Meer dan 60 games gespeeld: dit zijn onze hoogtepunten van Gamescom 2026
We hebben meer dan 60 games uitgeprobeerd op de Gamescom. Hier zijn onze hoogtepunten.
Op de omslagfoto van links naar rechts: «Metro 2039», «Tides of Annihilation», «1001 Threads of Mizan», «Neo Berlin».
We zijn terug van de Gamescom. In Keulen hebben we ons weer door een schier ongelooflijk aantal games geworsteld. Hier vind je onze (voorlopige) hoogtepunten.
Domagoj's hoogtepunten
Bron: Domagoj Belancic
«Nintendo Switch Sports Resort»
«Nintendo Switch Sports Resort» belooft nu al een veel uitgebreidere en betere game te worden dan de magere voorganger «Nintendo Switch Sports» (2022). De titel vormt een geslaagd totaalpakket dat nostalgische Wii-gameplay combineert met frisse ideeën.
Bron: Nintendo
Samen met redactiecollega Kevin test ik op de Gamescom verschillende sporten – waaronder een potje bowlen met 100 pins. Mijn spiergeheugen wordt direct geactiveerd en ik voel me alsof ik in 2006 met de goede oude Wii-afstandsbediening aan het zwaaien ben. Andere sporten uit eerdere «Sports»-delen beloven een vergelijkbare nostalgische spelervaring: boksen, tafeltennis, tennis, boogschieten, volleybal, golf, propellervliegtuig en basketbal. Heerlijk.
Bron: Nintendo
Ook de nieuwe sporten zijn aantrekkelijk: waterscooter, skateboarden en duimworstelen. Tegen Kevin probeer ik me in die laatste discipline. We houden de Joy-Con-2-controllers verticaal en bewegen onze virtuele duimen met bewegingsbesturing heen en weer en proberen de duim van de tegenstander naar beneden te drukken.
Bron: Nintendo
Het geldt: hoog risico, hoge beloning. Als ik mijn duim laat zakken, laadt hij op en wordt hij groter. Daarmee kan ik Kevins duim makkelijker naar beneden drukken – maar tijdens de oplaadfase kan hij me ook makkelijker pakken. Als Kevin me heeft neergehaald, probeer ik me te bevrijden door wild met de Joy-Con te zwaaien. Dat gaat flink in de armen zitten – en is verdomd leuk.
Wanneer: 22 oktober
Platformen: Switch 2
«Ace Combat 8»
Phil heeft de vliegtuiggame van Bandai Namco al in mei gespeeld. Op de Gamescom kon ik het niet laten om zelf de handen uit de mouwen te steken en een paar jets uit de lucht te schieten.
Ik kan Phil bijvallen – «Ace Combat 8» heeft de mooiste gamewolken aller tijden. Het voelt onbeschrijfelijk cool om door de volumetrische wolkenformaties te vliegen terwijl regendruppels mijn zicht steeds meer belemmeren. Qua gameplay voel ik me als fan van de voorganger direct thuis. Grote vernieuwingen merk ik in de gespeelde Gamescom-missie niet. Maar dat is oké – ik wil gewoon meer «Ace Combat». En precies dat krijg ik hier.
Bron: Bandai Namco
Wanneer: 2 oktober
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
«Silent Hill: Townfall»
Konami verblijdt «Silent Hill»-fans en liefhebbers van het horrorgenre in september met een bijzonder lekkernij. De spin-off «Silent Hill: Townfall» komt niet van het Japanse bedrijf zelf, maar is ontwikkeld door de Schotse indiestudio Screenburn (voorheen bekend als No Code).
Het resultaat van dit experiment blaast me op de Gamescom omver. Ik ben enthousiast over de beklemmende sfeer die de kleine studio op het scherm tovert. De game gooit me aan het begin in het diepe – letterlijk. De protagonist Simon Ordell wordt gedesoriënteerd wakker in de Schotse zee en klimt met zijn laatste krachten op een reddende steiger. Hij bevindt zich in een mysterieus, uitgestorven stadje vol mist.
Waarom ben ik hier? Wat is er met de bewoners gebeurd? En wat zijn dat voor lelijke monsters die door de steegjes sluipen? Simon heeft net zo min een idee als ik – samen vechten we ons door de beklemmende mist en zoeken we naar antwoorden.
Bron: Konami
Simon is geen superheld – directe confrontaties met vijanden moet ik vermijden. Met een mobiel tv-toestel (de game speelt zich af in 1996) zie ik de groteske monsters door muren heen en kan ik ze zo uit de weg gaan.
Ik vind het leuk hoe de game met mijn verwachtingen speelt – af en toe word ik door het spel gevraagd of ik een deur nu echt wil openen. Ja. Heel zeker? Verdomme, spel, waarom vraag je zo verdacht? Wat wacht me achter de deur? Aaargh!
Bron: Konami
Grafisch is de game een bom. Gepresenteerd in een cinematografisch 21:9-formaat, oogt de sfeervol verlichte Schotse havenstad vanuit het eerstepersoonsperspectief vaak fotorealistisch. Ik kijk als een gek uit naar de release en schijt nu al in mijn broek.
Bron: Konami
Wanneer: 24 september
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
«Persona 4 Revival»
Ik ben een sukkel. Ik hou van JRPG's en heb nog nooit een «Persona»-game gespeeld. Ook niet nadat ik «Metaphor: ReFantazio» van dezelfde ontwikkelaarsstudio letterlijk heb verslonden. Mijn kennislacune zal ik in 2027 met «Persona 4 Revival» dichten – dat heb ik mezelf na mijn speelsessie op de Gamescom vast voorgenomen.
Atlus heeft de PS2-klassieker voor moderne platformen volledig vernieuwd. Een vanaf de grond opnieuw ontworpen grafische stijl, gemoderniseerde bedieningselementen, nieuwe muziek, nieuwe voice-overs, herziene kerkers en een opgefrist gevechtssysteem. Ik neem de rol aan van een scholier die in een griezelig stadje een reeks bizarre moorden en het bovennatuurlijke «Midnight Channel» onderzoekt – een mysterieus tv-fenomeen dat op regenachtige nachten duistere geheimen over de bewoners onthult.
Bron: Sega
Ik heb ongeveer een uur gespeeld en daarbij talloze monsters in turn-based gevechten in elkaar geslagen, een kerker verkend en een inkijkje gekregen in het vermoeiende schoolleven. Ik wil meer. Nu meteen.
«Persona»-fans en vrienden van goede JRPG-kost moeten de titel absoluut noteren – ook als je, net als ik, tot nu toe nog niet in de bizarre «Persona»-wereld bent gedoken. Volgens Sega is het namelijk het «perfecte instappunt voor nieuwkomers».
Bron: Sega
Wanneer: 18 februari 2027
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
«Tides of Annihilation»
Chinese ontwikkelaarsstudio's zijn momenteel erg ijverig. Op de Gamescom Opening Night Live wemelde het van de topgames uit het Rijk van het Midden. Eén daarvan was «Tides Annihilation» van Eclipse Now Games. De actie-adventure is geïnspireerd op de geschiedenis van de Arthur-legende en speelt zich af in een post-apocalyptisch Londen vol bizarre monsters uit het hiernamaals.
Bron: Eclipse Glow Games
In de demo vecht ik me in de rol van Gwendolyn – een van de weinige overlevenden in de stad – door het Museum of London. Het snelle en spectaculair geënsceneerde gevechtssysteem is echt gaaf. Het bijzondere: in mijn loadout kan ik de Ridders van de Ronde Tafel (of beter gezegd hun geesten) uitrusten, die dan aan mijn zijde de strijd aangaan. In de demo wissel ik tussen twee vooraf gedefinieerde ridderteams. In het uiteindelijke spel zal ik mijn eigen duo's uit in totaal twaalf riddergeesten samenstellen.
De geesten verschijnen wanneer ik speciale aanvallen uitvoer en verdwijnen na gedane arbeid weer in het nirvana. Hun vaardigheden variëren. Met een geest bevries ik vijanden voor korte tijd, andere geesten geven me defensieve voordelen en weer anderen slaan met absurd grote wapens aan mijn zijde mee. De geestvaardigheden gebruik ik ook buiten het gevecht. Zo verschuift een bijzonder krachtige reus zware kisten of tilt hij ze op, zodat ik op hoger gelegen platforms kom.
Bron: Eclipse Glow Games
Hoe verder ik in het museum doordring, hoe meer gehyped ik word. Ik hou van dit verwoeste Londen met ridders en geesten. Het hoogtepunt van de demo vind ik uiteindelijk in de Egyptische tentoonstelling van het museum. Daar word ik plotseling vanuit het apocalyptische Londen geteleporteerd naar een woestijnlandschap, waarin ik het opneem tegen de god van de dood, Anubis. What the fuck? Dat had ik niet verwacht.
Bron: Eclipse Glow Games
Ik ben benieuwd welke andere mythologieën in het uiteindelijke spel nog zullen opduiken. Ook verheug ik me op de al geteasede baasgevechten tegen gigantische eindbazen à la «God of War», die ik in de demo nog niet heb gezien. Ik ben er zeker van – «Tides of Annihilation» wordt een wilde rit.
Wanneer: 2027
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
Philipp's hoogtepunten
Bron: Philipp Rüegg
«The Witcher 3: Songs of the Past»
De witharige brombeer is terug: in een hands-off sessie mocht ik Geralt een uur lang begeleiden op zijn nieuwe avontuur. De verrassende derde DLC «Songs of the Past» stuurt de hekser naar Letten. In de nieuwe regio wacht hem een verhaal waarin zijn goede vriend en muzikant Dandeleon weer eens vermist wordt. Samen met diens nichtje gaat het naar een betoverd bos vol plantenmonsters, waarvan Geralt alleen met geweld hun geheimen kan ontfutselen.
Bron: CD Projekt Red
Op het avontuur komen de nieuwe gevechtsanimaties en vooral de bloedige finishers aan bod, die ook deel uitmaken van de komende remaster (die is overigens gratis!). Juist in combinatie met het kettingwapen – ook nieuw – ogen de gevechten afwisselender. Zo rukt Geralt daarmee schilden weg bij vijanden of trekt hij ze naar zich toe om ze vervolgens een kopje kleiner te maken.
Bij de overdreven finishers klinkt instemmend gelach onder de aanwezige media-mensen.
Bron: CD Projekt Red
Ook al zie ik de game zijn leeftijd duidelijk aan, vooral bij de gezichten, de wereld en de vertelwijze blazen me nog steeds omver. «Songs of the Past» belooft een volgend meeslepend hoofdstuk in het leven van de hekser te worden, dat ik gegarandeerd zal verslinden.
Wanneer: 2027
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, Switch 2, PC
«Neo Berlin»
De muur is terug: dit keer echter niet om Oost- van West-Berlijn te scheiden. In deze futuristische actiethriller vormt hij de grens tussen de in luxe zwemmende rijken en de dystopische buitenwereld. In mijn speelsessie van een half uur laten de ontwikkelaars van de Duitse studio Elysium Game Studio het ambitieuze project zien, dat niet onder hoeft te doen voor een AAA-game. Ze benadrukken echter dat ze een kleine studio zijn. Het spel is daarom relatief lineair.
Bron: Elysium Game Studio
Als detective Nolan word ik als eerste naar een plaats delict in een industrieterrein gestuurd. Die onderzoek ik met mijn scanner en duik vervolgens via een chipimplantaat van een lijk in diens geheugen. Daarin beleef ik in een interactieve sequentie de herinneringen van de overledene.
Later wordt er ook geschoten – inclusief bullet-time met wapperende zwarte mantels. «The Matrix» groet u. Dat de hoofdpersoon in het Engels wordt ingesproken door Elias Toufexis, die bekend is van de «Deus Ex»-reeks, past als een bus.
Bron: Elysium Game Studio
Wanneer: 2028
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
«Metro 2039»
Geliefde post-apocalyps: ik kan je roep gewoon niet weerstaan. Met «Metro 2039» gaan we voor de vierde keer de catacomben van de Moskouse metro in. Hoewel, inmiddels speelt een groot deel van de duistere actiegame zich af aan de bestraalde oppervlakte.
In de demo van ongeveer een half uur start ik in een ondergrondse nederzetting die barst van de details. Daar werkt iemand in een piepkleine werkplaats, daarnaast spelen kinderen boter-kaas-en-eieren op een schoolplein van drie vierkante meter en iets verderop wordt een putdeksel gelast. «Metro 2039» creëert direct die beklemmende en tegelijkertijd fascinerende sfeer.
Bron: 4A Games
Lucht verschaft ik mezelf door naar de oppervlakte te gaan, waarbij het zonder gasmasker natuurlijk niet gaat. Ook hierboven kan ik de post-apocalyps bijna ruiken. Verlaten woonblokken, verwoeste voertuigen en mutanten die op alle hoeken op me loeren. Ze omsingelen me, klimmen over overwoekerde schoolbussen of gooien met stenen naar me.
Bron: 4A Games
Menselijke vijanden zijn er ook weer, ze slingeren bij voorkeur scheldwoorden en granaten naar me. «Metro 2039» ziet er ongelooflijk goed uit en klinkt fantastisch. Mijn grafische kaart krijgt nu al zweetuitbraken als hij ziet wat voor een monster er op hem afkomt.
