"Call of Duty: Modern Warfare 4": geweldige campagne, geslaagde multiplayer en spannende DMZ-modus
30-10-2026
Vertaling: machinaal vertaald
Foto's: Domagoj Belancic
Dit jaar is 'Call of Duty' weer goed. Zelfs echt goed. Een spannende solo-campagne, de nieuwe 'DMZ'-modus en een solide multiplayer houden me urenlang aan de controller gekluisterd.
Twee weken lang heb ik me door alle spelmodi van «Call of Duty: Modern Warfare 4» heen geknald. De nieuwste telg uit de blockbuster-reeks van Activision overtuigt. Als je vorig jaar niets kon met de zielloze en verwarrende «Black Ops 7», dan moet je dit voorlopig laatste deel van de «Modern Warfare»-saga absoluut een kans geven.
Campagne: Chaos in Korea
Ontwikkelstudio Infinity Ward vertelt in «Modern Warfare 4» het verhaal rond de iconische snorremans Captain Price tot een einde. Ter herinnering: Price heeft aan het einde van «Modern Warfare 3» generaal Shepherd omgelegd en is sindsdien op de vlucht. Nu wil hij zijn Russische aartsvijand Makarov en diens bondgenoten ten val brengen – op eigen houtje.
Om zijn doel te bereiken, spant de ex-kapitein zelfs samen met voormalige vijanden en vecht hij tegen oude teamleden zoals Gaz en Ghost. Het wordt wild. Fans van de reeks kunnen zich verheugen op een bevredigend einde van het verhaal dat in 2019 begon met de reboot van «Modern Warfare».
Parallel aan de wraaktocht van Price vertelt «Modern Warfare 4» een beklemmend realistisch verhaal over een Noord-Koreaanse aanval op Zuid-Korea. Ik beleef de invasie niet vanuit het perspectief van ervaren supersoldaten. In plaats daarvan kruip ik in de huid van jonge rekruten die tijdens een patrouille in de fictieve stad Hajin worden overrompeld.
Ik beleef de eerste uren na de invasie en neem later deel aan tegenaanvallen in het noorden. De game laat me zelfs achter vijandelijke linies kijken. In sommige missies zie ik wat het betekent om een Noord-Koreaanse soldaat te zijn. Deze duistere momenten blijven me het meest bij.
In de in totaal 16 missies wisselt de game tussen het verhaal van Price en de Noord-Koreaanse invasie. Ik hou van het contrast tussen beide verhaallijnen. Price reist voor zijn James Bond-achtige verhaal de wereld rond en laat onder andere in New York, Parijs en Mumbai een spoor van verwoesting achter. Dat is heerlijke actie-cinema om je verstand bij op nul te zetten. De Koreaanse missies leveren daarentegen het klassieke «Call of Duty»-gevoel en stellen de wreedste kanten van de oorlog centraal.
Ik ben teleurgesteld in de manier waarop de twee verhaallijnen samenkomen – namelijk helemaal niet. Aan het einde heb ik het gevoel twee story-campagnes met minimale onderlinge verbinding te hebben gespeeld. Ook jammer: de nieuwe Bond-schurk «The Archer», gespeeld door Mads Mikkelsen, krijgt niet genoeg screentime. Terwijl zijn achtergrondverhaal, gecombineerd met Mikkelsens onvergelijkbare manier van schurken spelen, zoveel potentieel had gehad.
Ook in het missieontwerp voel ik duidelijke verschillen. Price is een ervaren soldaat die veel actierijke momenten beleeft – en soms ook zijn vuisten in plaats van wapens laat spreken. In de Koreaanse missies moet ik daarentegen voorzichtiger zijn. Ik sluip door vijandelijk gebied, schakel als sluipschutter tegenstanders uit of verzamel in een open-world-missie grondstoffen in Noord-Korea om te overleven.
De variatie aan missies is weliswaar groot, maar haalt het niet helemaal bij de geniale campagne in «Black Ops 6» (2025). Ik mis grote verrassingen die verder gaan dan het afwerken van verplichte punten op de «Call of Duty»-to-do-lijst. Bovendien erger ik me aan enkele frustrerende trial-and-error-momenten, waarin de game me dwingt een missie precies zo te spelen als de ontwikkelaars in gedachten hadden. Als ik vijf keer achter elkaar doodga omdat een tegenstander me in een stealth-missie op onverklaarbare wijze ontdekt, moet ik de controller opzij leggen en even diep ademhalen.
