Ted Lasso 4: Fastfood in plaats van sterrenkeuken
De eerste drie seizoenen van 'Ted Lasso' waren voor mij als een heerlijke maaltijd met veel verrassende ingrediënten. Seizoen 4 voelt in vergelijking als een kant-en-klaarmaaltijd. Het recept is vergelijkbaar, maar er wordt te weinig tijd voor genomen.
Let op: dit artikel bevat spoilers. In tegenstelling tot Lucas' vooruitblik. Wil je het vierde seizoen van «Ted Lasso» onbevooroordeeld uitkijken, stop dan nu met lezen.
Ik heb mijn Apple TV-abonnement gereactiveerd vanwege «Ted Lasso». Veel voorpret, hoge verwachtingen. En nu, nadat ik het vierde seizoen heb uitgekeken, ben ik enigszins teleurgesteld.
Niet overdreven teleurgesteld. Ik heb de serie afgekeken en me prima vermaakt. Ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn geld of tijd werd verspild. Ik vond het vierde seizoen niet slecht. Maar nooit zo goed als de eerste drie.
Natuurlijk was de uitgangspositie lastig. De serie was ontworpen voor drie seizoenen en was volledig afgerond. Het nieuw leven inblazen zonder dat de kwaliteit afneemt, is een grote uitdaging. Toch denk ik: dat had beter gekund.
De rode draad die alles bij elkaar houdt ontbreekt
Het is vanaf het begin het kenmerk van de serie geweest dat het zelden direct over voetbal gaat – ik ken verschillende mensen die niets met voetbal hebben en na aanvankelijke scepsis enthousiast waren. Maar al die vele verschillende personen en verhalen speelden zich af rondom het voetbal. Het was het centrum van het verhaal, de rode draad die alles bij elkaar hield. Dankzij het voetbal had je, ondanks de vele zijpaden, altijd het gevoel dat er een consistent verhaal werd verteld. Dat was het geniale van de serie: dat ze erin slaagde zoveel personages en gebeurtenissen onder één noemer te brengen, zonder dat je het gevoel kreeg dat het een willekeurige hoop bij elkaar geraapte losse verhalen was.
In seizoen 4 is dat niet meer zo. Wat het vrouwenteam van AFC Richmond op het veld laat zien, is niet het centrum van het verhaal. Het lijkt de scenarioschrijvers niet eens echt te interesseren. Ze vinden de relaties tussen Roy en Keeley of tussen Rebecca en Matthijs veel belangrijker – personen die niet direct iets met het team te maken hebben. Het vrouwenteam lijkt een voorwendsel om de serie te kunnen laten doorgaan.
Bron: Apple TV
Maar er ontbreekt niet alleen een handelingscentrum, er ontbreekt ook een handelingslijn op zich. Een overkoepelend verhaal dat het publiek door een heel seizoen draagt. Ted komt terug, neemt het vrouwenteam over, dan gebeurt er een beetje dit en een beetje dat, en aan het eind zijn ze allemaal happy. Dat is te willekeurig, dat is geen verhaallijn die een seizoen tot een samenhangend geheel smeedt.
Heel anders in seizoen 1: een Amerikaanse football-coach zonder verstand van voetbal neemt een team uit de Engelse Premier League over. Omdat de eigenaresse, Rebecca, op een wraakmissie is en de club de vernieling in wil helpen. Rebecca haat niet alleen haar eigen club, maar iedereen die er werkt, en vecht tegen hen. Ze veracht Leslie, met wie ze uiteraard nog niet op informele voet staat, en ze ziet Teds innemende aard aanvankelijk als een groot probleem. Daar zit pit in. In het begin zijn er bijna alleen maar problemen en een heleboel gênante scènes. Zo kan de serie zich geleidelijk ontwikkelen. Ted is de barst in de muur waardoor het licht naar binnen schijnt. In het tweede seizoen krijgt de vermeende lichtbron Ted zelf barsten.
