Rage Against The Machine: "Pragmata" is een hit

Rainer Etzweiler

13-4-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Foto's: Rainer Etzweiler

Capcom's nieuwe sci-fi IP landt eindelijk op de maan na meerdere keren te zijn uitgesteld - en doet een heleboel dingen goed. Een geavanceerd hacksysteem, een sympathiek duo en de RE Engine op het gebruikelijke hoge niveau.

Wat gooit Capcom precies in het drinkwater van zijn medewerkers? Het moet wel iets zijn. Er is geen andere manier om uit te leggen hoe consequent de Japanse ontwikkelaar al meer dan tien jaar zijn hoogstaande productie op peil houdt. Heb je een geheugensteuntje nodig?

• 2017: «Resident Evil 7 Biohazard»
• 2018: «Monster Hunter World»
• 2019: «Resident Evil 2 Remake»
• 2020: «Resident Evil 3 Remake»
• 2021: «Monster Hunter Rise»
• 2021: «Resident Evil Village»
• 2023: «Resident Evil 4 Remake»
• 2023: «Street Fighter 6»
• 2024: «Dragon's Dogma 2»
• 2025: «Monster Hunter Wilds»
• 2026: «Resident Evil Requiem»

Alle titels in deze lijst zijn knallers, ook al zouden sommige «Resi» fans deze eer waarschijnlijk met tegenzin toekennen aan de remake van 2020. Eerlijk is eerlijk, maar het punt blijft: Capcom levert zowel kwaliteit als kwantiteit, en «Pragmata» is de volgende titel in deze sublieme reeks. De sci-fi game is een schot in de roos - met kleine zwakke punten en een geweldig gevechtssysteem.

Vroeggeboorte

«Pragmata» werd aangekondigd in de zomer van 2020, met een optimistische releasedatum van herfst 2022. De trailer ziet er stijlvol uit, maar geeft weinig indicatie van het spel. Er zijn ook overeenkomsten met «Death Stranding»: een man in een lomp pak, de mysterieuze sfeer en een sidekick die allang in bed had moeten liggen. Desondanks wordt het spel goed ontvangen. Een verse IP van een AAA-studio is altijd een gebeurtenis en nieuwsgierigheid is de eerste stap naar een hype.

Maar hij zal geduld moeten hebben. In 2022 verschuift de releasedatum naar volgend jaar - zonder specifieke datum. Dan naar eind 2023, dan naar onbekend. Op een gegeven moment vindt iemand bij Capcom wat «Fuck that shit!» betekent in het Japans en kondigt een nieuwe releasedatum aan: April 2026, en dat is het.

«Houston, we hebben een probleem»

Op een niet nader genoemde dag in de toekomst meert een spaceshuttle aan bij een basis op de maan. Vier technici zijn aan boord om te onderzoeken waarom alle contact met de onderzoeksfaciliteit verloren is gegaan. Een van hen is Hugh Williams, jouw alter ego, die al snel een vreselijke dag op zijn werk zal hebben.

De vier mannen zijn nog steeds in een goede stemming en maken grapjes onder elkaar. Ik vrees even dat de Marvelisering van de dialoog nu ook zijn weg naar Capcom heeft gevonden. De ontspannen stemming is echter van korte duur. Een maanbeving doet het station schudden en decimeert het reddingsteam tot op één overlevende.

Het eerste contact

Hugh komt even later bij diep in de faciliteit, waar hij het androïde meisje Diana ontmoet. Wat Diana allemaal is, maakt deel uit van het verhaal van «Pragmata» en helaas is het een heel functioneel verhaal: Het gaat over misleide wetenschappers, een overijverige AI en een heleboel agressieve machinewezens die het duo van leer willen trekken, of beter gezegd, van hun metaal. Het verhaal wordt verteld in een paar korte cutscenes en is verspreid over logboekaantekeningen, hologrammen en e-mailconversaties.

De plot is zo voorspelbaar als een «Scooby-Doo» aflevering. Iedereen die na twee uur niet minstens had geraden welke kant het op zou gaan, was waarschijnlijk ook verbaasd toen «Titanic» het schip zonk.

Hugh is sympathiek en ik ben ontroerd om te zien hoe Diana naar zijn hart groeit. De gesprekken tussen de twee ontlokten me vaak een «Yay!». Bijvoorbeeld wanneer Hugh het concept van adoptie probeert uit te leggen aan zijn protegé of wanneer het zenuwachtige meisje ongeduldig wacht op een high-five nadat ze samen een robot ter grootte van «Attack on Titan» plat hebben gegooid.

Maar: Hugh en Diana zijn geen Joel en Ellie. De memorabele momenten zijn schaars en zelden emotioneel genoeg om het verhaal te dragen.

Maan Metroidvania

Na de chaos besluiten Hugh en Diana de maanbasis te verlaten. Hiervoor moeten ze verschillende sectoren van de faciliteit doorkruisen, die aanvankelijk strikt lineair is. Oplettende spelers zullen echter al snel merken dat de levels vol zitten met voorwerpen en verzamelobjecten die ogenschijnlijk onbereikbaar zijn.

Tijdens het avontuur ontgrendelen Hugh en Diana nieuwe vaardigheden die hun actieradius vergroten. Wat eerst een onoverkomelijke hindernis lijkt, blijkt later een uitnodiging om terug te keren. «Pragmata» beloont je voor je mentale aantekeningen.

De praktische oplossing is een centrale schuilplaats. Van daaruit verbindt een gondelsysteem de verschillende gebieden van de basis, wat backtracking heel ontspannen maakt. « Pragmata» is echter geen volwaardige Metroidvania. Of je de levels daarna uitspeelt is aan jou. Je kunt de eindbaas bereiken zonder achterom te kijken, maar dan mis je verhaalelementen en waardevolle upgrades die je dagelijkse Astro-leven makkelijker maken.

Teamwerk

«Pragmata's» gameplay is gebaseerd op een geavanceerd duaal systeem waarin je Hugh en Diana tegelijk bestuurt. Hugh neemt de directe confrontatie met de vijand op zich en kan putten uit een veelzijdig arsenaal. Aan de ene kant de standaard shooteruitrusting zoals pistolen, shotguns en granaatwerpers, aan de andere kant futuristische wapens zoals lasers en doelzoekende raketten. De uitrusting wordt gecompleteerd door een aantal verdedigingsmiddelen die vijanden verlammen of afleiden.

Hugh kan in zijn eentje echter niet veel doen: De bots zijn gebarricadeerd achter bepantsering, die eerst gehackt moet worden. Dit wordt op zijn beurt weer gedaan door Diana vanuit de rugligging (Hughepack! Nailed it.).

Het hacken zelf gebeurt via een raster waar je in realtime doorheen moet navigeren. De lay-out verschilt afhankelijk van de vijand: een eenvoudig vierkant voor makkelijke tegenstanders, een labyrintisch doolhof voor moeilijke vijanden en eindbazen. Zogenaamde hacking nodes zorgen voor een extra strategisch niveau. De blauwe en gele velden geven je aanval een boost of zorgen ervoor dat de robots oververhit raken.

Welke weg je kiest binnen het raster is aan jou. Ga je recht op het doelveld af en verkort je zo de tijd waarin je kwetsbaar bent voor aanvallen of neem je zoveel mogelijk hacking nodes voor de best mogelijke aanval? Het risico-beloningssysteem laat de beslissing aan jou over.

Hacken begint als een eenvoudige minigame, maar wordt al snel een uitdagende test voor je multitasking, omdat er tegelijkertijd projectielen rondvliegen en de ruimte om te ontwijken vaak beperkt is.

Breekkamer

Je munitie is ook beperkt. Alleen het pistool (en later het machinegeweer) regenereert het magazine zelf. Alle andere wapens raken na een paar schoten op. Grondstoffenbeheer is echter maar beperkt nodig: er liggen voorraden in de levels en bij elk checkpoint dat je bereikt, krijg je toegang tot je safe house, waar je onbeperkt kunt bevoorraden.

Het safe house is de plek waar je je voorraad kunt aanvullen.