Audiovisueel is «Modern Warfare 4» een krachtpatser. De game overtuigt vooral in actierijke scenario's met talloze effecten die tegelijkertijd over het scherm vliegen.
Explosies hier, vuur daar, schoten van overal. Op de achtergrond vluchten burgers, boven me springen soldaten uit vijandelijke vliegtuigen. Dat ziet er allemaal waanzinnig mooi uit (voor zover oorlog überhaupt «mooi» kan zijn) en draait op mijn PS5 Pro met een framerate tussen 80 en 120 FPS altijd vloeiend.
Multiplayer: geweldig
Over de multiplayer valt ook niet veel te klagen. «Modern Warfare 4» biedt bij de start een solide selectie aan maps, modi en content. In welke richting dit fundament zich ontwikkelt, zal de komende weken en maanden blijken.
Infinity Ward zet voor alle multiplayer-modi weer consequent in op een skill-based matchmaking-systeem – kortweg: SBMM. Dat betekent: ik word consequent gematcht met spelers die ongeveer mijn skill-level hebben.
Zoals bij elke nieuwe «Call of Duty» zorgt dit voor veel onvrede bij ervaren spelers, omdat ze in elke match vol gas moeten geven. Als gemiddelde soldaat stoort me dat helemaal niet. Integendeel – ik zal nooit begrijpen hoe je je zo druk kunt maken over een systeem dat voor de meeste spelers in het voordeel werkt.
De matches voelen langzamer aan dan in de laatste twee «Black Ops»-games. Infinity Ward ziet af van fratsen. Geen muursprongen, geen tac-sprint, geen omnimovement. Vertaald betekent dat: geen tegenstanders die als John Wick door de lucht vliegen of als op speed over de maps rennen. Ik hou van deze meer realistische koers.
Infinity Ward heeft ook aan andere aspecten van de besturing gesleuteld. In totaal geeft de game me meer controle tijdens animaties. Zo kan ik acties zoals slides, sprongen en klimpartijen naadlozer aan elkaar rijgen. Bovendien ziet de studio af van het beproefde «Weapon Bloom»-systeem. Dat betekent: bij heupschoten wordt niet meer per toeval bepaald waar de kogel vliegt. De positie van het wapen bepaalt de vliegrichting van de patronen. Altijd.
Over wapens gesproken: die voelen zoals gewoonlijk uitstekend aan. Elk schot bevredigt mijn «CoD»-dopaminecentrum met krachtige geluiden, geslaagde visuele effecten en nauwkeurige haptische feedback. Momenteel ben ik verliefd op de «FiNN LMG» – een wat trager wapen, dat zijn logge handling echter compenseert met een groot magazijn en nog grotere slagkracht.
Mijn arsenaal pas ik weer aan bij de wapensmid. Nieuw is dat een digitale assistent genaamd «Gunny» me de beste upgrades voor een bepaalde speelstijl voorstelt. Geweldig voor iedereen die niet te veel tijd wil verspillen aan prutsen.
Bron: Activision
De selectie aan killstreaks en field upgrades stelt me in de eerste dagen teleur. Met het verstrijken van de speeltijd ontdek ik echter enkele favorieten waar ik me in elke match op verheug.
Zo zet ik na een kill-serie op afstand bestuurbare modelvliegtuigjes met bommen in en vlieg ik met drones met machinegeweren. Mijn favoriet is echter de massieve «Wheelson»-robot – een volautomatisch voertuig dat alles neerknalt wat op zijn pad komt.
Bij de start zijn er veel klassieke spelmodi die ik eindeloos kan spelen. Een potje «Hardpoint», «Domination», «Kill Confirmed» of ook het goede, oude «Team Deathmatch» kunnen altijd.
Bovendien trakteert Infinity Ward de game op vier nieuwe modi – maar niet alle daarvan overtuigen.
- «Inflation»: Zoals «Team Deathmatch», maar met geld. Elke kill levert cash op. Heb ik genoeg verzameld, dan word ik het «High Value Target» (HVT), dat voor iedereen op de map zichtbaar is. Mijn team beslist of het me verdedigt of liever het vijandelijke HVT aanvalt voor nog meer cash. Een leuke dynamiek, maar in totaal geen kandidaat voor mijn eeuwige favorietenlijst.
- «Hijack»: Mijn favoriet onder de nieuwe modi. Op de map verschijnt een «datastekel», die mijn team naar een vijandelijk communicatiestation moet transporteren om data te stelen. Het vijandelijke team probeert hetzelfde bij ons. Zo ontstaat een constant heen en weer tussen aanval en verdediging. Afhankelijk van de lobby zijn er superspannende matches of saaie ontmoetingen om bij in slaap te vallen – «Call of Duty»-spelers staan er helaas niet om bekend dat ze voor de missiedoelen spelen.
- «Collateral»: Zoals «Counter-Strike», maar dan in «Call of Duty». Mijn team moet ofwel bommen leggen of onschadelijk maken. Tussen de rondes door kopen we met verdiende cash wapens en uitrusting. Ook hier: afhankelijk van de lobby een supercoole modus of gewoon moeizaam, omdat mensen liever hersenloos rondknallen in plaats van het doel na te streven.
- «Combat Outpost»: Gebaseerd op de grote 32v32-«Ground War»-modi met grote maps. Mijn enorme team moet buitenposten innemen en vasthouden. De twist: hoe langer we een stelling verdedigen, hoe meer beloningen we ontvangen – zoals tanks of extra uitrusting. Tussen de intensieve kleinere multiplayer-modi is dit een welkome adempauze.
Bron: Activision
De map-selectie bij de start is oké. Meer niet. Ik mis een paar echt uitmuntende locaties die ik elke medespeler zou aanraden. Maps die zich direct in mijn gaming-geheugen branden en daar voor altijd blijven.
Mijn huidige favoriet is «Silkworm» – een kronkelige, futuristische wijk in Zuid-Korea. Wie de sluiproutes en steegjes kent, is duidelijk in het voordeel. Ook geweldig: de kleurrijke sloppenwijken in Mumbai en de open vuurgevechten op de daken van New York.
Mijn absolute haat-map is «Transit 213» – een mini-map vol gesloopte bussen. In de meeste spelmodi leidt dit tot hersenloos geknal, waarbij geluk meer telt dan strategie en kunde. Ik zweer het, als ik nog een keer direct voor een tegenstander spawn, gooi ik mijn Dualsense richting de tv.
Wuuuuussaaaa.
Ook andere maps passen niet bij elke modus – zoals de veel te grote «Munition»-map. In een klassieke «Team Deathmatch» ren ik na vreemde respawns voor mijn gevoel minutenlang door mensloze secties. Saai. Met modi die de teams naar bepaalde plekken lokken («Hardpoint», «Domination») werkt de XXL-map beter.
DMZ: onvoorspelbaar
De derde grote pijler in het «Modern Warfare 4»-pakket is de op extraction-shooters gebaseerde DMZ-modus. Ook na twee weken rondknallen ben ik er nog niet zeker van wat ik ervan moet vinden.
Het spelprincipe is snel uitgelegd. Op een enorme map heb ik met twee medespelers een half uur de tijd om zoveel mogelijk waardevolle grondstoffen te looten, missies te voltooien en beloningen te verzamelen. Talloze computergestuurde en menselijke vijandelijke teams staan ons in de weg. Voordat de 30 minuten om zijn, moet mijn driemanschap met een helikopter uit de gedemilitariseerde zone vluchten. Sterf ik, dan verlies ik mijn verzamelde loot en alle voorwerpen die ik mee de missie in heb genomen.
In story-missies volg ik starre, vooraf gedefinieerde doelen en leer ik met elk uitstapje meer over de achtergronden van de zone. Veel spannender is de modus met dynamische missies. Ik word de DMZ in gesluisd en krijg een willekeurig gekozen missie, die meestal uit meerdere doelen bestaat. Zo moet ik bijvoorbeeld bomonderdelen zoeken, daarna een bom in elkaar knutselen en de bom tot slot bij een militair doel aanbrengen en laten detoneren.
Tijdens een dynamische missie kan mijn team ook nevendoelen aannemen. Zo jagen we op zoek naar bomonderdelen en passant op machtige eindbazen die nog meer waardevolle loot bij zich dragen, of nemen we torens in om vijandelijke vliegtuigen neer te schieten. We kunnen de huidige missie ook op elk moment inruilen voor een andere quest als we onderweg spannendere aanwijzingen vinden. Gecombineerd met de chaos die ontstaat door gevechten met NPC's en menselijke tegenstanders, wordt elke ronde in de DMZ absoluut onvoorspelbaar.
Deze onvoorspelbaarheid is tegelijkertijd de grootste kracht en de grootste zwakte van de modus. Sommige uitstapjes jagen mijn adrenalinepeil de hoogte in, andere zijn onspectaculair en saai. Hoeveel plezier ik heb, hangt ook erg af van mijn team. Soms word ik gematcht met absolute idioten die hersenloos alles aanvallen wat ze zien, in plaats van een doel na te streven. Dat is problematisch, want hoe meer lijken we achterlaten, hoe harder de wereld terugslaat met zwaarder gepantserde tegenstanders.
Tussen de uitstapjes door kan ik in mijn hoofdkwartier aan mijn uitrusting sleutelen en items in de 3D-printer maken. Helaas is het crafting-systeem op sommige plekken verbonden met te veel grinden. Om nuttige uitrustingsonderdelen te maken, moet ik eerst de passende recepten vinden en daarna de benodigde grondstoffen in moeizaam handwerk verzamelen. Voor de echt coole items is de inspanning zo groot dat ik helemaal geen zin heb om er überhaupt aan te beginnen.
Bijzonder ergerlijk is dat ik zelfs items zoals de parachute pas na uren speeltijd vrijspeel – en hem ook weer kan verliezen. Meerdere keren ben ik van wolkenkrabbers gesprongen omdat mijn spiergeheugen nog op «Warzone» was ingesteld. Daar kan ik op elk moment de parachute openen.
Wusaaaa.
Aan het einde van de dag is de DMZ-modus een kwestie van smaak. Als de wilde multiplayer-matches te veel voor je zijn, krijg je hier de gelegenheid om in je eigen tempo te spelen – op voorwaarde dat je speelt met de juiste teamgenoten en een portie frustratietolerantie meebrengt.
«Call of Duty: Modern Warfare 4» is verkrijgbaar voor PS5, Xbox Series X/S, Switch 2 en pc. Activision heeft me de game voor de PS5 (Pro) ter beschikking gesteld voor testdoeleinden.
Wil je meer weten over de achtergronden van de campagne? Ik heb met de acteurs gesproken over de spectaculaire finale en spannende inzichten over de ontwikkeling vernomen:
Wil je weten hoe «Call of Duty: Modern Warfare 4» presteert op de Switch 2? In dit artikel kom je erachter:
Conclusie
Een geslaagd shooter-pakket met kleine minpunten
De 'Call of Duty' van dit jaar is een geslaagd pakket met veel content en afwisseling. De sterke solo-campagne brengt het verhaal van Captain Price tot een bevredigend einde. Het echte hoogtepunt is echter het verhaal rond het conflict op het Koreaanse schiereiland vanuit het perspectief van jonge rekruten. De missies zijn spectaculair in scène gezet en gevarieerd vormgegeven – ook al halen ze het niet helemaal bij de genialiteit van de beste 'Call of Duty'-campagnes. In de multiplayer valt er niet veel te klagen. De matches voelen degelijker en langzamer aan dan voorheen. Inhoudelijk overtuigt 'Modern Warfare 4' bij de start met een solide selectie aan maps en modi – ook al zijn ze niet allemaal even geslaagd. De DMZ-modus is een kwestie van smaak. De onvoorspelbaarheid ervan is tegelijkertijd de grootste kracht en zwakte. Tussen grandioze matches door zijn er steeds weer saaie en frustrerende uitstapjes. Als je wat geduld, frustratietolerantie en zin in grinden meebrengt, zul je in de brute open wereld echter zeker plezier beleven.
Pro
- spannende campagne met sterke verhaalmomenten en missies
- een audiovisueel feest voor de zintuigen
- De DMZ-modus legt een solide basis voor de toekomst
- Multiplayer is nog steeds net zo leuk als altijd
- herziene besturing verlaagt het tempo iets
Contra
- Storytelling en missieontwerp in de campagne kunnen beter
- DMZ is te onvoorspelbaar en te veel een grind
- niet alle inhoud in de multiplayer overtuigt
Domagoj Belancic
Senior Editor
Domagoj.Belancic@digitecgalaxus.chMijn liefde voor videospelletjes ontstond op vijfjarige leeftijd met de originele Gameboy en is in de loop der jaren met sprongen gegroeid.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonen
