikgevoel en dan had ik altijd een slechte race. Daarom werk ik eraan om echt mijn eigen race te lopen en me op mijn sterke punten te concentreren, ongeacht of de anderen vanaf het begin gaan sprinten.
Je hebt een aantal sponsors en zit in het Adidas- en Blackroll-team. Hoe was voor jou de stap van ambitieuze amateurloopster naar prof?
Mijn eerste contract met Adidas tekende ik in 2019. Dat was echter op heel kleine schaal, het ging om schoenen, kleding en wat zakgeld. Ik werkte in die tijd nog voor tijdschriften. Fulltime werken en op hoog niveau trainen was op een gegeven moment gewoon niet meer mogelijk. Ik sliep soms maar drie uur omdat ik voor en na het werk trainde. Daar kwam Adidas me tegemoet en hoefde ik niet meer fulltime te werken. Dat was ook het punt waarop ik voor het hardlopen koos en het schrijven voor het moment wat wilde verminderen. Het was echter een proces en het duurde nog enige tijd voordat ik echt van het hardlopen kon leven.
Wilde je altijd al hardloopprof worden?
Nee, dat had ik nooit gepland (lacht). Ik was altijd al sportief en heb ook sport-eindexamen gedaan. Maar dat was geen doel waar ik tien jaar lang naartoe heb geleefd. Toen Adidas me toen sponsorde, dacht ik: «Dit is een unieke kans». Ik ben erg gelukkig dat ik op het juiste moment het juiste aanbod heb gekregen. Dat is niet vanzelfsprekend. Grappig genoeg had ik daarvoor nog gesprekken met een lokale winkelier, die echter vond dat ik nog niet genoeg successen kon voorleggen. Achteraf ben ik blij dat dat niet is gelukt.
Trefwoord prof. Het trailrunning wordt steeds populairder en tegelijkertijd ook professioneler. Voor recreatieve lopers is het soms moeilijk om een startplek bij grotere races te krijgen. Hoe kijk je naar deze ontwikkeling?
Er zijn nog steeds verrassingsresultaten. Net is Morven Goodrum bij de Sierre-Zinal derde geworden, nadat ze de race lange tijd had aangevoerd. Zonder sponsor en zonder lange ervaring in trailrunning. Maar dat komt niet vaak voor. Over het algemeen is het wel zo dat de races competitiever worden en het minder waarschijnlijk is dat hobbylopers voorin meedoen.
Een podiumplek hoeft natuurlijk niet voor iedereen het doel te zijn. Veel mensen houden van het hardlopen in de bergen en laten zich graag inspireren door profs zoals jij. Bijvoorbeeld in de podcast «Höhenmeter pro Kilometer», die je met Ida-Sophie Hegemann maakt.
Toen Ida me vroeg, had ik twijfels of er überhaupt iemand naar ons zou luisteren. Maar ik vond het idee supermooi, en inmiddels ben ik erg dankbaar als ik zie hoeveel mensen naar ons luisteren en hoeveel feedback we krijgen. Bij een loop in het weekend kwam er een wandelaarster naar me toe en zei heel spontaan: «Coole podcast!» Dat doet me natuurlijk goed. Het project betekent veel voor me. Vooral omdat we gewoon kunnen zeggen wat we willen. We kunnen open en kritisch zijn en precies de dingen aankaarten die ons bezighouden. Dat is ook een geweldige mogelijkheid voor ons om de hardloopsport weer helemaal opnieuw te beleven.
Bij de podcast is nu ook het boek «Off Track» gekomen. Wat fascineerde je aan dit project?
Het idee en de structuur kwamen van de uitgeverij: er was al een soortgelijk boek over het onderwerp wielrennen, met portretten van mensen, mooie routes en achtergronden. Ik ervoer dat op dat moment bijna als een opluchting, omdat het mijn eerste boek is en ik groot respect had voor een leeg Word-document. Ik heb mijn trailrunning-expertise en mijn contacten ingebracht. Ik ben een behoorlijk kritisch mens en provoceer ook graag eens. Dat is voor een koffietafelboek niet altijd passend. Ik ben daarom blij dat ik ook kritische thema's kon aankaarten die een beetje buiten de hardloopkaders treden.
