«Mina the Hollower» is mijn indie-game van het jaar
Als je «Shovel Knight» leuk vond, zul je «Mina the Hollower» geweldig vinden. Dit meesterlijk vormgegeven actie-avontuur blinkt uit door een slim dungeonontwerp, een goed doordacht vechtsysteem en een charmante retro-look.
Graven, opduiken, toeslaan, ontwijken – en dan weer van voren af aan. Ik heb nog maar net een lastige platformpassage overwonnen, of er staat alweer een gigantische muis met een knuppel in de weg. Met mijn laatste krachten versla ik hem, om seconden later in een muizenval te lopen – en te sterven. Alweer.
«Mina the Hollower» gunt me geen pauze, en dat is precies wat het zo leuk maakt.
Bron: Yacht Club Games
Een muis, een missie – en weinig meer
Mina, de muis waar de titel naar verwijst, is een verkenner en uitvinder. Haar «Spark Generators» voorzien het eiland Tenebrous van energie – totdat Thorne, de voormalige bewaker van haar beschermheer Baron Lionel, de generatoren saboteert. Een simpele, maar aantrekkelijke uitgangspositie.
Bron: Yacht Club Games
Maar het verhaal blijft vaag. Mina zegt bijna niks, en de verhaallijn verdwijnt zo ver naar de achtergrond dat ze bijna onzichtbaar wordt. Jammer, want de start wekt wel interesse in het personage. Gelukkig geven de bijfiguren in Ossex, de centrale stad, de wereld genoeg persoonlijkheid om het zwakke plot te compenseren.
Bron: Yacht Club Games
Hun opmerkingen zijn grappig, bijvoorbeeld als ik jongens hun geïmproviseerde bal-blikje wegschop. Hun tips zijn nuttig, zoals de tip van een gekko om de ladder van de gorillaverkoper te stelen. En hun sidequests wekken mijn nieuwsgierigheid – zoals het verhaal van een kikker die in een vat woont en terug wil naar zijn band.
Maar de verhaallijn is niet de reden waarom ik blijf spelen.
Ossex: een stad vol geheimen
Ossex is het startpunt van alle avonturen. Hier rust ik Mina uit, koop ik upgrades en ontdek ik verborgen hoekjes die vaak voor verrassingen zorgen. De stad groeit met me mee, en het tempo waarin ik haar mogelijkheden benut, blijft altijd bevredigend.
Bron: Yacht Club Games
Buiten de stadsmuren sta ik er helemaal alleen voor. De tegenstanders worden agressiever, de omgevingen complexer. Daarbij volgt het spel een duidelijk principe: alles wat visueel opvalt, heeft een functie. Een andere textuur kan een vernietigbare muur zijn, een ongewoon patroon, een verborgen pad. De minimalistische Game Boy Color-esthetiek brengt deze aanwijzingen verbazingwekkend duidelijk over – meestal tenminste.
Er blijft één klein puntje van kritiek: in het begin is het lastig om je weg te vinden in de graphics. Ik val vaak omdat ik niet zie waar ik naartoe kan springen. Maar dat gaat vanzelf zodra ik het ontwerp onder de knie heb.
Graven als belangrijkste mechanisme
Mina’s belangrijkste vaardigheid is graven. Daarmee ontwijk ik aanvallen, overwin ik obstakels en open ik nieuwe wegen. Bij het boven komen springt Mina verder – een simpele truc die een centraal element blijkt te zijn.
Bron: Yacht Club Games
De kerkers lijken in eerste instantie lineair, maar dat is bedrieglijk. Verborgen afslagen, lastige platformpassages en puzzels die creatief gebruikmaken van de groeven, maken van elke ruimte een uitdaging. Giftige moerassen, krappe doolhoven vol vallen, surrealistische onderwerelden – elk gebied voelt uniek aan en daagt me op een andere manier uit.
Wat vooral indruk op me maakt, is dat er geen gedetailleerde kaart is. Alleen een ruwe wereldkaart die ik moet kopen. De rest onthoud ik uit mijn hoofd. Dat klinkt frustrerend, maar het is juist het tegenovergestelde: omdat ik de wereld mentaal in kaart breng, leer ik hem echt kennen. Als ik na wat omwegen ineens begrijp hoe alles in elkaar zit, is dat een succeservaring die geen enkele tutorial kan vervangen.
Vechten, sterven, beter worden
Het vechtsysteem is simpel, maar diepgaand. In het begin kies ik een van de drie wapens, later speel ik er meer vrij. Elk wapen speelt anders en kan worden geüpgraded, waardoor het nieuwe mogelijkheden biedt. Een schild parereert bijvoorbeeld aanvallen, maar kan na een upgrade ook worden gegooid.
Bron: Yacht Club Games
Gewone tegenstanders dagen me uit, vooral in groepen. Maar de baasgevechten zijn het hoogtepunt: ze bestaan uit meerdere fasen, met wisselende aanvalspatronen die precisie en timing vereisen – zelfs voor genezingspauzes, die ik tijdens het gevecht moet zien te verdienen.
Ik herinner me vooral de baas in het gedeelte Septemberburg – een gebied dat is geïnspireerd op Halloween. Hier achtervolgt de Carving Man me op zijn best in Mr. X-stijl, à la «Resident Evil 2» door meerdere schermen heen. Ik kan hem voorlopig niet bevechten en moet vluchten. Dat zorgt voor stress en ik merk dat ik nog lang niet de mechanica van het spel onder de knie heb.
Bij checkpoints kun je van wapen en uitrusting wisselen. Hier sla ik ook mijn botten op, de valuta van het spel. Daarmee koop ik niet alleen wapens, maar verbeter ik ook mijn status op het gebied van aanval, verdediging en secundaire wapens. Als ik sterf zonder beschermingsmiddelen, raak ik alles kwijt. Dat dwingt me om constant af te wegen: nu uitgeven of verder verzamelen? Een level omhoog of een nieuw item? Dit simpele systeem houdt me altijd scherp.
Bron: Yacht Club Games
Retro-charme met kleine minpuntjes
Visueel is «Mina the Hollower» een eerbetoon aan de Game Boy Color – en toch meer dan dat. De pixelgrafiek is gedetailleerd, de animaties vloeiend, het artdesign klopt. Elk gebied heeft een eigen sfeer, die terug te zien is in het kleurenpalet, de muziek en het ontwerp van de vijanden.
Nox’s Bayou is bijvoorbeeld een uiterwaard waar ik moet oppassen voor dieper water. Op de besneeuwde Coltrane Peak heb ik te kampen met ijzige oppervlakken. In de angstaanjagende Queensbury Crypt sturen stekels me meer dan eens naar het hiernamaals.
De soundtrack stuwt het spel voort, vooral in de baasgevechten. De muziek escaleert met de situatie en motiveert me om het opnieuw te proberen als ik faal.
Bron: Yacht Club Games
Standaard moeilijk, maar aanpasbaar
Mocht het nog niet duidelijk zijn: «Mina the Hollower» is ontzettend moeilijk. Vooral het begin is een hele uitdaging. Maar zodra ik de mechanica begrijp en Mina een paar levels hoger is, gaat het allemaal een stuk makkelijker.
Bron: Yacht Club Games
Voor iedereen die het graag wat makkelijker – of juist moeilijker – heeft, biedt de game diverse modifiers. Zo kan ik bijvoorbeeld de schade die ik oploop verhogen of verlagen. Opties die de game makkelijker maken, zorgen er echter voor dat je geen achievements haalt, wat jammer is.
Conclusie
Een indie-meesterwerk
Met «Shovel Knight» heeft Yacht Club Games de lat hoog gelegd voor retro-platformgames. Met «Mina the Hollower» overtreffen ze zichzelf. Het dungeonontwerp daagt je uit en beloont je, het graafsysteem biedt steeds weer nieuwe mogelijkheden en het voortgangssysteem houdt me constant geboeid.
Alleen het verhaal blijft achter bij zijn potentieel. Mina als zwijgzame heldin werkt goed in de gameplay, maar ik had haar graag beter leren kennen. En wie geen ervaring heeft met veeleisende actieplatformers, zal hier tegen zijn grenzen aanlopen – het spel neemt geen blad voor de mond.
Voor alle anderen: «Mina the Hollower» is een must-have.
Pro
- briljant dungeon- en wereldontwerp
- een creatief, diepgaand bewegingssysteem
- afwisselende, eerlijke baasgevechten
- een authentieke retro-look
Contra
- saai verhaal
- af en toe wat visuele onduidelijkheden
Technologie en maatschappij fascineren me. Beide combineren en vanuit verschillende perspectieven observeren is mijn passie.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