Dat is zo'n gedurfd verhaal dat je er bijna alleen maar mee kunt falen. Maar net als het personage Ted Lasso slaagt ook de serie in het onmogelijke: we accepteren de absurde verhaallijn, beginnen ervan te houden, zijn enthousiast. En vragen ons af: hoe in vredesnaam hebben de makers dat voor elkaar gekregen?
Geen tijd voor de nieuwe personages
In de eerste drie seizoenen nam de serie veel tijd om individuele spelers te karakteriseren. Ze bleken complexe persoonlijkheden te zijn, met hun achtergronden, hun afgronden, hun masker en hun ware kern. Dat was spannend en meeslepend.
De vrouwen in het team van het vierde seizoen zijn daarentegen nogal oppervlakkig geschetst. Stereotypen zonder diepgang. De reden is waarschijnlijk dat er simpelweg geen tijd is voor meer complexiteit.
Blijkbaar was het doel van het nieuwe seizoen dat zoveel mogelijk van de eerdere personages moesten terugkeren. Journalist Trent Crimm, psychologe Sharon Fieldstone, superster Jamie Tartt, CFO Barbara en Nathan the Wonder Kid, ze duiken allemaal even op en verdwijnen weer, zonder dat ze een rol spelen in het verhaal. Het vierde seizoen bestaat voor de helft uit reminiscenties, uit toespelingen op eerdere gebeurtenissen.
Daarbij nemen vooral Keeley, Roy, Rebecca, Leslie en Coach Beard veel ruimte in beslag. Die ruimte ontbreekt bij de nieuwe personages, de speelsters. Er blijft geen tijd over om individuele speelsters als complexe persoonlijkheden neer te zetten, hun achtergrond en ontwikkeling realistisch in kaart te brengen. Er zijn wel aanzetten daartoe: vooral bij Gemma, die een gecompliceerde verhouding heeft met assistent-coach Alice, en bij Lizzie, de alleenstaande moeder met sterke leiderschapskwaliteiten. Maar juist van Lizzie had ik graag meer willen weten.
Bron: Apple TV
Dat is extra jammer, omdat bij de bekende personages niet meer de persoonlijke ontwikkelingen plaatsvinden die hen in de eerste drie seizoenen zo interessant maakten. Coach Beard maakt weliswaar een vreemde midlifecrisis door, maar blijft een raadselachtig en onbenaderbaar figuur. De overige hoofdpersonages onthullen niets nieuws over zichzelf, integendeel: ze gedragen zich als karikaturen van zichzelf. Keeley is altijd overdreven, Roy bromt en gromt in het rond, Rebecca dreigt constant de beheersing te verliezen waar ze zo haar best voor doet. Zodra Leslie de kamer binnenkomt, schaamt hij zich voor iets, en daarmee iedereen ook. Het is alsof de makers je er constant aan willen herinneren hoe de personages zijn, alsof we dat elke tien seconden zouden vergeten. Zo was «Be a goldfish» niet bedoeld.
Problemen opgelost met een vingerknip
In de eerste drie seizoenen waren problemen bijna net zo hardnekkig als in het echte leven. Alle personages die aan zichzelf wilden of moesten werken, hadden een lange weg met veel tegenslagen voor de boeg. Denk aan de arrogante Jamie Tartt of de aanvankelijk veel te bescheiden Nathan Shelley. Het is ongelooflijk moeilijk en langdurig om slechte gewoontes of zelfs karaktergebreken af te leren, maar het is mogelijk – dat liet de serie heel mooi zien. Het optimisme dat de serie uitstraalde, bleef ondanks het gevaar voor kitsch altijd geloofwaardig.