Wanneer: 2027
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
«Dragon’s Dogma 2: Dark Arisen»
«Dragon’s Dogma» is echt niet de makkelijkste game om na twee jaar midden in een wild avontuur teruggeworpen te worden. Des te verraster ben ik hoe snel ik mijn weg vind in de DLC «Dark Arisen». Ik heb weliswaar geen idee waar het verhaal over gaat, maar gelukkig krijg ik een paar bekwame Pawns aan mijn zijde. Dankzij de computergestuurde NPC's vergeeft het spel me dat ik in de eerste ontmoetingen als een dronkaard rondstruikel, totdat ik de besturing onder de knie heb.
De DLC brengt een nieuw gebied, nieuwe kerkers, nieuwe wapens en wat je verder nog van een uitbreiding verwacht. Voorop staan natuurlijk de monsters, vooral de grote, die steeds weer voor unieke gevechten zorgen. Op weg naar de hoofdmissie zie ik een soort yeti met mammoetslagtanden, die ik met de moed der onwetenden direct aanval.
Bron: Capcom
Er ontstaat een wilde strijd, waarbij het monster me over een klif slingert om vervolgens zelf naar beneden te storten. Daarbij mengen harpijen zich in het gevecht, die me op de huid zitten terwijl ik probeer het monster te beklimmen. Tegelijkertijd genezen mijn Pawns me, ontwijken ze de vorstaanvallen van de yeti en lanceren ze hun eigen aanvallen. Het is pure chaos, zoals alleen «Dragon’s Dogma 2» dat kan creëren.
Aan het einde van de demo wacht een nog grotere baas op me, een walgelijke draak wiens hart uit zijn borst steekt. Na 15 minuten vechten, waarin ik op geen enkel moment in ons succes geloof, regenereert de draak volledig. Voordat ik wanhopig de handdoek in de ring gooi, verlost het spel me en feliciteert me met mijn geweldige spel. Het compliment geef ik terug aan Capcom. Deze DLC wordt een feest.
Mijn review van het hoofdspel vind je hier:
Wanneer: 9 oktober 2026
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, Switch 2, PC
Kevin's hoogtepunten
Bron: Kevin Hofer
«Mega Man: Dual Override»
De blauwe humanoïde robot genaamd Rock is terug. Ik mocht me door drie klassieke «Mega Man»-levels vechten. Zoals altijd onderscheidt «Mega Man» zich doordat hij de vaardigheden van verslagen vijanden kan kopiëren. In de Gamescom-demo staat me voor mijn doorgang slechts één ter beschikking. In plaats van te schieten, dash ik een beperkte afstand naar voren en breng zo schade toe. Deze vaardigheid is echter beperkt door een bijbehorende balk.
Bron: Capcom
Ik vecht me door de, tenminste in de demo, relatief korte levels en moet aan het einde een baas verslaan. De levels zijn cool ontworpen en ik moet precies onthouden welke vijanden waar verschijnen en hoe ze me willen hinderen om verder te komen. Gemeen: als ik word geraakt, slingert de impact me iets terug, wat het platformen bemoeilijkt. Ik ben meer dan eens gestorven.
Wat me ook opvalt: in tegenstelling tot moderne 2D-actieplatformers en Metroidvania's zoals «Silksong» beweegt Rock niet zo atletisch. Vanwege zijn logheid moet ik me aanpassen, wat me in de korte tijd met de demo zwaar valt.
Bron: Capcom
Pas in level 1-3 ontmoet ik de baas van dit gedeelte: Twinkle Girl. Waar ik de vorige bazen nog relatief makkelijk door schieten en simpel ontwijken heb verslagen, is zij al een grotere uitdaging. Ze beweegt duidelijk sneller en heeft meer aanvalspatronen die ik moet doorgronden. Ze laat me ook niet dichtbij komen.
Na meerdere doden stel ik vast: ik moet mijn strategie aanpassen en vertrouw op Rocks gekopieerde vaardigheid. Dankzij deze ben ik tijdens de dash naar voren kort onaantastbaar en kan zo de aanvallen van Twinkle Girl ontwijken en haar tegelijkertijd aanvallen. Het is leuk om haar patronen te leren en me op haar in te stellen. Nu ben ik definitief gehyped voor de game en wil ik voor het eerst in meer dan 30 jaar weer een «Mega Man» uitspelen.
