Game
−6%
nieuw
EUR83,90 was EUR88,90
Square Enix The Adventures of Elliot: The Millennium Tales (Playstation 5)
PS5
«The Adventures of Elliot» getest: de beste «Zelda» die niet van Nintendo is
17-6-2026
Vertaling: machinaal vertaald
Een irritante fee, een prinses in nood, doolhoven vol raadsels: ‘The Adventures of Elliot’ leent schaamteloos elementen uit ‘The Legend of Zelda’. Waarom het avontuur toch de moeite waard is, lees je in mijn recensie.
Waar houdt een eerbetoon op en waar begint een kopie? Deze vraag moeten de meeste creatieve mensen zich vroeg of laat stellen. We hebben allemaal voorbeelden, mensen naar wie we opkijken en werken waar we soms bewust, soms onbewust ideeën uit halen.
Ook de ontwikkelaars van Team Asano, de studio achter het spel met de onbeschrijfelijke titel «The Adventures of Elliot: The Millennium Tales», stonden op een gegeven moment voor dit dilemma. Hoewel de vraag hier waarschijnlijk wat duidelijker geformuleerd kan worden: «Hoeveel mogen we stelen van ‹The Legend of Zelda: A Link to the Past›, voordat Nintendo ons terug naar het stenen tijdperk klaagt?»
De actie-avonturengame van Square Enix is het meest voor de hand liggende afgeleide spel in de geschiedenis van videogames sinds «The Great Giana Sisters». Het is schrikbarend schaamteloos en daar hou ik juist van.
Een held met een hart van goud …
«The Adventures of Elliot» begint in de stralend groene velden van Philabieldia. Het continent is de thuisbasis van talloze antropomorfe dieren, agressieve machines uit een lang vervlogen tijd en het kleine koninkrijk Huther, dat zich inzet voor de bescherming van de mensen.
Elliot, die eruitziet als Sean Connery in «Highlander», is een avonturier (duh!), altijd goedgehumeurd en ik ben er vrij zeker van dat er bij hem thuis een bordje met «Live, Laugh, Love» aan de muur hangt. Deze sympathieke maar eendimensionale held neemt de problemen van iedereen die hij tegenkomt op zich.
Zijn reputatie als betrouwbare probleemoplosser brengt hem naar het hof van koning Hichard. Als je nu denkt: «Zijn we dan nu eindelijk klaar met die stomme namen?» – nee, dat zijn we niet. De studio die ons met «Octopath Traveler» en «Triangle Strategy» al de domste titels sinds «2 Fast 2 Furious» heeft bezorgd, blijft trouw aan zijn stijl.
Koning Hichard heeft een probleem, een dochter en een adviseur die zo overduidelijk slecht is dat zelfs Sauron ernaast een genuanceerd personage lijkt. De line-up wordt later aangevuld met Faie, een fee die Elliot met magie helpt en geen moment haar mond houdt, en een handvol andere anime-stereotypen.
Het ensemble vormt de spil van het verhaal, dat zich afspeelt in vier verschillende tijdperken.
… op een reis door de tijd
Elliot kan naar believen tussen de tijdperken wisselen en Philabieldia verandert daarbij zoals je zou verwachten. Het trotse koninkrijk Huther is een paar honderd jaar eerder nog maar een onopvallende nederzetting en van een ooit zo mooie hut blijft later alleen nog een ruïne over. De kaart en de indeling zelf blijven echter grotendeels hetzelfde. In elk tijdperk zijn er bos-, ijs-, lava- en woestijnbiosferen.
Daarin liggen talloze tegenstanders op de loer, die ik in realtime te grazen neem. Daarvoor heb ik zeven verschillende wapens tot mijn beschikking: zwaard, boemerang, boog, speer, hamer, bommen en een sikkelzweep.
«The Adventures of Elliot» geeft me het volledige arsenaal al binnen de eerste paar uur van het spel, wat een beetje tegenvalt. Het voorbeeld doet het beter: in «The Legend of Zelda» moet ik de wapens verdienen. Daardoor voelt elk nieuw wapen aan als een mijlpaal. Dat gevoel van succes ontbreekt hier.
De gevechten zelf zijn daarentegen wel een van de hoogtepunten van het spel. Je kunt twee wapens tegelijk gebruiken en ze strategisch combineren. De vijanden zijn talrijk en gevarieerd. Er is simpel kanonnenvoer, vijanden met projectielen, elementwezens die je even bevriezen, AoE-aanvallen en zelfs ondersteunende eenheden die bondgenoten in de buurt een beschermend schild geven.
Een combosysteem zorgt voor extra motivatie: hoe langer ik ongestoord klappen uitdeel, hoe groter de beloning is.
Elke overwinning levert me een paar ̶R̶u̶b̶i̶n̶e̶ Tul op en met een beetje geluk ook Magicites-fragmenten. Dat eerste is de munteenheid van Philabieldia, die ik in winkels kan inruilen voor genezingsdrankjes, munitie en nog veel meer. De fragmenten kun je bij een handelaar omzetten in Magicites – upgrades voor je wapens, die bijvoorbeeld de kritieke schade verhogen of de boog uitbreiden met extra projectielen.
Afhankelijk van de combinatie van tegenstanders blijven de gevechten ondanks de upgrades lekker uitdagend. Hetzelfde kun je helaas niet zeggen over de kerkers.
Kleine kerkers, grote eindbazen
Elk tijdperk heeft een aantal kerkers met meerdere verdiepingen. Hier komen de magische vaardigheden van Fai goed van pas. Mijn sidekick kan vuur aansteken, onbereikbare voorwerpen verzamelen of via een hologramkopie drukknoppen activeren. Ze vervult daarbij de functie die in «The Legend of Zelda» door de wapens wordt overgenomen. Je bestuurt Faie met de rechter analoge stick of via een medespeler. De coöperatieve modus komt als een verrassing en is een leuke toevoeging. Maar meer ook niet.
Bij de puzzels heb je nauwelijks hulp nodig: geen enkele komt ook maar in de buurt van de briljante Hyrulese hersenkrakers. Dat komt enerzijds door de overzichtelijke omvang van de tempels, die nooit meer dan 20 minuten in beslag nemen. Maar vooral aan het ontwerp van de puzzels, die creativiteit en afwisseling missen.
Soms maken de eindbazen dat weer goed. Die zien er stuk voor stuk indrukwekkend uit en hebben me vaker te grazen genomen dan ik wil toegeven. Ik kon net nog netjes ontwijken, maar dan verandert die dikke uil ineens van aanvalspatroon en vernietigt binnen een paar seconden mijn hele energiebalk.
In «The Adventures of Elliot» kost de dood me meer dan alleen mijn leven. Tenminste, als ik geen zin heb om opnieuw te laden. Faie kan mijn avonturier ter plekke weer tot leven wekken voor een klein bedrag. Dat verdubbelt echter bij elke volgende poging en uiterlijk bij de vierde keer doet dat bedrag echt pijn.
Veel te doen in Philabieldia
Heb je geen zin om het verhaal verder te spelen? Dan vind je genoeg mogelijkheden om je tijd op een andere manier te verdrijven. De kaarten belonen je ontdekkingsdrang en er gaan zelden meer dan een paar minuten voorbij zonder dat je een nieuwe grot ontdekt of over een schatkist struikelt.
Daarin liggen Tul, Magicite-fragmenten of een Shard of Life – Elliots equivalent van Links hartstukken. Natuurlijk heb je er vier nodig voor een complete container. En nu we het toch over de schaamteloze diefstal van intellectueel eigendom hebben: buiten de kerkers zijn er optionele minitempels die elk één vaardigheid of mechanisme testen – helemaal in de geest van de heiligdommen uit «Breath of the Wild».
De NPC's geven je nog meer sidequests. De inwoners van Philabieldia zijn een stel gekken: ze raken zonder uitzondering constant hun spullen kwijt en sturen Elliot op pad om verloren hoeden, haarborstels en andere rommel te zoeken. Tussendoor haal ik dingen op, breng ik ze weg en schakel ik een paar vijanden uit – spannend is een ander woord. Maar ik vind het wel leuk hoe organisch die kleine verhaaltjes in het verhaal zijn verweven. Als je goed luistert, kun je hiaten in de geschiedenis opvullen die de hoofdplot bewust openlaat.
Daarnaast moet je 50 katten vinden, die vervolgens de straten van Huther gaan bevolken en gevoerd kunnen worden. Dat laatste is doodsaai, maar wordt verrijkt door de meest waardeloze «Miau»-samples aller tijden.
Minder verrijkend en eerder belastend is daarentegen mijn metgezel.
Alsjeblieft, Faie. Wees. Gewoon. Eens. Stil.
Wat ik ook doe, Faie heeft er altijd wel iets op te zeggen en elke opmerking wordt tot vervelens toe herhaald. De fee verklapt bovendien de toch al veel te makkelijke puzzels en laat me zelfs tijdens de gevechten niet met rust.
«Heb je al eens geprobeerd om haar te blokkeren?»
«Heb JIJ al eens geprobeerd om geen neerbuigende, kletskous te zijn?»
Er is een optie om de praatfrequentie te verminderen, maar mijn sidekick kan niet helemaal worden gedempt. Misschien is dat de karma voor mijn lijstje over de meest irritante metgezellen. Blijkbaar is Faie niet de enige die af en toe haar mond zou moeten houden.
Wie heeft er nou eigen ideeën nodig?
Volgens een interview met producent Naofumi Matsushita was Square Enix’ «Mana»-serie de grootste inspiratiebron voor «The Adventures of Elliot: The Millennium Tales». Ik wil hier niet zomaar met beschuldigingen strooien, maar: Matsushita is een leugenaar.
Ik kan niet duidelijk genoeg maken hoe erg «The Adventures of Elliot: The Millennium Tales» afgekeken is van «The Legend of Zelda». Het DNA van Links eerdere avonturen zit in elke zwaardslag, in elk afgeschoren grassprietje, in elke hart- sorry: Shard-container. Elliot is maar één kleurverschil verwijderd van Link en het spel lijkt meer op een echt vervolg op «A Link to the Past» dan op Nintendo’s eigen vervolg, dat in 2013 voor de 3DS uitkwam.
En toch ben ik dol op dit spel.
Ik ben een grote «Zelda»-fan, maar de nieuwe richting sprak me niet meer zo aan. «Breath of the Wild» en «Tears of the Kingdom» zijn ongetwijfeld geweldige games, maar ze zijn gewoon niet mijn ding. Ik vind de formule van de oudere titels leuker.
Dat er nu met «The Adventures of Elliot» een game komt die het gat dat Nintendo heeft achtergelaten zo vakkundig opvult, laat me dansen als Link in die 30 jaar oude reclamespot.
Wie heeft er dan nog eigen ideeën nodig?
Conclusie
Aan Elliot uit het verleden
Waar houdt een eerbetoon op en waar begint de kopie? In het geval van «The Adventures of Elliot: The Millennium Tales» maakt me dat niet uit, want Square Enix levert hier de beste «Zelda»-achtige game van deze generatie. De puzzels kunnen wel wat beter en een eigen identiteit zoek je grotendeels tevergeefs. Maar door mijn roze fanbril heen vervagen die minpunten wel.
Als ik door de uitgestrekte landschappen van Philabieldia dwaal, vijanden uitschakel met behendige aanvalscombinaties en de trappen afdaal naar de volgende kerker, voelt het een beetje alsof ik thuiskom.
En thuis is het, zoals je weet, het fijnst.
Pro
- veelzijdig vechtsysteem
- de gebruikelijke chique HD-2D-look
- Heel mooie afsluiting met het echte einde van het verhaal
- heeft met zo’n 30 uur speeltijd precies de juiste lengte
- indrukwekkende eindbazen
Contra
- de fee
- die verdomde fee
- weinig eigen ideeën
- herhalende sidequests
- Jfc, die ellendige fee
Omslagfoto: Square Enix
Rainer Etzweiler
Freelance Editor
rainer@rockstar.chBegin jaren 90 gaf mijn oudere broer me zijn NES met "The Legend of Zelda" en begon een obsessie die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Review
Welke films, series, boeken, spellen of bordspellen zijn echt goed? Aanbevelingen uit eigen ervaring.
Alles tonenDeze artikelen kunnen je ook interesseren
6 opmerkingen
later