Ik kende "One Piece" nauwelijks - en opeens vind ik het geweldig

Luca Fontana

17-3-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Meer dan duizend anime-afleveringen in 30 jaar - en ik ken er bijna geen een van. Toch heeft de verfilming van Netflix me volledig in zijn greep. Misschien komt dat omdat deze gekke piratenwereld aanvoelt als één groot avontuur voor nieuwkomers.

Ik moet iets opbiechten: Ik ken «One Piece» nauwelijks. Noch manga, noch anime. En dat terwijl ik als kind in de jaren negentig, net als zovele anderen, na schooltijd voor het animevenster op RTL2 zat te kijken naar «Dragonball», «Pokémon», «Digimon» en alle andere. Alleen «One Piece» heeft me op de een of andere manier nooit echt geïnteresseerd.

Anime verdween daarna lange tijd uit mijn leven, totdat mijn enthousiasme ervoor pas een paar jaar geleden weer oplaaide. Een beetje zoals de rest van de wereld. Sindsdien vind ik het leuk om nieuwe anime-universums te ontdekken - maar «One Piece» sla ik vandaag de dag nog steeds met een grote boog omheen.

De reden? Niet één, maar meer dan duizend. Zoveel afleveringen heeft de anime nu. De manga loopt nog steeds. Eerlijk? Dat is intimiderend als je - zoals ik - de ambitie hebt om alles af te maken waar je aan begint. Daarom bleef de gigantische piratenwereld van mangaka Eiichirō Oda lange tijd vreemd voor mij. Tenminste, totdat de Netflix live-action adaptatie me anders leerde.

Want nu ik eindelijk beide seizoenen in recordtempo heb gekeken, kan ik er ineens geen genoeg meer van krijgen.

Het uitzicht van buiten

Ik durf te wedden dat je jezelf nu afvraagt: hoe voelt het om deze wereld binnen te stappen zonder enige voorkennis? Ik kan je zeggen: bevrijdend. In mijn anime bubbels zie ik bijvoorbeeld altijd hoe fans reageren op bepaalde scènes uit seizoen 2. «Waarom komt dit personage zo vroeg?», vragen ze. Of: «Die met de bliksem was veel epischer in de anime!»

Dan heb ik het opgezocht - en vond de anime scène in kwestie goed. Degelijk. Soms gelijkwaardig, soms beter, maar soms minder aangrijpend dan in de live-action serie. Nostalgie is gewoon een kreng dat een heldere blik kan vertroebelen. Ik zeg dat zonder kwade bedoelingen: het is een echte, krachtige emotie die je soms doet vergelijken met een origineel dat in de loop der jaren in je hoofd groter is geworden dan het ooit op het scherm was.

Ik heb dat probleem niet. Ik kijk naar «One Piece» en ik vraag me niet af wat er eerst anders was. Ik vraag me gewoon af wat er nu komt. Dat is een luxe waar ik met volle teugen van geniet.

Niettemin: Ja, soms is dat ook een beetje een vloek. Vooral als ik het gevoel heb dat ik iets mis. Een knipoog naar de fans, een paasei, een hint naar grote verhalen die komen gaan of personages die voor insiders meer betekenen dan voor mij (Brook!! Erm ja ... Brook?). Genoeg om te laten doorschemeren dat er meer is. Maar niet genoeg om te beseffen wat precies.

De belofte - en wat seizoen 1 echt was

Dit is waarschijnlijk de reden waarom ik niet eens zo hyped was na het eerste seizoen. «Ik vind het leuk, deze vreemde wereld», zei ik tegen mezelf. Niet meer. Niet minder. Nu, na seizoen twee, zeg ik: «I love it, this wonderfully bizarre, wacky world!»

Want: Voor een nieuwkomer als ik voelt de wereld van «One Piece» pas vanaf seizoen 2 zo groot als seizoen 1 belooft.

Terugkijkend voelt het eerste seizoen bijna als een proloog. Het introduceert de bemanning, stelt hun dromen vast en zet de reis in gang. In narratief opzicht blijft veel echter een prelude omdat de eigenlijke bestemming nog steeds buiten bereik is: de Grand Line.

Deze legendarische zeeroute, die de vier oceanen scheidt van Oda's wereld, is de plek waar piratenkoning Gol D. Roger de legendarische schat «One Piece» zou hebben verstopt. Zijn dood brengt een nieuw piratentijdperk op gang, want plotseling is iedereen op zoek naar deze schat - naar rijkdom, macht en roem. En iedereen heeft het erover hoe ongelooflijk gevaarlijk en gek de Grand Line is.