In het nieuwe seizoen duiken problemen daarentegen kort op, en met een vingerknip zijn ze opgelost. Teds dilemma om tussen familie en werk te moeten kiezen? Heel simpel: snel een sms'je naar zijn ex sturen dat ze alle drie naar Londen kunnen komen – opgelost. De kliekjesvorming wordt door een gezamenlijke teamavond opgeheven en is daarna geen thema meer. Nog banaler lijken de problemen op het veld. Alice zegt tegen spits Shannon dat ze niet zoveel moet nadenken – en plotseling speelt ze als herboren. En de keepster hoeft alleen maar eindelijk die verdomde handschoenen aan te trekken en haar eigenzinnigheid opzij te zetten. De oplossingen zijn veel te eenvoudig – ik vind dat saai en onrealistisch.
Bron: Apple TV
Het hoogtepunt: Alice Chilton
Ondanks al deze zwaktes heb ik ook het vierde seizoen met plezier bekeken. Want de ingrediënten zijn er allemaal: de personages die we in ons hart hebben gesloten. De humor die altijd toeslaat wanneer het te serieus of te kitscherig dreigt te worden. En er is ook iets nieuws dat echt goed is: Alice.
Alice is het perfecte personage voor een serie als «Ted Lasso». De omgang met haar verloopt allesbehalve soepel – daarmee is ze geknipt voor Ted, de meester in het begrijpen van moeilijke persoonlijkheden. Tegelijkertijd is Alice erg eerlijk en wil ze haar werk heel graag goed doen. Haar façade is vanaf het begin broos, er komt een kwetsbaar, in de kern gevoelig persoon naar voren die vol verrassingen zit. Alice is veruit het interessantste personage in seizoen 4 – en ze krijgt de nodige ruimte.
Daarbij helpt het dat het verhaal rondom Alice minder vlak is dan bij de andere personages. Ze begint met een moeilijke uitgangspositie, wil eigenlijk hoofdcoach worden, dan wordt Ted voor haar neus gezet – een man die nog nooit met een vrouwenteam heeft gewerkt en honderd keer minder van voetbal begrijpt dan zij, de voormalig profspeelster. Je begrijpt haar frustratie. Je begrijpt ook haar woede over Rebecca, die zichzelf als een geweldige feministe ziet, maar er nooit aan heeft gedacht om een vrouw als hoofdcoach aan te stellen.
Bron: Apple TV
Voor Alice zijn er, atypisch voor het vierde seizoen, ook geen sluiproutes in haar persoonlijke ontwikkeling. Ook al lijkt het er soms wel op. Als goed voornemen voor het nieuwe jaar volgt ze het advies van een korte video en zegt ze vaker «ja». Ze voert dit weliswaar onhandig uit, maar het blijft niet zonder effect. Na nog een advies van Ted breidt ze het uit naar «Ja, en». Dat werkt dan goed, een beetje té goed. Gelukkig volgt de serie hier de eerdere seizoenen: je wordt niet van de ene op de andere dag een ander mens. Twee stappen vooruit, één stap terug. Alice vervalt tussendoor weer in oude gedragspatronen, maar ze leert ook nieuwe.
Een sprankje hoop
Alice geeft me ook hoop dat «Ted Lasso» nog steeds meer kan zijn dan een willekeurige feelgood-serie. Misschien komt in seizoen 5 nog wat ik me voor seizoen 4 had gewenst. Misschien gaat het dan eindelijk over het team. Over de speelsters. Misschien ontstaat er ruimte voor goede verhalen. Verhalen die je raken en niet alleen voor een paar lachsalvo's zorgen.
Ik ga het volgende seizoen in ieder geval kijken. Soms smaken kant-en-klaarmaaltijden immers ook best goed.
Mijn belangstelling voor computers en schrijven leidde me relatief vroeg (2000) naar de technische journalistiek. Ik ben geïnteresseerd in hoe je technologie kunt gebruiken zonder gebruikt te worden. In mijn vrije tijd maak ik graag muziek waarbij ik mijn gemiddelde talent compenseer met een enorme passie.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
