«Denshattack!» getest: «Tony Hawk» met treinen – en helemaal te gek
«Denshattack!» is zo gek dat het alleen in Japan kan spelen: dit trein-trickshot-racegame is bonte, helemaal gek en zit vol verrassingen.
«Denshattack!» is een mix van platformgame, actiegame en racegame met treinen, die zich afspeelt in het bonte Japan. Het spel overtuigt met zijn eigenzinnige humor, bijzondere personages en een van de beste soundtracks van het jaar.
Een trein met skateboardtrucs
Mijn reis begint in Kyushu, waar ik als rebelse tiener met mijn trein ramen bezorg die mijn familie heeft gekookt. Daarbij stop ik niet lang en ga ik ook niet het huis van mijn klanten binnen: «Denshattack!» speelt zich volledig af op mijn stoel als machinist.
Met de knoppen van de PlayStation 5-controller geef ik gas, rem ik en spring ik met mijn voertuig op en neer. De oude rails in mijn thuisstad laten weinig vrijheid toe, wat een zegen is om de eerste trucs onder de knie te krijgen. Net als in elke racegame zijn bochten mijn beste vrienden, zodra ik het driften onder de knie heb. Obstakels en explosies spring ik elegant over en als ik eenmaal in de lucht ben, maak ik meteen een draai.
Bron: Fireshine Games
Met een kickflip spring ik snel op de aangrenzende rail om een afslag te nemen en over een enorme afgrond te vliegen. Nauwelijks geland, leer ik alweer de volgende truc en spring ik tegen een muur om daar verder te rijden. Zwaartekracht is een fysisch concept dat in «Denshattack!» geen grote rol speelt.
Als ik coole trucs achter elkaar doe, schiet mijn combo-meter omhoog en levert dat me veel punten op, waarmee ik het level afsluit. Na een paar uur spelen is alleen de finish halen niet meer genoeg. Soms moet ik een bepaald aantal punten halen, bepaalde trucs laten zien of andere uitdagingen overwinnen. In het begin rijd ik nog alleen, maar later kom ik tegenstanders tegen op mijn spoor die ik moet verslaan.
Bron: Fireshine Games
Actievolle baasgevechten
De baasgevechten verlopen meestal volgens een vast stramien. Eerst moet ik door middel van treinraces in het district bewijzen dat ik de baas waard ben. De eerste fase van het eindgevecht voer ik uit tegen zwakke bemanningsleden, terwijl hun baas in eerste instantie buiten bereik blijft. Ik laat het kanonnenvoer door gerichte sprongen en gedurfde stoten ontsporen om bij het hoofd van de bende te komen.
Terwijl de eerste levels nog uit simpele races bestaan, worden de baasgevechten in de loop van het spel steeds uitgebreider. Soms veranderen de treinen van de tegenstander in gigantische mechs en verandert de trick-gameplay in een lastige platformgame. Nu is het zaak om uit te wijken en te wachten tot de XXL-aanvalsreeks voorbij is, zodat ik gas kan geven.
Als ik dichtbij genoeg ben, kan ik punten scoren met sprongen en trucs. Soms rijd ik met mijn trein op een reuzenrad dat zich losrukt uit zijn verankering en met mij door het water vaart, op andere plekken speel ik buschauffeur voor voorbijgangers.
«Denshattack!» is net zo veelzijdig als het klinkt. Voor nog meer afwisseling kan ik mijn trein personaliseren. De keuze aan ontwerpmogelijkheden is echter erg beperkt. Er zijn verschillende treintypes en kant-en-klare stickers, patronen en kleurencombinaties. De afzonderlijke elementen kan ik echter niet vrij op de trein plaatsen.
Bron: Fireshine Games
Geen spel zonder verzamelobjecten
In elke race kan ik videobeelden, foto’s en andere voorwerpen verzamelen. Als ik alle verborgen items vind, verschijnen ze als herinneringen in mijn fotoalbum, dat is opgezet als een tijdschrift. Hier zie ik meteen welk materiaal ik nog mis en in welk deel ik het kan vinden om het album compleet te maken.
Elk level kun je zo vaak als je wilt herhalen, op jacht naar items en de highscore. Omdat de meeste circuits na verloop van tijd verschillende routes met uiteenlopende uitdagingen bieden, is de herspeelbaarheid enorm hoog. En als ik een level niet leuk vind, ga ik na het voltooien direct verder in het verhaal.
Bron: Fireshine Games
Een diepgaand verhaal, verpakt in kleurrijke trekjes
Het verhaal van «Denshattack!» is humoristisch geschreven en sluit goed aan bij de razendsnelle gameplay. Na een ramp brengen bevoorrechte mensen hun leven door onder afgesloten koepels met frisse lucht en merken ze nauwelijks iets van de buitenwereld. Daar is alles in orde, in tegenstelling tot de gebieden buiten deze muren. De bewoners leven in een verwoeste omgeving en vechten op vervallen spoorrails om te overleven. Dat is allemaal de schuld van het kwaadaardige Miraido-concern, dat ik een halt wil toeroepen.
«Denshattack!» is geen Shakespeare, maar wel een interessant geschreven verhaal over buitenbeentjes en een tweeklassensamenleving dat je aan het denken zet. Het verhaal komt nooit zwaar of tragisch over. Daar zorgt de knalgekleurde mangastijl met rijke kleuren en gedetailleerde afbeeldingen wel voor.
Daarbij hoort een fantastische soundtrack, die zorgt voor een meeslepende geluidsachtergrond, variërend van elektronische nummers met pakkende beats tot J-pop-nummers. De eerste levels zijn muzikaal nog relatief rustig, maar later hoor je popnummers die gegarandeerd in je hoofd blijven hangen. De soundtrack is afwisselend en past perfect bij de verschillende gebieden en de vijandige treinbestuurders in het spel.
Zo groeit mijn eigen treincrew
Bij de gevechten gaat het er niet om mijn vijanden met de trein te verwonden. De focus ligt erop om te voorkomen dat ze trucs uitvoeren en zelf zoveel mogelijk punten te scoren. Als ik de baas van een bende heb verslagen, wordt mijn eigenzinnige groep uitgebreid met nieuwe personages. Vanaf dat moment maken ze deel uit van de grappig geschreven, maar helaas niet ingesproken tussenfilmpjes. Alternatieve bestuurders of machinisten krijg ik hierdoor niet.
Elke bende waartegen ik vecht in «Denshattack!» heeft zijn eigen stijl. Van de donkere underground-look tot de bonte gyaru-stijl: er zijn veel substijlen vertegenwoordigd. Het lijkt erop dat de ontwikkelaar «, Undercoders», zich heeft laten inspireren door de streetstyle-hotspot Takeshita Dori in Harajuku.
Bron: Fireshine Games
«Denshattack!» komt op 15 juli 2026 uit voor PlayStation 5, Xbox Series X/S, Nintendo Switch 2 en pc. Ik heb het spel voor testdoeleinden van Fireshine Games voor de PS5 gekregen.
Conclusie
De Hypetrain rijdt door Japan
Ik weet niet wat ik van «Denshattack!» had verwacht. Maar deze gekke trip zeker niet!
«Denshattack!» biedt een ongelooflijke mix van locaties en ideeën. Ik vecht tegen mechs, trotseer de zwaartekracht en baan me een weg door Kabuki-theaterstukken alsof ik nooit iets anders heb gedaan. De game zit boordevol Japanse popcultuur, felle kleuren en waanzinnige actie. ‘Meer is meer’, lijkt het motto te zijn, en dat pakt helemaal goed uit.
De moeilijkheidsgraad loopt op een prettige manier op, maar langere spelpauzes zijn niet aan te raden. Ik had graag meer aanpassingsmogelijkheden voor de trein gehad en een (Duitse) nasynchronisatie, maar dat is dan ook het enige minpuntje. ‘Denshattack!’ spreekt met zijn gameplay zeker niet het grote publiek aan, maar wie zin heeft in gekke platform-race-actie in Japan, moet hier zeker eens naar kijken.
Als kind had ik geen Gameboy of Super Nintendo. Daarom kwam ik pas op mijn vijftiende in de wereld van het gamen terecht. Sindsdien probeer ik op alle mogelijke manieren de verloren tijd in te halen. Maar als ik kijk naar het toenemende aantal spelreleases per jaar, lijkt de hele industrie tegen me samen te spannen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
