Caroline Wahl: Hoe St. Moritz het decor werd voor haar vierde roman

Carmen Baumann

26-10-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Samara was tot nu toe alleen de beste vriendin van Ida uit 'Windkracht 17'. In '1999 meter boven zeeniveau' krijgt ze haar eigen verhaal – en belandt ze in St. Moritz, waar ze zich voordoet als fotografe. Caroline Wahl over moed, bedrog, de kunstscene in het Engadin en de vraag of boek nummer vijf volgend jaar al verschijnt.

Caroline Wahl is op leestournee door Duitsland en Zwitserland met haar vierde roman «1999 Meter über dem Meer». Een van de haltes is St. Moritz – een van de locaties in het boek.

Dit interview is een ingekorte versie van een openbaar podiumgesprek van dinsdag 20 oktober, dat ik in St. Moritz heb gemodereerd. Ik ken Caroline Wahl nu ongeveer een jaar. Tot augustus 2026 heb ik voor St. Moritz Tourismus AG gewerkt – de organisatie die Caroline Wahl heeft ondersteund bij het onderzoek voor haar roman. In het dankwoord van het boek word ik genoemd.

Je bent vandaag vanuit Zürich gekomen – Samara heeft ongeveer in dezelfde tijd van het jaar ongeveer dezelfde route afgelegd. Jouw hoofdpersoon krijgt bijna een hartaanval bij het zien van de bergen. Heb jij dat ook?
Caroline Wahl: Het is inderdaad overweldigend, vooral op de Julierpas – daar begrijp je ook hoe klein en nietig je zelf bent en hoe groot en overweldigend de wereld is. De zee en de bergen roepen bij mij allebei fascinatie op, maar de bergen vind ik qua effect nog beangstigender en indrukwekkender. En nu door het dorp lopen en al die plekken zien die een rol spelen in de roman, dat is een heel vreemd gevoel.

Van bijfiguur naar hoofdpersoon

Samara is de beste vriendin van Ida uit «Windstärke 17». Wanneer wist je dat Samara haar eigen verhaal zou krijgen?
Toen ik «Die Assistentin» af had, raakte ik even in paniek en dacht: «Verdomme, waarover moet ik nu schrijven?» Ik wilde immers snel met iets nieuws komen. En toen schreef ik eerst een drakenroman, daar was ik helemaal in verdiept en ik had een ontzettend goede tijd. Ik vertelde mijn ouders zelfs dat ik alleen met kerstavond zou komen, daarna moest ik direct terug naar Kiel om verder te schrijven. Ik stuurde de eerste dertig pagina's naar mijn redacteur en mijn agent. Zij vroegen toen of ik ook nog iets anders had. Dus dacht ik na of ik nog een ander idee had. En ik vind het idee leuk om steeds weer in die «22 Bahnen»-kosmos te duiken, te kijken hoe het met Tilda, Ida en de anderen gaat, en ook eens tijd door te brengen met een ander personage. Ik vroeg me af met wie ik op pad zou kunnen gaan, en Samara was direct aanwezig. In tegenstelling tot Tilda en Ida is zij eerder ingetogen, een aangepaste, ijverige studente, een zeer zorgzame vriendin en juist niet zo wild en roekeloos als Ida. En toen vroeg ik me af of het in haar ook broeit en of zij ook wil uitbreken.

In de titel van de 22-Bahnen-kosmos staat altijd een getal, en Samara's reis volgt een alliteratie: Bali, Berlijn, Bergen. Toeval of opzet?
Ik zou zeggen: Tilda is de schuldige. Tilda is immers wiskundige en houdt van getallen. En nu vind ik het gewoon mooi dat het zo in de rij staat en er in de titel altijd een getal staat.

De alliteratie heeft Samara zo in de hand gewerkt. Het begon op Bali en ik wist ook nog helemaal niet precies waar het heen zou gaan. Ik wist al wel dat haar eerste baan in Berlijn zou zijn, maar dat van St. Moritz wist ik helemaal niet. Maar ik wist dat ze de bergen in moest, omdat ze nog nooit in de bergen was geweest en de zee maar niks vindt. Dan moet ze op zijn minst de bergen eens bekijken! Ze belandt dan eerst in de Allgäu, maar dat vindt ze te provinciaals, en het gaat verder naar St. Moritz. Samara en ik delen deze fascinatie voor extreme plekken. En ik wilde er gewoon eens heen, wilde zien hoe het echt is. En ik was ontzettend blij dat ik dankzij Samara ook eens hierheen kon komen. We kenden St. Moritz allebei alleen uit tv-programma's.

Hoe St. Moritz in de roman kwam

Hoe kwam het dat St. Moritz een van de locaties – misschien wel de belangrijkste – in deze roman werd?
Ik heb in Berlijn ooit een galeriehouder leren kennen wiens vriendin in de kunstwereld van St. Moritz rondloopt en altijd met Kerst en Oud en Nieuw daarheen gaat. Ik heb hem toen een beetje uitgehoord over hoe het daar boven is. Dat zijn van die dingen die me in het dagelijks leven bezighouden, zonder dat ik direct denk om er een roman over te schrijven. En dan ben ik in de schrijfmodus en Fritzi [red.: de love interest van Samara] zegt dat hij een appartement in St. Moritz heeft, en zo is het gebeurd.

