Anderhalf jaar na de lancering: is 'Two Point Museum' in 2026 nog steeds leuk?
Ook kleinere games worden door ontwikkelaars steeds langer ondersteund met nieuwe content. Recent voorbeeld: 'Two Point Museum'. Na anderhalf jaar duik ik weer in de museum-sim en test ik de nieuwste DLC. Mijn conclusie: 'Meer' is niet altijd beter.
De games van Two Point Studios beloven een bijzondere charme met hun schattige graphics, grappige ideeën en brutale uitspraken. De museumsim «Two Point Museum» wordt door de studio sinds de lancering in maart 2025 regelmatig ondersteund met updates. Na een lange afwezigheid duik ik weer in het schattige simulatiespel – en merk ik dat de studio met de nieuwste DLC zijn doel voorbij is geschoten.
Opmerking: Dit artikel is geen traditionele recensie met een sterrenbeoordeling. Ik kijk hoe de game ervoor staat na anderhalf jaar en enkele updates.
Er was eens een museum
De basisgame van «Two Point Museum» werd eind februari 2025 al getest door mijn collega Debora. Haar conclusie: de knuffelige museumsimulatie boeit misschien niet op de lange termijn, maar bood destijds al vermakelijk en toegankelijk spelplezier.
Dat ligt vooral aan de typische charme van de «Two Point»-games en de vele vrijheden in de bouwmodus die ik als museumcurator heb. Ik kan voor elke tentoonstelling eigen ruimtes creëren of de expositiestukken vrij in de ruimte plaatsen.
Het leukst vind ik de mensetende plant die zijn slachtoffers als clowns verkleed uitspuugt. Door verschillende expositiestukken van over de hele wereld ontstaat er in het museum een bonte mix van een seance-ruimte met geesten, bevroren koelkasten en gordeldierfiguren uit de steentijd. Zolang elk expositiestuk een informatiebord en een donatiebox in de buurt heeft, stroomt het geld binnen.
Om mijn museumbeoordeling te verhogen, leid ik medewerkers op tot gidsen. Dat verhoogt de tevredenheid van de bezoekers aanzienlijk. Kennis is macht! En vooral geld. De verdiende biljetten geef ik ook anderhalf jaar na de release het liefst uit aan gevaarlijke expedities om nieuwe expositiestukken voor mijn museum te vinden. Tijdens deze verkenningen verdwijnt er af en toe een van mijn favoriete medewerkers of komt er iemand gewond terug. Er is altijd wel wat verlies.
De ontwikkeling van «Two Point Museum»
Sinds de release zijn er enkele gratis verbeteringen en nieuwe inhoud voor «Two Point Museum» verschenen. Dankzij zelfbedieningskassa's heb ik bijvoorbeeld minder personeel nodig in de souvenirwinkel, kan ik gerichter vacatures plaatsen voor specifieke banen en zelfs nieuwe eindes voor de campagne ontgrendelen. Daarnaast zijn er bugfixes en vier betaalde DLC's: «Fantasy Finds», «Zooseum», «Arty-Facts» en «Rides & Relics».
In de DLC «Fantasy Finds» leven tovenaars, barden en dergelijke zich uit op een kaart in «Dungeons & Dragons»-stijl. «Zooseum» brengt eveneens een nieuwe kaart, nieuwe museumexperts en expositiestukken, evenals extra expeditiedoelen. Bovendien kan ik dieren gezond verplegen en weer in het wild uitzetten, wat opvalt als een verfrissend spelelement. De derde DLC genaamd «Arty-Facts» stelt verschillende kunsten centraal: van pizzasculpturen tot Shakespeare op het toneel, hier gaat het kunst- en cultuurhart sneller van kloppen.
De eerste drie extra content-pakketten vormden een zinvolle aanvulling op het basisspel, omdat ze goed in het concept van een museum passen. De vierde DLC schiet zijn doel voorbij.
«Two Point Museum» wordt een wilde rit
«Rides & Relics» is de nieuwste uitbreiding die beschikbaar is voor «Two Point Museum». Met een extra 5-sterrencampagne, talloze decoratieartikelen en allerlei bouwwerken rond het kermisthema word ik officieus gepromoveerd tot pretparkdirecteur. In de kern wil «Rides & Relics» onderdeel blijven van het «Two Point Museum»-spel, maar het verliest zich volledig in achtbaansimulaties en popcornkraampjes.
De nieuwe campagne probeert over te brengen dat attracties zoals een historische paardencarrousel en een theekopjesattractie precies het juiste zijn voor de buitenruimte van mijn museum. Het verband tussen museum en pretpark heb ik helaas ook na enkele uren spelen niet begrepen. In plaats daarvan heb ik bij «Rides & Relics» constant het gevoel twee spellen tegelijk te spelen. En geen van beide voelt echt af, omdat de ontwikkelaars te veel tegelijk willen.
Het is alsof ze per se een pretparksim wilden maken, maar daarvoor geen nieuw spel op de markt wilden brengen. Dus worden wachtrijbeheer, achtbaanblauwdrukken en een schommelschip in het bestaande systeem gepropt. Het resultaat is een bij elkaar geraapte sim die geen duidelijke lijn volgt.
Bij het maken van een achtbaan met loopings en snelheidsboosts vergeet ik regelmatig dat het in het museum eigenlijk om holbewoners, informatieborden en dinosaurussen gaat. Tussen glijbanen met gesmolten kaas en mascottestations gaat de focus van het hoofdspel verloren.
In het nieuwe pretpark kan ik, zoals gewend van andere pretparksimulaties, ticketprijzen aanpassen, medewerkers aannemen en trainen, en de tevredenheid van mijn bezoekers verhogen door nieuwe voorwerpen. Maar over het geheel genomen krabt de pretparksim slechts aan de oppervlakte. Ik mis de diepgang die andere simulatiespellen met een pretparkthema bieden. Ik wil bijvoorbeeld zoute en zoete popcorn tegen verschillende prijzen aanbieden en dieper in de economische aspecten duiken. Maar daar is geen ruimte voor, omdat de fundamentele museummechanieken parallel moeten worden beheerd.
«Two Point Museum» is nog steeds de moeite waard – met één uitzondering
De kracht van «Two Point Studios» ligt in de hilarische mechanieken van het basisspel. Nieuwe inhoud zou daarmee moeten versmelten, zoals de eerdere DLC's hebben laten zien. De mix van moderne pretparkelementen van «Rides & Relics» en een paar losse museumtaken oogt wild bij elkaar geraapt en niet consistent. Dat hebben de oudere uitbreidingen beter opgelost.
Wil je ook weer in de wereld van «Two Point Museum» duiken, dan kun je de nieuwste update «Rides & Relics» gerust overslaan.
«Two Point Museum» en alle DLC's zijn verkrijgbaar voor PS5, Xbox Series X/S, Switch 2 en pc. Sega heeft mij de pc-versie voor testdoeleinden ter beschikking gesteld.
Als kind had ik geen Gameboy of Super Nintendo. Daarom kwam ik pas op mijn vijftiende in de wereld van het gamen terecht. Sindsdien probeer ik op alle mogelijke manieren de verloren tijd in te halen. Maar als ik kijk naar het toenemende aantal spelreleases per jaar, lijkt de hele industrie tegen me samen te spannen.
Dit is een subjectieve mening van de redactie. Het weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs het standpunt van het bedrijf.
Alles tonen
