'Wonder Man': Een liefdesverklaring aan het acteren, een middelvinger naar AI
Marvel wilde met 'Wonder Man' veel dingen anders aanpakken – stiller, persoonlijker en oprechter. Het resultaat is een van de beste series van de studio in jaren. En misschien is dat precies de reden waarom bijna niemand hem zal zien.
Geen zorgen: het volgende artikel bevat geen spoilers. Ik verklap je niet meer dan wat er al bekend is en in de trailers te zien is. Alle afleveringen van «Wonder Man» zijn al beschikbaar op Disney+.
Ik werd niet echt warm van een enkele trailer van «Wonder Man». Ze waren allemaal… oké? En Marvel was de laatste tijd vaak precies dat: oké. Gewoon oké. Daarbij komt de timing: onlangs nog heeft Seth Rogens «The Studio» Hollywood genietend ontleed en gevierd. Niets bleef ongemoeid, niemand bleef gespaard. Niet Charlize Theron. Niet Ron Howard. Ja, zelfs regielegende Martin Scorsese niet.
En nu komt «Wonder Man» met een soortgelijk idee.
Tegen deze achtergrond vreesde ik een afgezwakte wannabe-satire van het merk Disney. Vooral omdat ze zichzelf vooraf zelfs probeerden te rechtvaardigen: «Een superheldenserie voor iedereen die geen zin meer heeft in superhelden-slop», werd er in een trailer gezegd. Voor mij schreeuwde dat om meta zonder risico. Wie heeft daar nou zin in?
Mensen, wees niet zo bevooroordeeld als ik. Marvel is in lange tijd niet zo goed geweest. Sterker nog, ik vind «Wonder Man» niet alleen een van de beste dingen die Marvel ooit heeft geproduceerd, maar ook een van de meest oprechte – en precies daarom zal de serie het moeilijk krijgen.
Een andere blik op dezelfde machine
Het misschien wel belangrijkste verschil tussen «The Studio» en «Wonder Man» ligt in het perspectief. In Rogans luide voorhamer-satire kijken we van bovenaf naar hoe Hollywood functioneert: het gaat over studiobazen, producenten en marketingafdelingen die zichzelf in de ellende beslissen, verschuiven en calculeren. «Wonder Man» daarentegen kiest een eerder stil perspectief van onderaf.
Centraal staat Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II), een acteur die zijn superkrachten verbergt en al jaren probeert voet aan de grond te krijgen in Hollywood. Meestal zonder succes. Simon faalt namelijk niet door een gebrek aan talent, maar door zichzelf: hij overdenkt zelfs de simpelste rollen, stelt te veel vragen en wordt als moeilijk ervaren. Acteren is voor hem nu eenmaal niet alleen een carrière. Het is zijn passie. Zijn levensdoel.
Zijn roeping.
Bron: Marvel Studios / Disney
Op een dag lijkt het lot hem eindelijk gunstig gezind: wanneer er plotseling een onverwachte kans ontstaat, ontmoet hij ook nog de beruchte Trevor Slattery (Ben Kingsley), een oude rot in het vak. Trevor benadrukt graag dat hij nooit een terrorist is geweest – alleen iemand die er ooit een heeft gespeeld. Voor een echte terrorist. Tussen de twee ontwikkelt zich al snel een mentor-leerlingrelatie, en voor Simon gaan deuren open die voorheen gesloten leken.
Wat hij echter niet weet: zo toevallig was die ontmoeting niet…
Nabijheid in plaats van een pointe
Wat «Wonder Man» in de kern bij elkaar houdt, is geen hilarische uitvergroting van Hollywood zoals in «The Studio», en zeker geen superheldenfantasie die naadloos in het MCU zou passen. Het is de relatie tussen Simon en Trevor. Een vriendschap die langzaam vorm krijgt, voorzichtig tastend, zonder ironie als schild.
Juist Simon sluit je direct in je hart. Hij benadert Trevor met een mengeling van bewondering en kinderlijke openheid. Trevor op zijn beurt neemt de rol van vaderlijke mentor aan met de ervaring van een man die het vak kent. Hij legt uit, corrigeert en moedigt 'zijn' pupil aan. En juist in de soms wat al te pathetische gesprekken toont zich de kern van de serie: acteren wordt hier niet geromantiseerd, maar serieus genomen – als een ambacht dat mensen vormt en soms ook opbrandt.
Bron: Marvel Studios / Disney
Een mooie emotionele kern. Daarbij komt nog de spanning die tussen elke regel ligt. Beiden dragen een geheim met zich mee dat ze niet onthullen. Voor ons als kijkers is het duidelijk: deze nabijheid staat op een wankel fundament. Op een gegeven moment zal er iets kantelen. Vertrouwen zal op de proef worden gesteld. En toch – of juist daarom – voelt deze vriendschap echt aan.