Het safe house is meer dan alleen een munitiedepot en een centrale backtracking hub. Hier kun je het arsenaal van Hugh uitbreiden en nieuwe vaardigheden vrijspelen. Als je wilt, kun je het tijdsvenster voor hacken of de penetratiekracht van je wapens verlengen.

Een trainingssimulatie wordt later toegevoegd. Deze bevat meer dan 20 uitdagingen waarvoor je de moveset moet hebben geïnternaliseerd en de zwakke punten van al je tegenstanders moet kennen. Als je vaardig genoeg bent, word je beloond met upgrademateriaal en kostuums.

Je kunt hier ook je verzamelde collectibles vinden. Allereerst de zogenaamde REM-modules, die nostalgische hologrambeelden van de aarde laten zien. Diana is er stuk voor stuk blij mee en beloont je regelmatig met tekeningen voor je inspanningen. Haar werken zouden naadloos in mijn koelkastdeurgalerie moeten passen. Vanuit kunstkritisch oogpunt is dat geen compliment voor Diana. Of voor de kinderen die mij tekeningen hebben gegeven.

Mooi uitzicht

Diana's tekentalent staat in geen verhouding tot wat Capcom technisch op het scherm tovert. De RE Engine laat zijn spierballen weer eens zien, met een aantal prachtige set-pieces die diverser zijn dan de trailers doen geloven.

Er is niet veel te zien van Hugh, want hij zit het hele spel in zijn pak en laat zelden zijn gezicht zien. Diana daarentegen is stijlvol geanimeerd, maar heeft niet alleen de Uncanny Valley (https://de.wikipedia.org/wiki/Uncanny_Valley) bezocht, maar daar ook haar tenten opgeslagen. Dit was waarschijnlijk een bewuste keuze van de ontwikkelaars.

Een reis naar het verleden

«Pragmata» is een videospel. Toegegeven, dat klinkt als een gekke constatering, maar laat me uitleggen wat ik bedoel. Afgezien van het ingenieuze gevechtssysteem is Capcoms nieuwe IP een lekker ouderwets product. Je speelt een astronaut en vecht tegen robots terwijl je glitterspullen verzamelt en een ietwat debiel verhaal te horen krijgt. Dit is «Videogame: The Game»™.

Deze sci-fi shooter doet me denken aan een vervlogen tijdperk dat kenmerkend was voor gamedesign na het millennium. Games zoals de eerste «Killzone», «Black» of - deep cut - «Binary Domain». Ik wil het verleden niet verheerlijken, maar dit soort eenvoud in een AAA-release is verfrissend. «Pragmata» weet precies wat het wil zijn en houdt zich consequent aan dat idee.

Het maakt me niet uit dat het verhaal niet veel voorstelt of dat de Metroidvania-elementen meer complexiteit suggereren dan er is. «Pragmata» is gewoon een videogame. Een heel goede.

Conclusie

Missie volbracht

Na de eerste gehackte robot vroeg ik me even af of het concept me echt tot het einde zou blijven boeien. Het spel neemt deze onzekerheid snel weg. "Pragmata" weet een balans te vinden tussen toegankelijk en uitdagend zonder ooit te struikelen. Het hacksysteem groeit met je mee, de gevechten blijven fris tot het einde en de beschutting zorgt ervoor dat vooruitgang nooit aanvoelt als werk. Terwijl Hugh en Diana op het scherm naar elkaar toe groeien, geef ik weinig om het dunne verhaal. Capcoms maanlanding is een succes.

Pro

• geweldig dubbel gevechtssysteem
• prachtig landschap
• Verkenning wordt beloond
• coole bazen ...

Contra

• ... maar te weinig van hen
• onopvallende soundtrack
• Voorspelbaar verhaal
• Actie is soms een beetje chaotisch

Game

Capcom Pragmata

PS5, DE, FR, IT

1

Rainer Etzweiler

Freelance Editor

rainer@rockstar.ch

Begin jaren 90 gaf mijn oudere broer me zijn NES met "The Legend of Zelda" en begon een obsessie die tot op de dag van vandaag voortduurt.

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren