«Forza Horizon 6» getest: zo rijdt men in Japan!

Simon Balissat

14-5-2026

Vertaling: machinaal vertaald

Foto's: Simon Balissat

De racegame «Forza Horizon 6» speelt zich af in Japan. Een land waar fans al jaren op zitten te wachten als speelveld. De druk was enorm, maar de ontwikkelaars hebben het helemaal waargemaakt.

Een paar jaar geleden heb ik een paar weken als vrijwilliger op een olijfboerderij op het platteland van Japan gewerkt. Er was daar ook een jonge, autoliefhebbende Fransman bij. «Simon, kijk! Een Toyota Supra A80! En daar een Skyline R33!», zei hij telkens als er langs de weg auto’s te koop stonden, geadverteerd met kleurrijke vlaggen. Aan hem moest ik vaak denken tijdens het testen van «Forza Horizon 6», zo echt komt dit Japan over, compleet met kleurrijk geadverteerde tweedehandsauto’s langs de weg.

Dat Playground Games realistische werelden kan bouwen, hebben ze ruimschoots bewezen. Onlangs waren Australië, Groot-Brittannië en Mexico het decor voor het «Horizon»-festival. Mooie werelden, zeker, maar erg steriel en opgeruimd. Ze zien eruit als de set voor een reclamefilm van de lokale toeristenbureau. «Bezoek Mexico! Hier zijn een paar piramides, een oude stad met kleurrijke huizen, een kloof, een vulkaan en een woestijn. En hier een paar plastic stoelen onder een parasol». Dat is ontzettend mooi om te zien. Maar het komt ook griezelig en zielloos over.

De werelden zijn rond de game gebouwd en niet de game rond de wereld.

In Japan heb ik voor het eerst het gevoel dat wereld en game symbiotisch samengaan: de wereld was er altijd al en wachtte op de game. Ook bij «Horizon 6» zijn de straten leeggeveegd, alsof we midden in een pandemie zitten die zich verspreidt via uitlaatgassen en bandenrubber. Mensen te voet en auto’s gaan nu eenmaal slecht samen.

Kunst en rommel

Ik heb dus vrij baan door dit «Japan Miniature», dat realistisch overkomt omdat het niet is opgepoetst tot hoogglans. In de kleine steegjes van Tokio stapelen de kratten zich voor restaurants op. Het wildhek langs de kant van de weg is rood gekleurd door roest. En op het voorplein van een huis ligt een hoop grind afgedekt met een zeil, omdat ze net de bestrating aan het vervangen zijn.

Juist Japan, dat in reisgidsen graag wordt aangeprezen als «het schoonste land ter wereld», leeft door deze chaos op kleine schaal.

De weg is het doel

Toch is de gameplay bijna hetzelfde als bij alle Horizon-titels.

Er zijn races op asfalt, grind of over ruw terrein. Hoe meer evenementen ik voltooi, hoe meer nieuwe evenementen ik vrijspeel. Het verhaal is zo plat en generiek dat ik het al bijna weer vergeten ben. Ik kom als toerist in Japan aan en wil door overwinningen op het Horizon Festival de legendarische gouden festivalarmband zien te bemachtigen. Dat geeft me toegang tot de «Legend Island», een eiland voor de snelste coureurs.

Wie al lang Horizon-games speelt, let op: het armbandensysteem uit de eerste twee games maakt zijn comeback. Als Nobody begin ik met de gele armband, waarmee ik alleen mee kan doen aan races in de langzaamste autoklasse. Als ik races of andere evenementen zoals flitspalen of driftpassages voltooi, krijg ik punten en speel ik nieuwe armbanden vrij. Met in totaal zes kleuren vecht ik me zo van klasse naar klasse omhoog. Typisch voor «Horizon», heb ik vanaf het begin al supercars in de garage staan, waarmee ik ook in de open wereld kan rijden. Om de volgende armband te krijgen, moet ik echter meedoen aan evenementen met lagere autoklassen. Zo word ik gedwongen om af en toe met de gezinsauto aan de start te verschijnen, omdat de Ferrari een paar klassen te hoog is.

Alles kan, bijna alles moet

Toch staan de hypercars niet te roesten in de garage. Ik kan in «Horizon 6» in een extra voortgangsbomen «Discover Japan»-punten verzamelen. In plaats van armbandjes zijn er stempels. Ook de evenementen verschillen: straatraces of één-tegen-één-races op bergwegen, zogenaamde Touge-Battles, leveren «Discover Japan»-punten op. Maar ook elke weg die ik ontdek of elke mascotte die ik passeer. Hoe meer stempels ik in het virtuele boekje heb, hoe meer nieuwe huizen, barn-finds (zeldzame auto’s die in schuren verstopt zitten) of andere evenementen ik vrijspeel.

Het kost wat tijd om het duale systeem onder de knie te krijgen. Waarom stuntsprongen nu punten voor de armband opleveren, maar omvergereden mascottes punten voor het stempelboekje, is niet altijd even duidelijk. En voor alles zijn er ook nog XP en CR. Met CR koop ik auto's en upgrade ik ze. Wat XP doen, is me zelfs na twintig uur spelen nog niet duidelijk. Ze zorgen er in ieder geval voor dat mijn startmenu eruitziet als mijn e-mailinbox: overal meldingen.

En ja, het is best een hele klus om de gouden armband te verdienen. Vooral omdat de online-component tijdens de test niet werkte. Daar zouden veel punten te halen zijn.

En elke dag weer die dopamine

Dat ik er toch mee door ben gegaan, heeft te maken met de evenementen. De dopamine-kick van het punten verzamelen is maar zo goed als de evenementen zelf. Japan als setting is in de media al behoorlijk uitgekauwd, om het zacht uit te drukken. «Fast and Furious» heeft Tokio bezocht, net als een jonge Jeremy Clarkson, voordat hij beroemd werd met «Top Gear». «Initial D» heeft als cult-anime touge-racen bekend gemaakt, maar ook arthousefilms zoals «Drive My Car» laten zien hoe dol Japan op auto's is. Om nog maar te zwijgen van games die al een kwart eeuw alle denkbare vormen van motorsport simuleren, van driften en snelwegraces tot touge. Het lijkt een schier onmogelijke taak om aan deze voorbeelden te voldoen, maar «Forza Horizon 6» slaagt daar daadwerkelijk in.

Ik heb te veel rondjes gereden op de Tokyo R246 in «Gran Turismo» gereden, te vaak ben ik over de Shuto Expressway in de mod voor «Assetto Corsa» gerast of heb ik in een virtuele rally de «Scandi Flick» verprutst en ben ik in de greppel beland.

's Nachts over de Rainbow Bridge racen tegen het verkeer in is net zo opwindend als mijn innerlijke Takumi Fujiwara channelen en in de iconische AE86 een pas afdalen, zoals in «Initial D». Dat past allemaal ongelooflijk goed! En het hoeft niet altijd om snelheid te gaan, want het is net zo geweldig om in een oldtimer op je gemak het landelijke Japan te ontdekken en elke zijstraat eens te nemen.

Alleen de cross-country-races spreken me niet aan. De SUV's die daarvoor nodig zijn, zijn te traag, de buggy's te onvoorspelbaar. Auto’s voor rijke mensen die hun kinderen naar de privéschool brengen, zijn zelfs in een game niet leuk om in te rijden. Hetzelfde geldt voor buggy’s. Dat is iets voor gescheiden vaders die hun kinderen niet vaak genoeg zien en de alimentatie te laat betalen.

Veel auto's, grote afwezigen

Voor de rest is de autokeuze in «Forza Horizon 6» geslaagd: de grote merken zijn erbij, de focus op Japan is duidelijk te zien. Lancer, NSX, Skyline of Supra zijn in diverse uitvoeringen aanwezig, maar ook exoten zoals de Toyota Crown of de Nissan S-Cargo kan ik in mijn garage zetten. Jammer genoeg zijn er toch enkele opvallende afwezigen, zoals Suzuki.

Escudo Pikes Peak Edition iemand?

Zoals je van Forza gewend bent, rijden de auto’s heel verschillend. Achterwielaangedreven auto’s hebben de neiging om te oversturen en zijn daarom geschikt om mee te driften. Auto’s met grote spoilers plakken aan de weg alsof de banden in honing zijn gedoopt.

Wie een simulatie verwacht, is hier aan het verkeerde adres. De besturing is zo goedaardig als een Shiba Inu. Ik rijd zonder rijhulpsystemen zoals tractiecontrole of ABS. Alleen auto’s die veel te krachtig zijn, kun je zonder die hulp nauwelijks onder controle houden. Een leuk voordeel is dat je meer prijzengeld krijgt als je de rijhulpsystemen uitschakelt, omdat de races dan moeilijker te winnen zijn.

Als winnen een kwestie van geluk wordt

Dat winnen is sowieso zo'n ding. Ook «Forza Horizon 6» kampt met het fenomeen waar alle racegames mee worstelen die een enorme keuze aan auto's (meer dan 600) en circuits (meer dan 100) bieden. De moeilijkheidsgraad is een kwestie van geluk. De ene keer win ik drie races op «Expert», de andere keer verlies ik drie races op het lagere niveau «Zeer ervaren». En dat terwijl de auto’s van de tegenstanders precies in dezelfde klasse zitten en ik de tuning-instellingen zoals overbrenging, aerodynamica of vering perfect heb afgestemd op de race. Vaak zit er niets anders op dan van auto of moeilijkheidsgraad te wisselen om een kans te maken.

Hier zou de online modus met matchmaking uitkomst moeten bieden, die ik helaas nog niet heb kunnen testen.

Adembenemende prestaties

Hoe mooi de wereld van «Horizon 6» ook is, zo soepel draait het geheel op mijn high-end gaming-pc. Moeilijker wordt het met handhelds, zoals de ROG Xbox Ally X, waarop weliswaar meestal alles soepel draait, maar ik vaker last heb van haperingen.

Ook op het gebied van geluid levert Playground Games het waar. Turbos fluiten, misontstekingen knetteren en motoren spinnen, het is een waar genot. Een mooi samengestelde selectie van radiostations zorgt voor de soundtrack, variërend van alternatieve tot klassieke muziek. Gelukkig kun je de presentatie uitzetten. Hun motiverende uitspraken op het niveau van een jeugdvoetbalcoach («Geef gas als je wilt winnen!») zijn geen seconde te verdragen. Alleen de presentatie van het J-Pop-kanaal klopt, omdat die in het Japans is. De uitspraken zijn niet minder plat: «Gambatte, gambatte!», roept het me toe.

Een meesterwerk

Na meer dan twintig uur heb ik nog steeds maar een klein deel van «Forza Horizon 6» ontdekt. Veel van wat nu nog bijzaak lijkt, zal na de release door de community pas echt tot leven worden gewekt. Ik kan bijvoorbeeld op mijn landgoed mijn eigen racecircuit bouwen, eten bezorgen, aan de gokautomaat draaien, foto’s maken of mijn auto presenteren op automeetingen onder de snelwegbrug. Om nog maar te zwijgen van de multiplayer-modus, die tientallen extra evenementen en modi biedt die me tot nu toe verborgen zijn gebleven.

«t nu al is Forza Horizon 6» vanaf het begin de meest uitgekiende en mooiste editie van de serie tot nu toe. De miniversie van Tokio is precies groot genoeg om genoeg hoekjes en steegjes te bieden om plezier te hebben, zonder dat ik het beu word. Het berggebied met de skipiste die het hele jaar door open is, is de perfecte afwisseling als ik weer eens lekker hard naar beneden wil scheuren. Bossen, weiden, grindwegen. Kleine vissersdorpjes, racecircuits, tempels, vliegvelden, een stadion… Er is zoveel te ontdekken en zoveel plezier te beleven in het virtuele Japan… En dan zijn er nog de seizoenen, waarvan ik tot nu toe alleen de lente met kersenbloesems en de zomer met weelderige weiden heb meegemaakt.

Dat aanhoudende gevoel van kinderlijke nieuwsgierigheid heb ik bij «Forza Horizon 5» nooit gehad. De wereld was me te eentonig, de omgeving te levenloos. Natuurlijk, als prototypische weeb ben ik hier enorm beïnvloed. En toch zeg ik: «Forza Horizon 6» is in alle opzichten een meesterwerk.

«Forza Horizon 6» verschijnt op 19 mei op pc en Xbox. Microsoft heeft ons het testexemplaar ter beschikking gesteld

Conclusie

Het wachten op Japan in "Forza Horizon" was het waard

Als je hebt genoten van Forza Horizon, koop dan nu Horizon 6. Het is een totaal kunstwerk dat nog nooit eerder is vertoond. De formule is niet nieuw, het wiel is niet opnieuw uitgevonden. En dat hoeft ook niet met "Horizon 6". Het enige wat nodig is, is een distillatie van de beste eigenschappen uit de laatste vijf edities, plus een spelwereld die echter aanvoelt dan ooit tevoren. Elke seconde in de virtuele speeltuin van Japan is adembenemend. Elke meter die ik afleg in mijn auto's is puur plezier, pure adrenaline of pure ontspanning. Heel eenvoudig: een meesterwerk voor iedereen die van auto's en Japan houdt.

Pro

• ongelooflijk gedetailleerde wereld
• Meer dan 600 auto's met verschillende upgrades
• Goed gesynchroniseerde vooruitgang
• adembenemende graphics
• fantastisch geluid
• Rijden in Japan

Contra

• Verhaal
• Tegenstander AI fluctueert
• Microtransacties en verschillende valuta

Game

Microsoft Forza Horizon 6

Xbox Series X, DE

3

Simon Balissat

Teamleader Editorial

Simon.Balissat@digitecgalaxus.ch

Toen ik ruim 15 jaar geleden het familienest invloog, moest ik plotseling voor mezelf koken. Maar het duurde niet lang of deze noodzaak werd een deugd. Vandaag de dag is het rammelen met die potten en pannen een fundamenteel onderdeel van mijn leven. Ik ben een echte foodie en verslind alles, van junkfood tot met sterren bekroonde gerechten. Letterlijk. Ik eet veel te snel. meer

---

Review

Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.

Alles tonen

Deze artikelen kunnen je ook interesseren