
Ninja Vervangende Swirl bak met deksel en sproeiers
Met de Ninja Creami Swirl maak ik niet alleen normaal ijs en sorbet, maar ook softijs. Een romige traktatie die (te) veel werk kost.
Daar staat hij weer op het buurtfeest: de machine met de drie tapkranen. Links vanille, rechts aardbei – in het midden beide smaken gemengd. Rondom de softijskraam zie ik veel blije (en besmeurde) kindergezichten. En af en toe een verdrietig gezicht, als de vloeibare massa van het veel te kleine, slappe hoorntje is gegleden en nu op het asfalt smelt.
Softijs is voor mij een jeugdherinnering: geen zomer zonder de suikerzoete, kunstmatige vanillesmaak op mijn tong en zonder half opgegeten wafel die in de prullenbak belandt, omdat hij doorweekt aan nat karton doet denken.
Logisch dat ik meteen de Ninja Creami Swirl als testapparaat heb besteld, waarmee ik softijs kan maken en zelfs een jeugddroom kan vervullen: zelf het ijs in het hoorntje tappen. Een emotionele aangelegenheid, zoals je in de video kunt zien.

Hier in de test begin ik met de droge feiten. Fabrikant Ninja heeft een neusje voor trends. De Creami behoort al jaren tot de bestverkochte ijsmachines in ons assortiment. Vorig jaar kwam de Slushie erbij – die maakt ijsdrankjes en werd ook een bestseller.
Dit jaar moet de Creami Swirl de zomertrend worden. De fabrikant prijst hem aan als een "13-in-1"-apparaat: je kunt er ijs, frozen yoghurt, milkshakes, smoothies, sorbets en vele andere varianten mee maken. Ik merk al snel: in de kern is het apparaat een Ninja Creami uitgebreid met softijsfuncties. Ik kan dus gewoon ijs maken – en bovendien vloeibare varianten.
In het linkerdeel van de machine heeft de fabrikant een persmechanisme ingebouwd om ijskoude massa te kunnen tappen. In het rechterdeel wordt het ijs gemixt en gemengd tot de juiste consistentie. Want wie het Ninja Creami-principe kent, weet: het apparaat zelf koelt vloeistoffen niet af zoals een echte ijsmachine, dat moet de vriezer doen.

Zo werkt het in detail: ik gebruik het basisrecept uit het bijgeleverde boekje en roer suiker, magere melkpoeder, room, melk en vanille-extract door elkaar. Daarna pureer ik verse aardbeien en meng ze erdoor. Voor andere smaken gebruik ik in plaats daarvan andere vruchten, chocolade, matchapoeder, citroen- of limoensap of vanille.

Ongeveer 500 milliliter van deze massa vul ik in een van de twee bakjes die Ninja meelevert. Als ik meer dan twee smaken of meer dan een liter ijs wil maken, kan ik extra bakjes kopen – ook van derden. Het bakje met de zoete vloeistof zet ik minstens 24 uur in de vriezer.

Ninja Vervangende Swirl bak met deksel en sproeiers


Als ik de bevroren massa zo zou eten, klopt de consistentie niet. Het ijs zit vol ijskristallen. En dan komt de Ninja Creami Swirl eindelijk voor het eerst in actie, waarmee ik de harde massa nog eens krachtig mix. Daarvoor zijn een paar stappen nodig.

Ik draai een grotere bak los en haal hem uit de machine, daarna plaats ik de bak met de ijsmassa zonder deksel erin. Op de grotere bak schroef ik nu het passende deksel, waarin ik een mes met vier messen klik. De grotere bak draai ik weer in de machine. Dan selecteer ik met twee knoppen het passende bereidingsproces voor softijs.

Twee minuten lang vreet het mes zich door de 15 centimeter dikke ijslaag en verandert deze in een romige massa. De vooraf ingestelde tijd is echter vaak niet voldoende. Als het softijs te dik is of het onderste deel nog bevroren, drukt het tapmechanisme niets eruit. Helaas controleert de machine de consistentie niet zelf en mixt altijd even lang. Mijn tip: laat het ijs nog twee minuten langer draaien.

Zodra de massa vloeibaar genoeg is, haal ik de bak eruit, schroef er een ander deksel op en klem het geheel in de tapkraan. Nu nog de klep openen – dan tap ik het aardbeien-softijs. Ik heb geteld: nadat ik de koude massa uit de vriezer heb gehaald, heb ik 22 kleine handelingen nodig voordat ik het ijs kan likken. De procedure duurt in totaal 15 tot 20 minuten – ook zonder te spieken.
Hoe dan ook: de moeite loont. Het aardbeien-softijs is heerlijk romig en smelt in de mond. Net als de variant van de kermis kan ik het likken, afbijten of slurpen – of een mix van alles. Voor mij is het duidelijk: de Ninja Creami Swirl maakt qua consistentie het beste softijs dat ik ooit heb gegeten.

Maar niet alleen de consistentie overtuigt, ook de smaak: romig, zoet en fruitig. Wauw. Het bijgeleverde receptenboek is zeker geen louter verplichte oefening. Integendeel: ik heb softijs gemaakt voor een kinderfeestje, voor de familie en voor het Galaxus-kantoor. De reacties waren altijd positief – bijvoorbeeld: "Dat is verrassend goed, mmmhhh, echt goed." Het smaakt het beste als het ijs direct in een hoorntje wordt getapt.
De ijshoorntjes (zo heten ze blijkbaar in het Duits...) van De Beukelaer zijn echt goed, ze zijn gemaakt van fijn gebak. De wafelbekers daarentegen doen sterk denken aan de kartonachtige hoorntjes uit mijn jeugd, die zelfs door de chocoladecoating niet gered kunnen worden. Bovendien zijn de bekers veel kleiner dan verwacht: zo groot als een shotglas.

De bereiding is echter veel te ingewikkeld. Wie denkt dat je de massa gewoon ergens in kunt gieten en daarna softijs kunt tappen, zal teleurgesteld zijn. Vooral in het begin moest ik constant de handleiding lezen: welke stap komt hierna? Welk deksel moet waar op?
Het twee- of meestal vier minuten mixen van de massa is bovendien luid. Ik meet 90 decibel. Dat klinkt alsof er een trein door je keuken of woonkamer rijdt. Gesprekken zijn dan niet meer mogelijk.
Andere zwakke punten: ik kan altijd maar één soort tegelijk tappen. Als ik de bak wil wisselen, moet ik het deksel voor het mixen en het deksel voor het tappen afwassen. Bovendien moet ik ontdooid ijs niet opnieuw invriezen. Niet vanwege de smaak, maar omdat er gemakkelijk vloeistof bevriest tussen de bodem van de bak en de uitstroomopening – wat het tappen bemoeilijkt of verhindert.

Na het softijsfeest moet ik alles afwassen. Gelukkig kunnen de deksels, bekers en opzetstukken in de vaatwasser. Maar ik moet ze toch eerst afspoelen, omdat het tapmechanisme veel resten achterlaat.
Eerlijk gezegd is de Ninja Creami Swirl niet alleen een softijsmachine: hij kan ook alle andere soorten ijs, sorbet, frozen yoghurt of milkshakes maken. Voor de tapfunctie en de voorgeprogrammeerde menu-items voor vloeibaardere varianten betaal ik ongeveer 100 frank of euro extra. De gewone Ninja Creami zonder deze toevoegingen kost 200 frank of euro.
Of deze meerprijs gerechtvaardigd is, hangt ervan af hoe enthousiast je bent over softijs. Ik ben zelf verdeeld. De inspanning is enorm, de machine twee keer zo groot – maar het resultaat heeft alle testproevers overtuigd.
Met de Ninja Creami Swirl maak ik niet alleen gewoon ijs, maar ook softijs – en ik tap het net als bij die grote machines rechtstreeks in het hoorntje. Dat is leuk, en met het meegeleverde recept lukt het softijs uitstekend.
Maar de weg ernaartoe kost wel wat moeite. Omdat de machine het mengsel niet zelf mengt, laat staan koelt, moet ik het 24 uur van tevoren in een aparte kom en met een eigen mixer klaarmaken en invriezen. Daarna volgen er nog veel stappen voordat ik het softijs kan tappen. Daarnaast is het mixproces, waarmee je van de bevroren massa ijs maakt dat klaar is om te tappen, behoorlijk luid, zijn de standaardinstellingen niet altijd geschikt en neemt de Ninja Creami Swirl veel ruimte in beslag. Of dat allemaal de moeite waard is, hangt ervan af hoe dol je op softijs bent.
Pro
Contra
Gadgets zijn mijn passie - of je ze nu nodig hebt voor het kantoor thuis, voor het huishouden, voor sport en plezier of voor het slimme huis. Of natuurlijk voor de grote hobby naast het gezin, namelijk vissen.