Eigenlijk laat je inderdaad niet alleen de mooie kanten van het hardlopen zien. In een portret spreekt profloopster Dakota Jones bijvoorbeeld het dilemma aan van het vele reizen, wat schadelijk is voor het milieu, hoewel de natuur zoveel voor hem betekent. Corrine Malcolm thematiseert de gebrekkige zichtbaarheid van vrouwen in de hardloopsport. Waarom was het voor jou belangrijk om deze thema's erbij te betrekken?
Ik vind het moeilijk om de sport alleen maar de hemel in te prijzen. Ik wilde niet zomaar mensen laten zien die vette wedstrijden winnen. Dat is gewoon niet mijn manier van storytelling. De uitgeverij wist vanaf het begin dat ik niet alleen de zonnige kanten van trailrunning zou opsommen. En ik vond het supercool dat mijn contactpersonen openstonden voor mijn aanpak. Natuurlijk waren er discussies, maar we hebben het in totaal goed voor elkaar gekregen, vind ik.
Wat zou je hobbylopers uit jouw ervaring meegeven?
Trailrunning boomt en als je naar sommige social-media-posts kijkt, kun je de indruk krijgen dat het heel eenvoudig is. Dat klopt tot op zekere hoogte ook. Trailrunning is erg toegankelijk voor beginners en je kunt een hoop plezier hebben, op ongelooflijk mooie routes lopen en vooruitgang boeken als je het goed aanpakt.
Maar als het lijkt alsof het heel makkelijk gaat en iedereen meteen 100 mijl met x-duizend hoogtemeters in recordtijd kan lopen, dan klopt dat gewoon niet. En zulke uitspraken irriteren dan ook. Trailrunning is een veeleisende sport en afhankelijk van waar je loopt, beweeg je je op echt moeilijk terrein. Het lichaam moet eerst daarheen worden geleid en dienovereenkomstig heb je tijd, geduld en ook een zekere discipline nodig. Daarom zou mijn eerste tip zijn om de sport en de natuur serieus te nemen.
Wat betekent dat concreet?
Ik zie een trend naar: steeds verder en steeds extremer. 100 kilometer of 100 mijl gelden als normaal. En ik vind het jammer als iemand zegt dat hij of zij «slechts» 50 kilometer heeft gelopen. Want 50 kilometer is een geweldige afstand, maar ook 10 of 20 kilometer zijn veeleisend. Deze afstanden kunnen maar weinigen echt snel lopen, dat is in ieder geval een superprestatie. Dat moeten we niet vergeten. Ik denk dat het soms goed zou zijn om meer naar het eigen lichaam en het eigen gevoel te luisteren, in plaats van je door social media te laten beïnvloeden en dan ontevreden te zijn.
Bron: Callwey
Wil je nog een blik in de toekomst werpen? Wat zijn droomraces of droombestemmingen voor jou?
Ik ben met de seizoensplanning voor volgend jaar nog niet zo ver, maar als ik eens wild mag fantaseren: misschien zou het cool zijn om eens een Skyrace uit te proberen of ook routes te verkennen die ik tot nu toe nog helemaal niet heb gelopen.
Komt er volgend jaar een nieuw boek?
Eens kijken wat er komt. Ik heb wat ideeën en voer gesprekken, maar op dit moment is het ook wel prettig om naast de training en de wedstrijden niet nog een boek af te ronden. Hoe graag ik het ook doe, het was tussendoor toch wel erg stressvol. En toch kan ik het me goed voorstellen om volgend jaar weer aan een boek te werken.
Hartelijk dank, Kim. We zijn benieuwd wat we de komende tijd van je mogen zien, horen en misschien ook lezen.
Omslagfoto: Siri Schubert
Siri Schubert
Senior Editor
Siri.Schubert@digitecgalaxus.chOnderzoeksduiker, outdoorgids en SUP-instructeur - ik ben graag in, op en rond het water. Meren, rivieren en de oceaan zijn mijn speeltuinen. Voor een ander perspectief bekijk ik de wereld van bovenaf tijdens het trailrunnen of het vliegen met drones.
Achtergrond
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