Dat «Wonder Man» zich zo consequent op deze relatie concentreert, ondanks enkele satirische uithalen, is misschien wel de dapperste beslissing. Een daarvan is bijzonder mooi: uitgerekend een regisseur die als een karikatuur van Martin Scorsese overkomt, wil van een Marvel-superheldenfilm «echte» cinema maken – precies dat genre dat Scorsese ooit publiekelijk afkraakte.
Bron: Marvel Studios / Disney
Verder ziet de serie ervan af om elke scène met pointes te laden, zoals «The Studio» dat deed. In plaats daarvan laat ze nabijheid ontstaan, omdat ze erop vertrouwt dat precies dat voldoende is. Wie had dat ooit bij Marvel gedacht?
De paradox
De eigenlijke paradox van «Wonder Man» ligt niet in de serie zelf, maar in haar omgeving. Marvel heeft hier, daar ben ik van overtuigd, veel dingen goed gedaan. De terughoudendheid. De focus op personages. De weigering om elke observatie direct in een grap of een pointe te veranderen. Dat alles voelt bewust gekozen aan. Juist daarom oogt «Wonder Man» zo oprecht.
Bron: Marvel Studios / Disney
Tegelijkertijd is deze serie in een omgeving beland die getraind is op heel andere reflexen. «The Studio» bijvoorbeeld past perfect bij Apple TV: de serie is luid omdat ze van bovenaf vertelt. Ze kan het zich veroorloven om genadeloos te zijn omdat ze vanuit de directiekamer schiet en omdat ze de absurditeit van dit systeem persifleert, dat zich enerzijds definieert via prestige, auteurschap en duidelijke creatieve handtekeningen, maar anderzijds ook brutaal door geld wordt gedreven.
«Wonder Man» daarentegen vertelt over buitenstaanders. Dat betekent: een vergelijkbare hoge grapdichtheid zou als spot aanvoelen. Alsof je op mensen trapt die al aan het vechten zijn. Of dat past bij Disney+, een platform waarvan het Marvel-publiek jarenlang heeft geleerd bepaalde dingen te verwachten? Dingen als tempo, spektakel, herkenbaarheid en aansluiting?
Bron: Marvel Studios / Disney
Precies hier wordt het spannend en delicaat tegelijk. «Wonder Man» zal deze verwachtingen namelijk teleurstellen, omdat ze zich er niet eens naar probeert te schikken. Daarmee valt de serie tussen wal en schip: voor het klassieke Marvel-publiek wordt ze mogelijk te stil, te weinig eenduidig. Voor mensen die juist die rust waarderen, is ze misschien op de verkeerde plek en zal ze door de mazen van het net vallen.
Mijn vrees is daarom niet zozeer dat Marvel hier een verkeerde beslissing heeft genomen, maar dat men uit de reacties de verkeerde conclusies zou kunnen trekken. Mocht «Wonder Man» ondanks tot nu toe uitstekende recensies in de streamingcijfers achterblijven bij de verwachtingen, dan zou dat makkelijk als bewijs tegen ambitie kunnen worden gelezen.
Terwijl dat juist de verkeerde les zou zijn.
Geduld als bedrijfsmodel – werkt dat?
Dit spanningsveld doet me sterk denken aan «Andor». Ook daar had Disney+ plotseling een serie in het programma die radicaal afweek van wat velen met «Star Wars» associëren. Ze had geen sprookjesstructuur, nauwelijks nostalgie, weinig fanservice. In plaats daarvan politiek, machtsmechanismen, fascisme en verzet. Een volwassen, ongemakkelijke «Star Wars», die meer geïnteresseerd was in systemen dan in helden.
Ook bij «Andor» rees al vroeg de vraag naar de cijfers. Of deze serie haar publiek vindt. Of ambitie loont en of men bereid is een franchise ruimte te geven die niet direct beloont. Gelukkig is «Andor» met de tijd rondgegaan, werd ontdekt, besproken en aanbevolen. Maar die tweede golf kijkers kwam niet automatisch. Ze moest haar plek verdienen.
Precies daarom hoop ik dat «Wonder Man» niet de verkeerde graadmeter wordt. Dat men niet overhaast concludeert dat ambitieuzere, stillere Marvel-series in principe geen publiek hebben. Want deze serie laat zien dat Marvel wel degelijk anders kan. En het zou tragisch zijn als juist deze oprechtheid er uiteindelijk voor zou zorgen dat men zich weer nauwer vastklampt aan wat vermeend veilig werkt.
Bron: Marvel Studios / Disney
«Andor» heeft in ieder geval laten zien dat geduld beloond kan worden. De vraag is alleen of men het ook dit keer opbrengt.
Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
