Review

"Finding Polka": Het speelbare zoekboek is een schot in de roos

12-8-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Zelden heeft de artstyle van een game me zo enthousiast gemaakt als die van "Finding Polka". Qua gameplay biedt de game weinig, maar het zit boordevol geweldige ideeën.

Wat ziet dat er gaaf uit! Vanaf de eerste scène boeit "Finding Polka" me aan het scherm. Ik zie hoe Friendy met haar teckel Jazz in het park speelt. Ze ontmoeten de titulaire Franse bulldog Polka – de pijnlijk gemiste jeugdhond van Friendy. Er ontstaat een wilde achtervolging à la "Waar is Wally?" door de stad, een mollentunnel of de buik van een walvis. Dit alles in de geweldige balpenstijl van solo-ontwikkelaar Shinnosuke Kumazawa en zonder woorden. Hij heeft alles zelf met de hand getekend en tot leven gebracht in de game-engine Unity. Eenvoudige, niet altijd perfecte lijnen en een geniaal sounddesign van Uchida toveren tweeënhalf uur lang een constante glimlach op mijn gezicht.

Maar niet alleen de artstyle overtuigt me: de game is een bron van creatieve ideeën. Bijvoorbeeld wanneer ik me door een irrigatiedrone over het veld van een antropomorfe slang laat rijden. Of wanneer ik met mijn paraplu de diepte in glijd, daarbij muzieknoten verzamel en zo skeletten aan het dansen krijg. Dan vergeet ik tussendoor bijna dat ik een walking simulator speel.

Wemelen in plaats van rennen

Mijn taak is duidelijk, ik wil Polka vinden. Net als Friendy vraag ik me af: is dit echt de jeugdhond of alleen een dubbelganger? Waarom rent dat beest altijd van me weg? En waarom in hemelsnaam wordt de dog door mollen ontvoerd?

Om de viervoeter te vinden, heb ik alleen de analoge stick van mijn controller en één knop nodig – hoewel het ook met het D-pad zou kunnen, aangezien Friendy sowieso maar in acht richtingen kan bewegen. Met de knop spreek ik mensen aan, raap ik voorwerpen op of voer ik speciale acties uit, bijvoorbeeld bij minigames. Meestal verken ik de omgeving vanuit een isometrisch perspectief. Op enkele plaatsen schakelt het spel over naar een sidescroller. Dit is een bewuste breuk die goed aanvoelt. Het spel begint al als sidescroller en introduceert het verhaal zo filmischer dan het isometrische perspectief zou kunnen. Op de maan wordt het gevoel van lage zwaartekracht als sidescroller beter overgebracht.

Over het algemeen is de gameplay erg simpel. Zelfs een vijfjarig kind zou het spel kunnen spelen. Wat zeker positief is, omdat het zo door alle bevolkingsgroepen gespeeld kan worden. Kumazawa heeft zich bij de ontwikkeling overigens ook laten adviseren door zijn kinderen als playtesters en hun feedback in het uiteindelijke spel verwerkt.

Verdwalen met plezier

In het eerste deel erger ik me er nog aan dat ik niet alles vrij kan verkennen. Overal staan obstakels zoals afzettingen, mensen of een giraffe in de weg. Na verloop van tijd merk ik: ik kom overal, gewoon via omwegen. Het verkennen staat centraal in de gameplay. Dat is ontzettend leuk, ik zou urenlang kunnen verdwalen in de details. Kumazawa zou zo'n 400 pagina's vol met personen, voorwerpen of gebouwen met een balpen hebben getekend. Daarbij valt me ook de volgende parel op:

Bizarre quests en minigames

Tijdens het verkennen ontmoet ik vraatzuchtige katten, wanhopige geliefden of gevallen sterren die hulp nodig hebben. Meestal kan ik simpele fetch-quests voor ze uitvoeren, die echter fris aanvoelen door de zoekboekstijl. Sommige zijn eenvoudig. Bij een van de eerste moet ik een dorstige – ik ben geneigd alcoholist te zeggen, omdat hij dronken in de goot ligt – een drankje brengen. Dat bevindt zich in de aangrenzende achtertuin. Bij de mieren voor de miereneters echter, die hun voedsel blijkbaar liever laten bezorgen, moet ik al beter kijken. Wie van zoekboeken houdt, zal veel plezier beleven aan "Finding Polka" en daarbij allerlei bizarre dingen ontdekken. De meeste van deze quests zijn vrijwillig, andere essentieel om verder te komen.

Tussendoor zijn er minigames. Ook hier zijn sommige vrijwillig, andere verplicht. Tot de laatste behoort bijvoorbeeld een adaptatie van "Space Invaders", wanneer Friendy en Jazz Polka naar de maan volgen. Vrijwillig is een minigame waarbij ik blindelings een meloen moet hakken. Dat zorgt voor afwisseling en is leuk.

Conclusie

Een spel om je over te verwonderen, niet om te winnen

Na twee en een half uur zit ik met een brede glimlach voor het scherm - en ik wou dat het verder ging. "Finding Polka" laat zien dat een spel niet ingewikkeld hoeft te zijn om te boeien. Een analoge stick, een knop en een tekenaar met grenzeloze fantasie zijn voldoende. Spelenderwijs blijft veel eenvoudig, bijna minimalistisch. Wie op zoek is naar lastige puzzels of uitdagende gameplay, zal hier teleurgesteld zijn. Maar daar gaat het niet om: Kumazawa heeft met zijn balpen een wereld gecreëerd waarin ik urenlang kan verdwalen, zonder dat verveling optreedt. Elke hoek, elke pagina van dit getekende universum barst van de details, humor en passie. "Finding Polka" speel je niet om te winnen, maar om je te verwonderen. En precies daarom heeft het een vaste plek in mijn hart veroverd.

Pro