Wanneer: 2027
Platformen: PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S, Switch, Switch 2, PC
«Age Twisters»
Na mijn speelsessie met «Age Twisters» ben ik overtuigd: de game wordt de co-op-hit van volgend jaar. In tegenstelling tot «Split Ficiton» bestuur ik de protagonisten, een kleindochter en haar grootvader, niet in split-screen, maar vanuit een isometrisch perspectief. Zo zijn we altijd samen en zien we hetzelfde. In plaats van met de rechterstick de camera uit te lijnen, richt ik ermee. Zo gooi ik bijvoorbeeld basketballen in manden, wissel ik als kind met een jojo van lichaam of drum ik als tiener zo heftig dat de tijd vertraagt.
Bron: Piccolo Studio
Waarmee ik bij het centrale gameplay-feature ben. De personages kunnen met een druk op de knop van leeftijd wisselen: van kind, naar tiener, naar volwassene en gepensioneerde. Daarbij hebben ze allemaal hun sterke en zwakke punten. Als kind kan ik bijvoorbeeld niet op hoge niveaus klimmen, als gepensioneerde kan ik niet over gaten springen.
Met de tijd (pun intended) leer ik vaardigheden voor elke leeftijdsgroep. In mijn speelsessie van een half uur heb ik alleen de leeftijdsgroepen kind en tiener vrijgespeeld. Dat opent al veel gameplaymogelijkheden. Niet genoeg daarmee, zouden later nog speciale voorwerpen bijkomen die afwisseling in de mechanieken brengen. Volgens de ontwikkelaars verandert de gameplay daardoor constant en voelt het steeds fris aan.
Bron: Piccolo Studio
Bij het verhaal en de personages valt duidelijk de invloed van Pixar-films op. Er worden grappen in een vergelijkbare stijl gemaakt en op alle hoeken en gaten zie ik bizarre, leuke scènes. Bijvoorbeeld als een schurk zichzelf opsluit en in de cel door een woedende haan wordt achtervolgd.
Bron: Piccolo Studio
In de kern van het verhaal gaat het om de relatie tussen de generaties. Zoals bij de films moet de inhoud toegankelijk zijn voor kinderen en volwassenen. De humor en de kleurrijke wereld voor de kids, de toch diepzinnige relatie tussen de generaties voor de groten. Daarbij zouden de personages volgens de ontwikkelaarsstudio in het begin bewust clichématig zijn, later zouden ze dan meer diepgang krijgen. Ik ben benieuwd en kijk er enorm naar uit. Misschien krijg ik met «Age Twisters» eindelijk mijn vrouw zover om met me te gamen.
Wanneer: 2027
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, Switch 2, PC
Luca's hoogtepunten
Bron: Luca Fontana
«1001 Threads of Mizan»
Er was eens een koning die door zijn vrouw werd bedrogen. Hij liet haar doden en nam een wreed besluit: voortaan trouwde hij elke avond met een nieuwe vrouw en liet haar de volgende ochtend executeren voordat ook zij hem kon bedriegen. Totdat Sjeherazade kwam. Ze vertelde hem een verhaal – en stopte uitgerekend op het spannendste punt. Hoe het verderging, wilde de koning weten. Morgen, antwoordde ze. Dus liet hij haar leven.
Zo ging dat duizend-en-één nachten lang. Sjeherazade vertelde over avonturen en djinn, maar ook over liefde, moraal en de waarde van het leven – totdat haar verhalen de toornige koning uiteindelijk veranderden. Precies deze legendarische vertelster staat ook in het middelpunt van «1001 Threads of Mizan».
Bron: MBC Game Studio
De co-op-actie-adventure is het debuut van de nieuw opgerichte MBC Game Studio. Een eersteling van beginners is het echter niet: in het team zitten voormalige ontwikkelaars van studio's als BioWare, Bungie, Ubisoft Montréal en Hi-Rez, financieel staat daarachter de machtige MBC Group.
Dat merk ik aan de vroege Gamescom-demo al. Twee collega's en ik kruipen in de rollen van Sjeherazades drie helden: een vlotte afstandvechter, een melee-damage-dealer en een bullige tank. Op vliegende tapijten razen we door woestijnen, ravijnen en oases, voordat we afstappen en de eerste vijanden het vuur aan de schenen leggen. Het gevechtssysteem vindt met lichte en zware slagen evenals speciale aanvallen niets nieuws uit. Maar dat hoeft ook niet. Al nu speelt het verrassend rond en elegant. Met mijn boogschutter neem ik per speciale aanval direct meerdere vijanden in het vizier en jaag ze tegelijkertijd magisch versterkte pijlen tegemoet. Gaaf!
Bron: MBC Game Studio
Aan het einde van de demo wacht een gigantische djinn, die ook in «Shadow of the Colossus» niet misstaan zou. Gewoon erop slaan is hier niet meer genoeg. We moeten zijn aanvalspatronen lezen, ontwijken en overleggen, terwijl het gevecht tussen grond en lucht wisselt. Pas met teamwork brengen we het monster uiteindelijk ten val.
Bron: MBC Game Studio
En dan zit daar weer Sjeherazade. We willen natuurlijk weten hoe ons verhaal verdergaat. Haar antwoord: dat is een verhaal voor een andere keer. Daarmee wordt ze niet alleen de aanvoerder van onze drie helden, maar het narratieve kader van het hele spel. Elke missie voelt aan als een nieuw verhaal uit «Duizend-en-één Nacht». Een behoorlijk charmant idee – en na mijn eerste daarvan wil natuurlijk ook ik weten hoe de volgende verdergaat. Hopelijk niet pas over 1001 nachten; een releasedatum is blijkbaar nog ver weg.
Wanneer: onbekend
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, Switch 2, PC
«Zoopunk»
«Zoopunk» ziet er verbazingwekkend af uit. Dat lijkt de ontwikkelaar, die ons door de hands-off demo van ongeveer een half uur leidt, zelf wat nerveus te maken. Steeds weer benadrukt hij dat alles nog «Work in Progress» is en tot de release kan veranderen. Begrepen. Alleen: wat ik op het scherm zie, oogt al verdomd rond.
«Zoopunk» komt van de Chinese studio TiGames en is een prequel op de in 2021 verschenen «F.I.S.T.: Forged in Shadow Torch». In plaats van een 2,5D-Metroidvania ontstaat dit keer een volwaardige 3D-actie-RPG met meerdere speelbare dierenhelden. Zes zouden het er volgens de ontwikkelaars worden. Per missie stel ik een team uit drie daarvan samen. In de demo zien we de haas en allrounder Rayton, de brute neushoorn Braton met zijn gigantische kettingzaag en de vlotte eekhoorn Trixie.
Hoewel ze dezelfde besturingslogica volgen, vechten de drie zichtbaar verschillend. Lichte en zware aanvallen laten zich tot combo's aaneenrijgen, samen met de schouderknop worden dat speciale aanvallen. Een beetje doet me dat denken aan Insomniacs «Spider-Man»-games. Revolutionair ziet dat er niet uit, maar wel snel, soepel en al verbazingwekkend volwassen.
Bron: TiGames
Nog meer indruk maken op me de locaties. Eerst vecht Rayton op een razende zweeftrein door besneeuwde bergen – een beetje zoals de treinoverval in «Solo: A Star Wars Story», alleen met een mechanisch opgewaardeerde haas. Daarna gaat het met Trixie door een sappig groen kustlandschap met bossen, bergen en een dorp vol marmotten. Daartussen: rivaliserende dierenclans, robots en een heleboel heerlijk overdreven actie.
Spelen mocht ik «Zoopunk» helaas niet zelf. Na de demo had ik echter dolgraag de controller overgenomen. Misschien is tegen die tijd zelfs alles wat «afgeronder».
Wanneer: onbekend
Platformen: PS5, Xbox Series X/S, PC
Is dat alles?
Nee, dat waren nog niet alle hoogtepunten. In de komende dagen verklapt Phil je nog onze geheime tips met kleinere titels en indie-parels van de Gamescom.
We hebben bovendien talloze individuele previews van games voorbereid, die we bijzonder gedetailleerd hebben bekeken – verheug je op previews van «Fable», «Stranger Than Heaven», «Star Wars: Galactic Racer» en vele andere spellen die we nog niet kunnen verklappen. Bijvoorbeeld «█████████», «██████████████████» en in het bijzonder «████».
Houd ook onze merch-bijdrage in de gaten – we hebben weer veel gadgets gekregen die we met onze community willen delen.
Volg het Gaming Topic en de gelinkte auteurs om niets te missen.
Bron: Luca Fontana
Heb je vragen over de gepresenteerde games? We beantwoorden ze graag in de reacties. Welke spellen hebben je het meest overtuigd? En over welke games wil je in komende individuele previews nog meer informatie krijgen?
Mijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Interessante feiten uit de wereld van producten, een kijkje achter de schermen van fabrikanten en portretten van interessante mensen.
Alles tonen
