«Obsession»: Zo ongemakkelijk heb ik me al lang niet meer gevoeld in de bioscoop
Topcijfers op filmwebsites, lovende woorden van critici: ‘Obsession’ gaat met veel lof in de Zwitserse bioscopen in première. En terecht. De gruwelijke horrorknaller van Curry Barker brengt nieuw bloed naar Hollywood en op het witte doek.
Maak je geen zorgen: de volgende filmrecensie bevat geen spoilers. Ik vertel je niet meer dan wat er toch al bekend is en in de trailers te zien is. «Obsession» draait sinds 25 juni in de bioscoop.
Het maakt niet uit wat ik schrijf over «Obsession» – deze film is nu al een fenomeen. Met een budget van amper zo’n 750.000 dollar heeft hij wereldwijd al ruim 300 miljoen opgebracht. En het is de eerste film sinds «E.T.» (1982) die zijn opbrengsten na een sterk openingsweekend in de twee daaropvolgende weekenden zelfs nog verder wist te verhogen, zoals Cosmic Book News schrijft.
Ik zou nu dus helemaal tegen de stroom in kunnen zwemmen en schrijven d «Obsession» rommel is. Ten eerste zou dat niets aan het succes veranderen en ten tweede zou het toch gewoon ragebait van de goedkoopste soort zijn – en bovendien een leugen. Ik ben tenslotte dol op bijna alles aan «Obsession». Ook al schokt de film me en zet hij me aan het denken. Of juist daarom.
Bron: Universal Studios
Daar gaat het over in «Obsession»
Bear (Michael Johnston) houdt van Nikki (Inde Navarrette). Maar omdat hij het voor geen goud durft om zijn gevoelens aan haar te laten merken, weet ze er niets van. Het zou toch veel makkelijker zijn om de liefde van zijn geliefde te wensen. Was het maar zo simpel. Maar juist die kans doet zich voor dankzij een zogenaamde ‘ «’ One Wish Willow» uit een esoterische winkel … en hij heeft al snel spijt van zijn wens. Of toch niet helemaal?
Pas op met wat je wenst
Eerlijk gezegd, ook jij hebt wel eens het een of ander gewenst. Ik in ieder geval wel, Aladdin met zijn wonderlamp sowieso. Ook in horrorfilms zijn wensen – en vooral de verwoestende gevolgen ervan – een terugkerend thema. In 1997 produceerde horrorlegende Wes Craven bijvoorbeeld «Wishmaster», die zelfs meerdere vervolgen kreeg. Blijft alleen de wens dat het een goede film was. Ach ja.
Nu laat Curry Barker in «Obsession» ook een wens uitkomen, met alle gevolgen van dien. Daar heeft hij geen djinn voor nodig, een zogenaamd grappig«Wens iets»-gimmick in de vorm van een wilgentakje is al genoeg. Het wordt toch nog monsterlijk, maak je geen zorgen. Zelfs in meerdere opzichten, als je je laat meeslepen door de film en tussen de behoorlijk bloederige regels door leest. Want enerzijds werkt hij als een shocker met gore-elementen, die meedogenloos vooruit dendert. Aan de andere kant nodigt hij uit om te dienen als metafoor voor nog steeds actuele problemen rond het thema relaties.
Meer mag ik om spoilerredenen niet zeggen.
Bron: Universal Studios
Geloof de hype!
Wat ik wel mag zeggen en ook luidkeels doe: «Obsession» is fantastisch! Curry Barker presenteert een sfeervol en strak geregisseerde horrorthriller voor het oog en de hersenen, die een heel genre nieuw leven inblaast. Barker werkt weliswaar ook met klassieke elementen zoals de jump-scare. Maar het volgende moment kan er iets volkomen onvoorspelbaars en onverwachts gebeuren dat je van je sokken blaast. Zo gespannen als bij «Obsession» heb ik in ieder geval al lang niet meer in de bioscoopstoel gezeten. En dat wil wat zeggen!
Het onbetwiste hoogtepunt van de film is hoofdrolspeelster Inde Navarrette. Ze speelt Nikki niet alleen, ze belichaamt haar: een wezen dat van iemand houdt – moet houden – meer dan wat dan ook ter wereld. Ze laat ons ook de griezeligste glimlach zien sinds «Smile». Eigenlijk is bijna elke scène met haar voor de kijkers griezelig tot angstaanjagend, of je haar nu ziet of alleen hoort. Ik heb meerdere keren koude rillingen over mijn rug gevoeld. Bij een horrorfilm is dat waarschijnlijk het eerlijkste compliment dat je kunt geven.
Helaas heeft Navarrettes uitmuntende acteerprestatie ook een keerzijde: het maakt maar al te duidelijk dat de rest van de cast niet boven het solide gemiddelde uitkomt. Bovendien sluipt er bij een speelduur van 109 minuten toch af en toe een stukje langdradigheid in. Een paar minuten minder zouden «Obsession» geen kwaad hebben gedaan, integendeel. Verder heb ik niets aan te merken en ben ik het eens met wat iedereen zegt: deze film is een pareltje!
In zijn artikel over zin of onzin van filmrecensies merkt collega Luca op dat critici en publiek het vaak niet eens zijn. «Obsession» laat zien dat het ook anders kan. Op Rotten Tomatoes scoort de film maar liefst 94 procent, zowel bij de critici als bij het publiek. Op IMDb staat hij na bijna 115.000 beoordelingen op 8,1 van de 10 mogelijke sterren en is de populairste film (stand: 24 juni 2026).
Bron: rottentomatoes.com
Jonge rebellen zetten Hollywood op zijn kop
Dat de 26-jarige Curry Barker met «Obsession» zijn visie op het grote scherm kan brengen, past helemaal bij de tijdgeest. Net als anderen voor hem – bijvoorbeeld Kane Parsons, de regisseur van «Backrooms» – heeft hij eerst naam gemaakt op sociale media, met korte comedysketches op TikTok. Na verloop van tijd werden de filmpjes langer en werd Barkers vakmanschap verfijnder. Dat blijkt onder andere uit zijn bekroonde korte film «The Chair», die op YouTube meer dan tien miljoen keer is bekeken.
Het is geen toeval dat «Obsession» en «Backrooms» in één adem worden genoemd. Hun makers hebben een vergelijkbare achtergrond, net als de Philippou-tweeling Danny en Michael («Talk to me», «Bring her back») vóór hen. Daarnaast zijn hun budgetten – iets minder dan een miljoen dollar voor «Obsession» en tien miljoen voor «Backrooms» – bescheiden naar Hollywood-maatstaven. Des te groter is hun impact aan de kassa.
Thematisch lijken de twee films op het eerste gezicht ver uit elkaar te liggen. En toch hebben ze iets gemeen: het belichten van menselijke afgronden. Dat is fascinerend en op een prettige manier weerzinwekkend. Zo precies kan ik het niet eens beschrijven. Ik weet maar één ding: de frisse wind die door de werken van Barker, Parsons en de Philippous waait, is in Hollywood – tussen al die miljoenen kostende blockbusters, sequels, prequels en wie weet wat nog meer – hard nodig.
Bron: Universal Studios
Conclusie
Wat kan er nou misgaan met een wens? «Obsession»: «Ja.»
Het filmdebuut van Curry Barker is echt een knaller. Hij zet de ogenschijnlijk simpele ‘Wens maar wat’-situatie zo veelzijdig en complex in scène dat ‘Obsession’ nog lang bij je blijft hangen en je aan het denken zet. De expliciete geweldsscènes zijn misschien moeilijk te verteren, maar ze zijn in ieder geval goed gedoseerd en nooit misplaatst.
Ook een knaller, of beter gezegd een natuurkracht, is Inde Navarrette. Ze speelt Nikki alsof er geen morgen is en draagt de hele film op haar schouders. Ik durf zelfs te zeggen dat de film zonder haar, ondanks Barkers compacte en verfijnde regie, lang niet zo goed zou zijn. Maar zo is ‘Obsession’ ongetwijfeld een kanshebber voor de horrorfilm van het jaar.
Van Curry Barker en Inde Navarrette gaan we in de toekomst nog veel meer zien en horen. Let maar op!
Ik ben een volbloed vader en echtgenoot, deeltijds nerd en kippenboer, kattentemmer en dierenvriend. Ik zou alles willen weten en toch weet ik niets. Ik weet nog minder, maar ik leer elke dag iets nieuws. Waar ik goed in ben is omgaan met woorden, gesproken en geschreven. En dat mag ik hier bewijzen.
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