Hoe heb je je onderzoek aangepakt?
In het dagelijks leven speel ik mijn auteurskaart nooit uit. Ik ga niet naar een restaurant en zeg: «Hé, ik ben auteur, geef me een tafel» of iets dergelijks. Voor deze roman heb ik die kaart voor het eerst uitgespeeld en gemerkt: dat werkt eigenlijk heel goed! Ik heb het toeristenbureau aangeschreven en gezegd: ik schrijf een roman over jullie dorp. Kunnen jullie me dat laten zien? En zo heb ik plekken leren kennen die ik alleen waarschijnlijk nooit had gevonden, en verhalen gehoord die ik anders niet had vernomen. Zo heeft Samara ook mij moediger gemaakt. En sommige lezers komen na een lezing naar me toe en zeggen dat Samara hen ook moediger heeft gemaakt.

Fictie

1999 Meter über dem Meer

Duits, Hardcover, Caroline Wahl

1

Is je kijk op St. Moritz veranderd toen je hier was?
Die is totaal veranderd! Ik denk dat het twee dingen zijn: de natuur is gewoon overweldigend en waanzinnig mooi. Ook nu ziet het er weer compleet anders uit dan drie weken geleden, toen ik hier voor het laatst was. En het tweede zijn de mensen die hier wonen. Ik heb zoveel mensen leren kennen die de natuur weten te waarderen en er volop van genieten – en bijvoorbeeld in de lunchpauze gaan skiën! Eigenlijk wilde ik dat het echt een roadnovel zou worden en Samara de hele tijd onderweg zou zijn en dan naar Italië zou rijden. En toen was ik tijdens het schrijfproces hier – en we zijn allebei blijven hangen.

Oplichten om jezelf te vinden

Samara worstelt vooral in het begin met duistere gedachten. Lossen deze in de loop van het boek ook op doordat ze zich dan voordoet als iemand anders?
Ik denk dat ze in dat oplichten meer zichzelf vindt. Ze neemt haar eigen identiteit en verleden niet mee. Zo leert ze de depressie en de donkere wolken beter te beheersen. In het begin heeft ze geen oriëntatie en dat verandert dan in de bergen.

Ze infiltreert in de kunstscene en doet zich voor als fotografe. Hoe komt het dat de kunstwereld zo'n grote plek in de roman krijgt?
De kunstwereld is gewoon spannend en kunst op zich is toch oplichting, of niet? Je beweert dingen die je kwantitatief niet kunt verifiëren. Samara kan immers niet zeggen dat ze skiester is, dan valt ze snel door de mand. Ik wilde met deze roman ook niets beoordelen, niet de kunstscene, niet de mensen. Ik wil gewoon met Samara rondhangen en observeren.

Op de cover is een affiche te zien van de 2e Internationale Automobielweek uit 1930. Hoe heb je dat beeld gevonden?
Dat was het idee van mijn redacteur. Hij heeft veel affiniteit met kunst en affiches en we wisten direct: dit is het! En pas achteraf kwamen we erachter dat het de Berninapas laat zien, die in de roman ook een rol speelt. Dat was een absoluut 'full circle'-moment.

Terug in Zwitserland

Je hebt een jaar in Zürich gewoond en gewerkt. Hoe was die tijd?
Ik had destijds een echt rottijd in Zürich. Ik heb daar een jaar gewoond en als assistente bij een gerenommeerde uitgeverij gewerkt. In die tijd heb ik «22 Bahnen» geschreven. Ik wilde gewoon weg uit die stad en ben toen uit protest naar Rostock verhuisd, omdat ik altijd al eens aan de zee wilde wonen.

En vandaag?
De eerste jaren had ik ook lezingen in Zürich en het was altijd vervelend om weer terug te keren. De stad was op de een of andere manier te mooi, te rijk en deed me altijd aan dat jaar daar herinneren. Nu kantelt het echter, ik heb het afgesloten. En gisteren had ik een bijzonder moment: ik stond aan het meer en had zo'n gevoel dat ik hier wel eens zou kunnen wonen.

De drakenroman en het vijfde boek

Je bent momenteel op leestournee. Schrijf je ook tijdens deze tijd?
Ja, ik probeer altijd te schrijven. 's Ochtends in de hotellobby of in de ontbijtzaal ga ik graag zitten en duik ik in het verhaal. Dat is voor een deel als thuiskomen. Als een project is afgerond, dan heb ik direct het volgende nodig, anders is er zo'n leegte.

Je had in het begin een drakenroman genoemd. Komt die er ooit nog...
Ik zeg al ja voordat je de vraag hebt afgemaakt. Die moet er komen, toch?

Absoluut! Je hebt sinds je debuut «22 Bahnen» elk jaar een boek gepubliceerd. De grote vraag: is er volgend jaar al het vijfde boek?
Ik ben er nog over aan het nadenken. De mensen lijken ook boos te zijn dat ik zo snel met nieuw werk kom. Toen dacht ik: dan kan ik mezelf ook wel eens meer tijd gunnen – en kijken of ze daar gelukkiger van worden.

Kun je al iets verklappen over het volgende boek?
Ik heb me voor het eerst aan een mannelijk perspectief gewaagd. Het is een roman met meerdere perspectieven. Daar houd ik sowieso van, als perspectieven zo in elkaar grijpen en wordt getoond hoe vergelijkbaar of verschillend dingen worden waargenomen. Daar ben ik nu mee aan het spelen en het is ontzettend leuk!

Carmen Baumann

Senior Editor

Carmen.Baumann@digitecgalaxus.ch

Gepassioneerde lezer en luide lacher. Een boek mag nooit ontbreken in mijn tas, en ja, altijd een fysiek exemplaar. Van Taylor Jenkins Reid tot Kristin Hannah, van biografieën tot sciencefiction en fantasy: als de wereld van boeken je interesseert, dan ben je hier aan het juiste adres. meer

---

Achtergrond

Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.

Alles tonen