Seizoen 1 is in wezen die belofte. Keer op keer. Om eerlijk te zijn was het soms een beetje vermoeiend, vooral voor iemand zoals ik die geen anime of manga in zijn achterhoofd heeft die hem toefluistert: «Wacht maar, het wordt goed.»

In seizoen 2 bereiken Luffy en zijn bemanning eindelijk de Grote Lijn, waar de waanzin pas echt begint. Want alles wat in East Blue nog half normaal leek - de vismensen waren het meest exotische - is hier radicaal over de top. Eilanden bestaan opeens uit gigantische cactuslandschappen, worden bevolkt door dinosaurussen en reuzen of liggen onder eeuwige sneeuw en ijs.

En zodra de Straw Hat-bemanning naar een nieuw eiland gaat, vraag ik me af welk absurd idee hen deze keer te wachten staat. Dan komt het - en meestal is het nog absurder dan ik dacht. Als iemand zonder voorkennis van anime is dit echt een geschenk: geen spoilers in mijn hoofd, geen verwachtingen die moeten worden weggenomen. Gewoon pure verbazing, eiland na eiland.

Het is juist deze ongebreidelde fantasie die mij doet begrijpen waarom «One Piece» al bijna 30 jaar miljoenen mensen inspireert. De wereld is niet alleen groot - hij is onvoorspelbaar en neemt zijn eigen gekte met een ernst die verrassend goed werkt. Ondertussen heb ik er zelfs spijt van dat ik er nu pas in ben gestapt.

Cosplay, rook en neuspeuteren

Natuurlijk heeft de live-action adaptatie nog steeds zijn eigenaardigheden. Veel ervan lijkt opzettelijk gekunsteld, bijna als cosplay - kostuums, make-up en personages zijn zo overdreven dat ze nauwelijks doorgaan voor «realistisch». Dit is ook het geval in seizoen 1: Netflix' «One Piece» probeert niet eens zijn maffe sjabloon in een geaarde, Nolan-achtige versie van realisme te persen.

Dit geldt ook voor de Devil Fruit-krachten, die in het tweede seizoen nog meer in het middelpunt staan. Om het uit te leggen aan iedereen die net zo stomverbaasd deze wereld binnenstrompelt als ik: iedereen die een van deze legendarische vruchten eet, krijgt bovennatuurlijke krachten, maar betaalt daarvoor met zijn vermogen om te zwemmen. Een eerlijke ruil, maar ook een gevaarlijke als je constant op volle zee bent. Captain Smoker

Captain Smoker, bijvoorbeeld, verandert in pure rook - en rookt daardoor niet één, maar altijd twee sigaren tegelijk. Andere personages hebben een huid waar klappen gewoon vanaf glijden, of hebben krachten die zo absurd zijn dat je ze nauwelijks kunt geloven. Ik zal expres niet zeggen welke. Alleen dit: neuspompoms spelen een rol.

Netflix realiseert dit alles met een behoorlijk budget, ook al laat de CGI hier en daar zijn grenzen zien. Voor een tv-serie is het resultaat nog steeds verdomd indrukwekkend. Vooral voor iemand zoals ik, die geen anime- of mangavergelijkingen in gedachten heeft en de beelden gewoon neemt zoals ze komen.

Een hart van stro

Dankzij alle gekke ideeën blijft iets anders het echte hart van de serie: de bemanning van de Straw Hat Pirates. Seizoen 1 besteedde veel tijd aan het vertellen van de achtergrondverhalen van de individuele personages. Hun wonden, hun dromen en hun redenen om überhaupt op dit schip terecht te komen.

Seizoen 2 hoeft dit niet meer te doen. In plaats daarvan gedijt het op de dynamiek die daaruit is voortgekomen. Van ruzie en gekibbel, van onbegrip en verzoening, van de loyaliteit die deze groep bij elkaar houdt, zelfs als alles om hen heen ontspoort.

Dit is wat «One Piece» met zich meedraagt, zelfs voor iemand als ik, die zonder voorkennis en zonder nostalgie in deze wereld is gestruikeld. Ik kan niet beoordelen of de personages trouw zijn aan de anime. Of de plot. De wereld. De wezens en monsters. Ik kan alleen beoordelen wat ik zie. En wat ik zie inspireert me tot avontuur na avontuur.

Dus ik blijf kijken - altijd de wolken volgend, op het spoor van een legende.

Luca Fontana

Senior Editor

Luca.Fontana@digitecgalaxus.ch

Ik schrijf over technologie alsof het cinema is – en over films alsof ze echt zijn. Tussen bits en blockbusters zoek ik naar de verhalen die gevoelens oproepen, niet alleen klikken. En ja – soms luister ik naar filmmuziek harder dan goed voor me is.

---

Opinie

Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren